KINATATAKUTAN ANG ISANG PINTOR SA KANILANG BAYAN. KUMALAT ANG CHISMIS NA MAY “SUMPA” ANG KANYANG MGA KAMAY DAHIL SINUMANG IGUHIT NIYA SA CANVASS AY NAMAMATAY SA LOOB NG ISANG LINGGO. DAHIL SA TAKOT, SINUGOD NG MGA GALIT NA KAPITBAHAY ANG STUDIO NIYA PARA SUNUGIN ITO AT ITIGIL ANG KANYANG “PANGKUKULAM.”

KINATATAKUTAN ANG ISANG PINTOR SA KANILANG BAYAN. KUMALAT ANG CHISMIS NA MAY “SUMPA” ANG KANYANG MGA KAMAY DAHIL SINUMANG IGUHIT NIYA SA CANVASS AY NAMAMATAY SA LOOB NG ISANG LINGGO. DAHIL SA TAKOT, SINUGOD NG MGA GALIT NA KAPITBAHAY ANG STUDIO NIYA PARA SUNUGIN ITO AT ITIGIL ANG KANYANG “PANGKUKULAM.”

Sa Baryo San Gabriel, may isang pangalang ibinubulong lang sa takot: Si Mang Sol.

Nakatira siya sa isang lumang bahay sa dulo ng kalsada. Amoy pintura at turpentine ang paligid. Sabi ng mga matatanda, may sumpa ang kanyang pinsel.

“Huwag na huwag kang magpapaguhit sa kanya,” babala ng mga nanay sa kanilang anak. “Kapag iginuhit ka niya, bilang na ang araw mo.”

Nagsimula ang chismis nang iguhit niya si Aling Nena. Pagkalipas ng tatlong araw, namatay ito.

Sumunod si Mang Teryo. Iginuhit ni Sol, at kinabukasan, pumanaw.

Panghuli ay ang batang si Buknoy. Isang linggo matapos makita sa studio ni Sol, inilibing ang bata.

Dahil dito, tinawag siyang “Kamatayan na may Hawak na Lapis.”

Isang gabi, sumiklab ang galit ng taumbayan. Namuno si Kanor, ang tiyuhin ng batang si Buknoy.

“Tama na!” sigaw ni Kanor habang may hawak na sulo at itak. “Demonyo ang taong ’yan! Pinapatay niya ang mga kapitbahay natin gamit ang itim na mahika! Sunugin ang studio niya!”

Sumugod ang mahigit limampung tao sa bahay ni Sol.

BLAG! BLAG!

“Lumabas ka diyan, mamatay-tao!” sigaw ng mga tao. Binabato nila ang bintana.

Nanginginig sa takot si Mang Sol sa loob. Yakap niya ang kanyang mga gamit sa pagpipinta.

Winasak ni Kanor ang pinto gamit ang maso.

CRASH!

Pumasok ang galit na galit na mob. Handa na silang manakit. Handa na silang manunog.

Pero pagpasok nila sa Main Studio, natigilan silang lahat.

Nabitawan ni Kanor ang kanyang itak.

Ang buong kwarto—mula sa sahig hanggang kisame—ay puno ng daan-daang Portraits.

Wala silang nakitang demonyo o nakakatakot na larawan.

Ang nakita nila ay mga mukha ng kanilang mga yumaong mahal sa buhay.

Pero hindi sila iginuhit na mukhang bangkay.

Nakita ni Kanor ang painting ng pamangkin niyang si Buknoy.

Sa totoong buhay, namatay si Buknoy na kalbo, payat na payat, at putlain dahil sa Leukemia.

Pero sa painting… nakangiti si Buknoy. Puno ang pisngi, may buhok, at masayang nagpapalipad ng saranggola sa bukid.

Nakita ng isang ginang ang painting ni Aling Nena.

Namatay si Nena na hirap na hirap sa Cancer.

Pero sa painting… nakasuot siya ng magandang bestida, sumasayaw, at mukhang dalaga.

Lahat ng nasa painting ay buhay na buhay, masigla, at walang bahid ng sakit.

Lumabas si Mang Sol mula sa sulok. Matanda na, payat, at umiiyak.

“Anong ibig sabihin nito, Sol?” garalgal na tanong ni Kanor.

Huminga nang malalim si Sol.

“Volunteer ako sa Hospice Care sa kabilang bayan,” pag-amin ni Sol. “Doon dinadala ang mga pasyenteng wala nang lunas. Mga pasyenteng hinihintay na lang ang pagpanaw.”

Natahimik ang mga tao.

“Tuwing alam ng doktor na malapit na silang mawala, tinatawagan nila ako,” patuloy ni Sol. “Pumupunta ako para iguhit sila. Hindi para patayin… kundi para buhayin ang alaala nila.”

Lumapit si Sol sa painting ni Buknoy at hinaplos ito.

“Sabi sa akin ni Buknoy bago siya mamatay… ‘Lolo Sol, ayokong maalala ako ni Mama na kalbo at pangit. Gusto ko, pogi ako sa picture.’”

Umiyak si Sol.

“Kaya iginuhit ko siya nang ganito. Iginuguhit ko sila hindi base sa nakikita ng mata ko sa ospital, kundi base sa kung paano nila gustong maalala sila ng pamilya nila. Masaya. Malusog. Walang sakit.”

“Kaya sila namamatay pagkatapos mong iguhit…” bulong ng isang kapitbahay.

“Dahil ’yun na ang huling hiling nila,” sagot ni Sol. “Ang makita ang sarili nilang maganda at maayos bago sila pumikit habang buhay.”

Napaluhod si Kanor sa harap ng painting ng pamangkin niya. Humagulgol siya ng iyak. Ang akala niyang sumpa ay isa palang napakagandang regalo.

Ang mga taong may dalang sulo at itak ay isa-isang yumuko sa hiya. Ang iba ay lumapit sa mga painting ng kamag-anak nila at niyakap ang canvass, nagpapasalamat na nakita nilang muli ang ngiti ng mga ito.

Mula sa gabing iyon, hindi na “Kamatayan” ang tawag kay Mang Sol.

Siya na ang “Tagapangalaga ng mga Ngiti.”

At ang kanyang studio ay hindi sinunog. Ito ay naging isang santuwaryo—isang lugar kung saan ang mga namatay ay hindi naaalala sa kanilang pagdurusa, kundi sa kanilang pinakamagandang anyo.