LUMUSOB SA SARI-SARI STORE ANG MGA GALIT NA RESIDENTE DAHIL HULI SA AKTO ANG KANILANG KAPITBAHAY NA NILILIMAS ANG MGA DONASYONG BIGAS AT CANNED GOODS PARA SA MGA NASUNUGAN KAYA IPAPABARANGAY NILA ITO UPANG MAKULONG NGUNIT ISANG NAKAKAGULAT NA EKSENA SA LIKOD NG TINDAHAN ANG MAGPAPATIKOM SA KANILANG MGA BIBIG

LUMUSOB SA SARI-SARI STORE ANG MGA GALIT NA RESIDENTE DAHIL HULI SA AKTO ANG KANILANG KAPITBAHAY NA NILILIMAS ANG MGA DONASYONG BIGAS AT CANNED GOODS PARA SA MGA NASUNUGAN KAYA IPAPABARANGAY NILA ITO UPANG MAKULONG NGUNIT ISANG NAKAKAGULAT NA EKSENA SA LIKOD NG TINDAHAN ANG MAGPAPATIKOM SA KANILANG MGA BIBIG

“Ilabas mo ‘yan, Marta! Walanghiya ka, huwag kang magmalinis sa amin!” umalingawngaw ang basag at galit na boses ni Mang Tonio sa buong eskinita habang malakas na kinakalampag ang saradong roll-up door ng tindahan.

Madaling araw pa lamang, ngunit nasa labas na ang halos tatlumpung residente ng Barangay San Isidro. May mga hawak silang flashlight at cellphone. Ramdam sa hangin ang pinaghalong alinsangan at galit. Dalawang araw pa lamang mula nang lamunin ng sunog ang Block 4, kung saan limampung pamilya ang nawalan ng tahanan at nagsisiksikan sa covered court na walang kuryente.

Isang nakakagalit na balita ang kumalat. Si Aling Marta, may-ari ng pinakamalaking sari-sari store, ay namataan umanong kinukuha ang mga donasyong para sa mga nasunugan.

“Pangalawang gabi na niya itong ginagawa!” pasigaw na kwento ni Aling Nena habang patuloy ang pagpukpok ni Mang Tonio. “Nakita ng dalawang mata ko! Yung mga sako ng bigas na may tatak pa ni Mayor, at mga kahon ng sardinas, hinahakot papasok sa likod ng bahay niya! Kinakamkam ng matandang iyan ang tulong para sa mga biktima!”

“Papasukin niyo kami riyan! Ipapakulong ka namin!” dagdag ng isang binatilyong nasunugan.

Halos mayanig ang kalsada sa ingay. Kilala si Aling Marta sa pagiging tahimik, ngunit hindi nila lubos maisip na aabot sa ganito ang kasakiman nito. Imbes na ipamahagi sa evacuation center, sa sariling bodega umano itinatago ang rasyon.

Dumating ang patrol car na may wangwang. Bumaba si Kapitan Dante kasama ang mga tanod.

“Magsitigil kayo! Anong gulo ito sa dis-oras ng gabi?!” saway ng kapitan.

“Kapitan, hawak namin ang ebidensya! Si Marta, ninanakaw ang donasyon! Pilitin niyo siyang buksan ang bodega!” gigil na sagot ni Tonio.

Bago pa makasagot ang kapitan, unti-unting tumaas ang maingay na roll-up door. Tumambad si Aling Marta. Walang inaasahang magagarang damit sa mukha nito. Nakasuot lamang siya ng lumang daster, basang-basa ng pawis, at may pahid ng uling sa pisngi.

“Anong kaguluhan ito, Tonio? Nena?” garalgal na tanong ni Marta, pilit na inaaninag ang mga mukha sa ilalim ng mga flashlight.

“Huwag ka nang mag-anghel-anghelan!” duro ni Tonio. “Kapitan, pasukin ang likod!”

Hindi nakapanlaban ang matanda nang pilit na pumasok ang mga tao. Dumiretso sila sa maliit na bodega. Pagbukas ng pinto, sabay-sabay napasinghap ang lahat. Nakita nila ang tatlong sako ng bigas na punit at ubos na ang laman. Nakakalat din ang mga walang lamang lata ng sardinas at balat ng noodles.

“Ayan! Huli sa akto!” sigaw ni Nena. “Kinuha ang laman para ibenta nang tingi!”

Ngunit unti-unting napansin ni Kapitan Dante ang isang detalye. Umalingawngaw sa bodega ang matinding init. At isang nakakagutom na amoy ang sumakop sa kanilang ilong—amoy ng iginisang bawang at pinakuluang luya.

“Sandali… anong amoy ‘yan?” takang tanong ng kapitan.

Inilawan niya ang dulo ng bodega, kung saan may makipot na pintuan patungo sa likod-bahay. Dito tuluyang natahimik ang lahat.

Walang mga itinatagong paninda. Sa halip, tumambad sa kanila ang tatlong dambuhalang kawa na nakapatong sa nagbabagang kahoy. Sa unang kawa ay kumukulo ang mainit na arroz caldo na sinangkapan ng manok at itlog na maalat. Sa ikalawa naman ay nag-uumapaw na misua patola na ginamitan ng mga nirepack na sardinas. Sa mahabang lamesa ay may daan-daang malinis na plastic containers, handa nang ipamahagi.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Sumunod si Aling Marta, nanginginig ang labi habang pinupunasan ang pawis.

“Pangalawang gabi na silang walang kuryente sa covered court,” mahinang paliwanag ng matanda, basag ang boses dahil sa puyat. “Walang lutuan doon. Paano kakainin ng mga bata ang hilaw na bigas at sardinas? Dalawang araw na silang kumakain ng tuyong biskwit. Kaya kinausap ko ang mga nag-deliver kahapon, sabi ko ibaba na lang dito ang kalahati ng rasyon.”

Napalunok si Tonio, dahan-dahang naibaba ang kahoy.

“Yung manok at gulay sa arroz caldo, Marta? Saan galing ‘yan?” tanong ni Nena, nanginginig ang boses.

“Kinuha ko na sa mga paninda ko sa freezer. Pati itlog at bawang, galing na rito. Hindi sapat ang donasyon para mabigyan sila ng masustansyang sabaw,” nakangiting sagot ni Marta. “Pasensya na kung hindi ko nasabi agad. Naisip ko baka hindi ako payagan ng barangay, sabihin niyo hindi ko kakayanin ang pagluluto.”

Isang nakakabinging katahimikan ang bumalot sa bodega. Ang galit at panggigigil na bumalot sa mga residente kanina ay napalitan ng matinding hiya. Ang matandang inakusahan nilang magnanakaw ay walang tulog na naglilingkod at nag-ambag pa ng sariling puhunan para hindi magutom ang mga biktima.

Dahan-dahang lumapit si Tonio. Kinuha niya ang malaking sandok at pinigilan ang pagluha.

“Patawarin mo kami, Aling Marta,” humihikbing sabi ng lalaki. “Napakasama ng aming inisip. Kami na po ang maghahalo nito. Kami na rin ang magbubuhat papunta sa evacuation center.”

Isa-isang pumasok ang mga kapitbahay. Ang mga kamay na kanina ay nakakuyom upang manakit ay siya ngayong mabilis na tumulong sa pagbabalot ng mga pagkain. Bago sumikat ang araw, sama-samang naglakad ang buong barangay bitbit ang mainit na biyaya—patunay na sa gitna ng maling hinala, muling mananaig ang diwa ng bayanihan.