LUBOS NA NAGALIT ANG ISANG BINATA SA KANYANG MAHIGPIT NA AMA DAHIL PALAGI NITONG PINAPATAY ANG KANYANG COMPUTER SA TUWING NAGLALARO SIYA NG MGA VIDEO GAMES KAYA NAGLAYAS SIYA AT HINDI NAGPAKITA SA LOOB NG LIMANG TAON UPANG PATUNAYAN NA KAYA NIYANG MABUHAY NANG MAG-ISA

LUBOS NA NAGALIT ANG ISANG BINATA SA KANYANG MAHIGPIT NA AMA DAHIL PALAGI NITONG PINAPATAY ANG KANYANG COMPUTER SA TUWING NAGLALARO SIYA NG MGA VIDEO GAMES KAYA NAGLAYAS SIYA AT HINDI NAGPAKITA SA LOOB NG LIMANG TAON UPANG PATUNAYAN NA KAYA NIYANG MABUHAY NANG MAG-ISA

Umuulan nang malakas nang makarating si Carlo sa lumang bahay ng kanilang pamilya. Limang taon na ang nakalipas simula nang huli siyang tumapak sa bakurang ito. Umalis siya noon bitbit ang isang lumang backpack at nag-uumapaw na galit sa kanyang dibdib. Hindi niya matanggap ang labis na pagiging mahigpit ng kanyang amang si Mang Arturo. Pangarap ni Carlo na maging game developer, ngunit walang ibang ginawa ang matanda kundi kontrahin ito.

Palagi nitong tinatanggal ang saksakan ng kuryente sa tuwing nagpupuyat siya sa paggawa ng kanyang unang indie video game.

Tahimik ang kabuuan ng bahay ngayon. Wala na ang malalim at nakakatakot na boses ng kanyang ama na palaging nagpapaalala sa kanya na maghanap ng totoong trabaho. Pumanaw si Mang Arturo tatlong araw na ang nakararaan dahil sa komplikasyon sa puso. Wala si Carlo sa tabi nito.

Wala siyang kaalam-alam na may sakit pala ang matanda dahil sinadya niyang putulin ang lahat ng komunikasyon upang patunayan na kaya niyang magtagumpay nang mag-isa. Ngayon, nakatayo siya sa gitna ng sala, puno ng matinding pagsisisi.

Sinalubong siya ni Attorney Mercado, ang matalik na kaibigan at abogado ng kanyang ama. Inabot nito kay Carlo ang isang makapal na sobre at lumang susi na may kalawang sa gilid.

“Bilin ng tatay mo na ibigay ko ito sa iyo. Pinaghintay mo siya nang matagal, Carlo. Sana ay buksan mo ang lumang kwarto mo sa itaas,” utos ng abogado bago ito tuluyang nagpaalam at umalis sa gitna ng ulan.

Mabigat ang mga hakbang ni Carlo paakyat sa hagdan. Naririnig pa rin niya sa kanyang isipan ang huling pag-aaway nila.

“Walang mararating iyang pagpindot-pindot mo sa keyboard! Sinasayang mo lang ang kuryente!” sigaw noon ni Mang Arturo.

Napakuyom ang kamao ni Carlo. Ipapasok na sana niya ang susi sa pinto ng kanyang kwarto nang mapansin niyang pinalitan na ang seradura nito. Mas matibay na ito at parang pang-opisina.

Pagkabukas niya ng pinto, halos tumigil ang pagtibok ng kanyang puso.

Inasahan niyang makikita ang maalikabok at inabandonang higaan niya noon. Ngunit ang bumungad sa kanya ay isang modernong setup na hindi niya pinangarap na makita sa loob ng kanilang lumang bahay. Mayroong tatlong malalaking high-definition monitors sa ibabaw ng mamahaling ergonomic desk. May nakasabit na blueprints ng game maps sa dingding, at isang napakalakas na processing unit ang tahimik na umaandar.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Nanginig ang mga kamay ni Carlo nang lumapit sa mesa. May naka-frame na litrato sa tabi ng keyboard. Litrato nilang dalawa noong bata pa siya, kung saan nakangiti siyang naglalaro ng unang console habang nakatingin ang kanyang ama nang may labis na pagmamalaki.

Binuksan ni Carlo ang sobreng ibinigay ng abogado. Naglalaman ito ng mga titulo ng lupa at external hard drive. Ikina-connect niya ang drive sa computer at bumungad sa kanya ang folder na may pangalang “Para sa Aking Anak.”

Naglalaman ito ng video files at documents. Pinindot niya ang unang video. Lumabas ang mukha ng kanyang ama, mukhang pagod, mas matanda, at nakasuot ng makapal na salamin.

“Carlo, anak,” panimula ni Mang Arturo. “Kung napapanood mo ito, malamang wala na ako. Patawad kung naging malupit ako sa iyo noon. Hindi ko intensyon na patayin ang pangarap mo. Ang totoo, natatakot ako.”

Pumikit ang matanda sa video bago nagpatuloy.

“Noong panahong tinatanggal ko ang saksakan ng computer mo, ginagawa ko iyon dahil umiinit na ang lumang wiring ng kwarto. Muntik na tayong masunugan dahil sa depektibong power supply ng ginagamit mo. Wala akong pera noon para ibili ka ng maayos na gamit dahil naubos ang ipon ko sa pagpapagamot sa nanay mo. Ayokong mawala ka rin sa akin.”

Patuloy na umagos ang luha ni Carlo.

“Nang umalis ka, ibinenta ko ang lumang sakahan natin. Ginamit ko ang pera para ipaayos ang kuryente ng bahay at buuin ang studio na ito. At dahil wala ka, napilitan akong mag-aral paano gumamit ng computer. Binasa ko ang mga notes mo. Pinag-aralan ko ang coding at animation sa tulong ng libro at internet.”

Binuksan ni Carlo ang isa pang file. Ito ang larong ginagawa niya limang taon na ang nakalipas. Kumpleto na ito. Walang bugs, napakaganda ng graphics, at handa na para i-release sa merkado.

Ang pangarap niyang indie game ay tinapos ng mismong taong inakala niyang humahadlang dito. Ginamit ni Mang Arturo ang mga huling taon ng buhay upang buuin ang pangarap ng anak.

Napahagulgol si Carlo nang malakas sa loob ng malamig na kwarto. Niyakap niya ang keyboard.

Ang inakala niyang pambubunganga ay isang matinding proteksyon, at ang pagkontra ay isa palang napakalalim na pagmamahal.

Wala nang atrasan. Ipupublish niya ang laro, hindi lang para sa kanyang pangarap, kundi bilang pinakamagandang pamana mula sa amang nag-aral ng panibagong mundo para lang hindi maputol ang koneksyon nila ng kanyang anak.