Si Sofia ay isang simpleng babae—o iyon ang iniisip ng lahat.
Dalawang taon na siyang kasal kay Jason, isang lalaking nagmula sa mayamang pamilya. Sa loob ng panahong iyon, tiniis ni Sofia ang malamig na pagtrato ng kanyang biyenan na si Doña Elvira.
Halos araw-araw ay may naririnig siyang pang-iinsulto.
“Wala kang kwenta!” sigaw ni Elvira minsan habang nasa hapag-kainan.
“Palamunin ka lang! Hampaslupa! Sayang ang anak ko sa’yo!”
Tahimik lang si Sofia sa bawat salita.
Hindi dahil wala siyang masasabi.
Kundi dahil may lihim siyang hindi alam ng lahat.
Ang babaeng inaapi nila… ay hindi talaga mahirap.
Si Sofia ay ang nakatagong tagapagmana ng Montemayor Group of Companies, isa sa pinakamalalaking negosyo sa buong Asya.
Pero pinili niyang itago iyon.
Gusto niyang malaman kung mahal siya ni Jason bilang tao—hindi dahil sa pera.
Sa loob ng dalawang taon, naghintay siya.
Pero dumating ang araw na tuluyang nabasag ang lahat ng pag-asa niya.
Kakapanganak pa lamang ni Sofia sa kanilang unang anak.
Pagod na pagod ang kanyang katawan. Mahina pa siya at may bahid pa ng dugo ang kumot sa kama ng public ward ng ospital—dahil ayaw magbayad ni Jason ng private room.
Mahigpit niyang yakap ang bagong silang na sanggol.
“Jason…” mahina niyang tawag nang bumukas ang pinto.
Pumasok ang kanyang asawa.
Pero hindi siya nag-iisa.
Kasama niya si Doña Elvira—at isang babae na puno ng alahas at mamahaling damit.
Si Tiffany.
Ang dating nobya ni Jason.
“Jason…” bulong ni Sofia. “Tignan mo ang anak natin…”
Pero hindi man lang tumingin si Jason sa sanggol.
Nakatungo lang siya, parang iniiwasan ang mga mata ni Sofia.
Lumapit si Doña Elvira sa kama.
Bigla—
PAK!
Isang makapal na folder ang ibinagsak niya sa mukha ni Sofia.
Napapikit si Sofia sa gulat.
“Ano… ano ito?” tanong niya habang nanginginig ang boses.
“Mga papeles ng annulment,” malamig na sagot ni Tiffany habang kumakapit sa braso ni Jason.
“Pirmahan mo na. Layuan mo si Jason. Kami na ang magpapakasal.”
Parang huminto ang mundo ni Sofia.
“Annulment?” halos pabulong niyang sabi.
“Hindi bagay ang anak ko sa isang babaeng walang pera,” dagdag ni Doña Elvira. “Buti pa si Tiffany—mayaman, may pangalan, may mapapala ang pamilya namin.”
Tumingin si Sofia kay Jason.
“Jason… ganito ba talaga?”
Tahimik lang ang lalaki.
Walang pagtatanggol.
Walang paliwanag.
Unti-unting tumulo ang luha ni Sofia habang yakap ang sanggol.
“Ano ngayon ang gagawin ko?” tanong niya.
Napangisi si Tiffany.
“Simple lang,” sabi nito. “Pirmahan mo ang papeles at umalis ka sa buhay ni Jason.”
Saglit na natahimik ang kwarto.
Pagkatapos, dahan-dahang pinunasan ni Sofia ang kanyang luha.
Tinignan niya ang mga papeles.
At saka… ngumiti nang bahagya.
Isang ngiting hindi inaasahan ng tatlo.
“Sigurado ba kayo?” tanong niya nang kalmado.
Napakunot ang noo ni Doña Elvira.
“Ano ang ibig mong sabihin?”
Bago pa siya makasagot—
KNOCK!
Biglang bumukas ang pinto.
Pumasok ang tatlong doktor at dalawang nurse.
Lahat sila ay tumigil sa harap ng kama ni Sofia.
Pagkatapos—
sabay-sabay silang yumuko.
“Good afternoon, Ma’am Sofia,” sabi ng head doctor na may respeto sa boses.
Nanlaki ang mata ni Jason.
“Ano… anong ibig sabihin nito?”
Tahimik na tiningnan siya ng doktor bago nagsalita.
“Sir, hindi niyo ba alam?”
Sandaling tumigil ang doktor bago tumingin kay Sofia.
“Ang ospital na ito… ay pag-aari ng Montemayor Medical Group.”
At si Sofia—
ang chairwoman nito.
Sa sandaling iyon, parang nawalan ng kulay ang mukha nina Jason, Tiffany, at Doña Elvira.
Dahil ang babaeng kakapanganak pa lamang na tinatawag nilang pulubi…
ang pala ang may-ari ng buong ospital na kinalalagyan nila.