LABIS NA NAG-AALALA ANG MISTER AT GUMAWA NG MGA KAHINA-HINALANG KILOS SA LOOB NG KANILANG KUSINA UPANG PIGILAN ANG KANYANG BIYENAN NA ILUTO ANG ISANG MALAKING ISDA NA INAAKALA NIYANG NAGLALAMAN NG ISANG NAPAKAMAHAL NA ALAHAS NA INIHANDA NIYA PARA SA KANILANG ANIBERSARYO
Mahigpit na nakakapit ang dalawang nanginginig na kamay ni Ramil sa hawakan ng sandok habang nanlalaki ang kanyang mga mata na nakatitig sa kawali.
Dinig na dinig niya ang malakas na paghuni ng kumukulong mantika na tila nagbabanta. Sa harap niya ay ang kanyang biyenan na si Aling Flor, nakasuot ng bulaklaking apron at may hawak na mahabang sipit, handang-handang ilubog ang isang malaking bangus sa kumukulong impyerno ng kaldero.
Ang buong kusina ay amoy na amoy ang suka at bawang, na lalong nagpakaba sa kanya.
“Ma, sandali lang po! Pakiusap, baka pwedeng hotdog na lang ang iluto natin ngayon!” halos mangiyak-ngiyak na pakiusap ni Ramil, pilit na inihaharang ang kanyang katawan sa pagitan ng matanda at ng kalan.
Kumunot ang noo ni Aling Flor.
“Anong hotdog? Ramil, umagang-umaga ay napakalikot mo. Espesyal itong araw na ito dahil ikasampung anibersaryo ninyo ni Lorna! Nag-abala pa akong pumunta rito nang maaga para ipagluto kayo ng paborito niyang almusal. Tumabi ka nga riyan at nang maprito ko na ito bago pa siya magising!”
Hindi alam ni Ramil kung paano ipapaliwanag ang krisis na kanyang kinakaharap sa mismong umagang ito.
Bilang isang tahimik na accountant na palaging nakaharap sa kompyuter, hindi siya sanay sa mga enggrandeng surpresa. Ngunit para sa kanilang anibersaryo, gumastos siya nang malaki at sinimot ang sariling ipon upang bilhin ang pangarap na diamond ring ng kanyang asawa.
Dahil kilala si Lorna sa palaging naghahalungkat ng mga gamit sa bawat sulok ng bahay, humanap si Ramil ng pinakaligtas na taguan.
Ipinasok niya ang kahon ng singsing sa pinakaloob-loobang bibig ng bangus sa freezer kagabi, kampanteng hindi ito gagalawin doon.
Ang malaking problema: iyon mismo ang isdang hawak ngayon ng kanyang biyenan.
“Ma, hindi niyo po naiintindihan,” kabadong palusot ni Ramil.
“Panis na po ‘yung isda! Amoy ewan na po ‘yan. Baka ma-food poison pa tayo. Itapon na po natin ‘yan at o-order na lang ako ng lechon manok!”
Inamoy ni Aling Flor ang isda.
“Anong panis? Ang bango-bango pa nga! Ramil, nasisiraan ka na ba ng bait? Nang kinuha ko ito sa freezer, muntik mo na akong tadyakan. Ngayon naman, niyayakap mo ang sandok.”
Bago pa makaisip ng panibagong palusot si Ramil, pumasok sa kusina si Lorna.
Nakapantulog pa ito at nagkukusot ng mata, nagtataka sa maingay na diskusyon.
“Ano bang nangyayari rito? Bakit parang nag-aaway kayo dahil sa isda?” tanong ni Lorna, nagtitimpla ng kape.
Sa matinding pagkataranta, biglang hinablot ni Ramil ang malamig na bangus mula sa sipit ni Aling Flor.
Niyakap niya ito nang mahigpit sa kanyang dibdib. Nabahiran ng malansang sabaw ng suka at bawang ang kanyang malinis na puting sando.
“Hindi niyo pwedeng lutuin ito!” sigaw ni Ramil.
“Lorna, mahal na mahal kita! Happy Anniversary! Ito ang surpresa ko sa’yo! Tingnan mo ang bibig ng isda! Nariyan ang katas ng aking paghihirap!”
Nagkatinginan ang mag-ina.
Nalaglag ang panga ni Aling Flor. Isang lalaking may yakap-yakap na hilaw na isda, nagsusumigaw ng pag-ibig sa gitna ng kusina.
Dahan-dahang inilapag ni Ramil ang bangus sa ibabaw ng chopping board.
Nanginginig ang mga daliri niya habang sapilitang ibinubuka ang bibig ng isda upang ilabas ang singsing.
Wala.
Ipinasok niya ang kanyang hintuturo hanggang sa lalamunan ng isda.
Wala pa rin.
“Nasaan na ‘yun?!” tarantang bulong ni Ramil.
Binaligtad niya ang isda at inalog-alog ito nang ilang beses, ngunit tanging butil ng bawang at buong paminta lamang ang nalaglag sa mesa.
Namutla siya, halos maduwal sa pinaghalong amoy ng isda at matinding kaba.
“Lorna, maniwala ka sa akin, may tinago akong dyamanteng singsing sa loob ng isdang ito kagabi! Sigurado ako doon! May nagnakaw ng surpresa ko habang tulog tayo!”
Page: SAY – Story Around You | Original story
Sa halip na magalit, unti-unting napangiti si Lorna.
Isang munting hagikgik ang kumawala sa kanyang mga labi hanggang sa tuluyan itong mauwi sa isang malakas na halakhakan.
Napahawak siya sa kanyang tiyan sa sobrang pagtawa, sinabayan pa ng tawa ni Aling Flor.
“Anong nakakatawa? Nawawala ang limampung libo nating ipon!” naiiyak na reklamo ni Ramil, amoy isda ang mukha.
Dumukot si Lorna sa bulsa ng kanyang pajama at inilabas ang isang maliit na asul na kahon.
“Ito ba ang hinahanap mong isda, Ramil?” natatawang tanong ni Lorna.
Nanlaki ang mga mata ni Ramil.
“P-paano napunta sa’yo ‘yan? Sigurado akong isiniksik ko ‘yan sa lalamunan ng bangus!”
Lumapit si Lorna at pinunasan ang mantsa sa pisngi ng asawa.
“Nakalimutan mo na naman, Ramil. Nakita ko ang kahong ito sa loob ng bulsa ng pantalon mo kaninang madaling araw bago ko ilagay sa washing machine. Sa sobrang kaba mo kagabi, isda lang pala ang ibinalot mo sa plastic at ibinalik sa freezer, habang ang singsing ay naiwan sa pantalon mo!”
Isang nakakabinging katahimikan ang namayani kay Ramil bago niya napagtanto ang kanyang katangahan.
Nakipagpatintero siya sa kanyang biyenan, niyakap ang malamig na karne, at sinira ang kanyang sando para lamang ipagtanggol ang isang ordinaryong bangus na walang ibang laman kundi sarili nitong buto.
Napakamot na lamang si Ramil sa kanyang ulo, namumula sa matinding kahihiyan, bago tuluyang sumali sa malakas na tawanan ng kanyang pamilya.
Sa araw na iyon, natutunan niyang hindi na siya kailanman magtatago ng surpresa sa loob ng palamigan, at ang pinakamatamis na anibersaryo ay hindi nasusukat sa perpektong plano, kundi sa mga nakakatawang alaala na pagsasaluhan nila nang walang hanggan.