Isang tahimik na Sabado ng hapon iyon sa aming subdivision. Mahina ang patak ng ulan sa bubong, at ang hangin ay malamig at payapa. Kakaalis pa lamang ng asawa kong si Elena upang bumili ng mga rekado para sa hapunan.
Hinawakan niya ang aking kamay sa may pintuan, ngumiti, at hinalikan ako sa pisngi bago sumakay sa kotse. Ilang segundo lang ang lumipas ay narinig ko na ang paglayo ng makina ng kanyang sasakyan sa kalsada.
Bumalik ako sa sala at naupo sa sofa upang manood ng telebisyon. Akala ko ay magiging isang karaniwang tahimik na hapon lamang iyon para sa akin at sa anak kong si Sarah.
Ngunit hindi pa nakakalipas ang isang minuto nang maramdaman kong may humihila sa laylayan ng aking t-shirt.
Pagtingin ko sa ibaba, naroon si Sarah—ang pitong taong gulang kong anak—nakatingala sa akin. Maputla ang kanyang mukha, nanlalaki ang mga mata, at halatang nanginginig ang kanyang katawan.
“Daddy…” mahina niyang bulong, halos hindi marinig. “Kailangan na po nating umalis. Ngayon na.”
Napangiti ako nang bahagya. Akala ko ay nagbibiro lamang siya o baka nakapanood na naman ng nakakatakot na palabas.
“Bakit naman, prinsesa?” tanong ko habang hinahaplos ang kanyang buhok. “Kaaalis lang ni Mommy. Tayo lang naman ang nandito.”
Ngunit hindi siya ngumiti.
Sa halip, dahan-dahan niyang itinaas ang kanyang nanginginig na kamay at itinuro ang madilim na hallway sa itaas ng hagdan.
“Wala na tayong oras, Daddy,” sabi niya, halos nangingiyak. “Kailangan na nating lumabas sa bahay na ito… ngayon din.”
Unti-unting nawala ang ngiti ko nang makita ko ang luha sa kanyang mga mata. Bilang isang ama, alam ko kung kailan tunay na natatakot ang anak ko—at sa sandaling iyon, malinaw na hindi ito laro.
Bago pa ako makapagtanong, may narinig akong tunog mula sa itaas.
Isang mahinang kaluskos.
Para bang may gumagalaw sa madilim na bahagi ng bahay na dapat ay walang tao.
At doon nagsimulang bumilis ang tibok ng puso ko.