KINAHIYA NG DALAGA ANG TATAY NIYANG MAY DIPERENSYA SA PAG-IISIP SA HARAP NG KANYANG FIANCÉ, PERO HUMAGULGOL SIYA NANG IABOT NG AMA ANG LUKOT NA SUPOT
Makisig at naka-sports car si Ryan nang ihatid niya ang fiancé niyang si Maricar sa kanilang probinsya. Ikakasal na sila sa susunod na buwan. Galing sa mayamang pamilya si Ryan, samantalang si Maricar ay lumaki sa hirap ngunit nagtagumpay bilang Accountant sa Maynila.
“Babe, sure ka ba na dito tayo dadaan?” tanong ni Ryan habang tinitingnan ang maputik na daan at mga barung-barong.
“Oo, d’yan lang sa unahan ’yung bahay ng Tita ko,” sagot ni Maricar, pilit na kalmado pero halatang kinakabahan.
Ang alam ni Ryan, patay na ang mga magulang ni Maricar at ang Tita lang niya ang nagpalaki sa kanya. Ang hindi niya alam—buhay pa ang tatay nito. Si Mang Pido. May diperensya sa pag-iisip, isip-bata, madalas madungis, at nabubuhay sa pangangalakal. Ito ang matagal nang ikinahiya ni Maricar.
Pagbaba nila ng kotse, sinalubong sila ng Tita. “Ikay! Ang ganda mo na!”
Biglang may sumigaw mula sa kalsada. “IKAAAAAY! ANDIYAN NA PRINSESA KO!”
Napalingon si Ryan at nakita ang isang matandang lalaking tulak-tulak ang kariton, butas-butas ang sando, walang tsinelas. Nanlaki ang mata ni Maricar. “Diyos ko… huwag ngayon.”
Lumapit si Mang Pido, tuwang-tuwa. “Ikay! May pasalubong ako sa’yo!”
Umatras si Maricar, diring-diri.
“Sino siya?” tanong ni Ryan.
“Ah… kapitbahay lang. Baliw ’yan,” mabilis na sagot ni Maricar. “Manong! Umalis ka nga! Ang baho-baho mo!”
Natigilan si Mang Pido. “Pero Ikay… Tatay mo ako…”
“Hindi kita kilala!” sigaw ni Maricar.
May hawak na lukot na itim na supot si Mang Pido. “Regalo ’to sa kasal mo!”
Hinablot ni Maricar ang supot at itinapon sa putikan. “Basura ’yan! Puro ka basura!”
Tahimik ang paligid. Lumuhod si Mang Pido at pinulot ang supot, umiiyak. “Dalawampung taon, Ikay… bente pesos araw-araw… para sa’yo.”
Binuksan niya ang supot. Isang napakagandang wedding gown ang lumabas—puti, kumikinang, may beads, may price tag na P150,000. Ang gown na dati’y pinapangarap ni Maricar.
“Sabi ng tindera, designer daw ’yan,” ngiti ni Mang Pido. “Para sa prinsesa ko. Sukatin mo, anak.”
Bumagsak ang mundo ni Maricar. Napaluhod siya at niyakap ang ama. “Tay… patawad… patawarin mo ako.”
“Tahan na,” bulong ni Mang Pido. “Basta masaya ka.”
Lumapit si Ryan, may luha sa mata. “Sir… Tatay… ako po si Ryan. Ito po ang gown na isusuot niya.”
Sa araw ng kasal, naglakad si Maricar sa altar suot ang gown ng ama, hawak ang kamay ni Mang Pido—kalyo man, pero punô ng pagmamahal.
Pagkatapos ng seremonya, may lumapit na babae—ang may-ari ng bridal shop. “Kayo po si Mang Pido?” tanong nito. “Kayo ang pinaka-tapat na customer na nakilala ko.”
Nagulat si Maricar nang marinig ang totoo. Hindi pala agad pinayagang bayaran ni Mang Pido ang gown, pero araw-araw itong bumabalik—may dalang bente, minsan piso-piso lang. Kahit gutom, hindi siya tumigil. “Para sa anak ko,” lagi niyang sinasabi.
“Hindi ko na po tinanggap ang kulang,” sabi ng tindera. “Regalo ko na ’yon sa isang ama na marunong magmahal.”
Napahagulgol si Maricar. Yumakap siya sa ama at doon niya naintindihan—hindi kailanman naging kahihiyan ang tatay niya. Siya ang kayamanang matagal niyang hindi nakita.
At sa gitna ng palakpakan, hawak niya ang kamay ng lalaking minsan niyang itinaboy—ang ama na nagmahal sa kanya kahit kailanman ay hindi siya ikinahiya.