Si Don Alfonso ay isang kilalang CEO ng malaking advertising agency sa Makati. Kilala siya bilang istrikto, metikuloso, at may mataas na pamantayan pagdating sa imahe. Para sa kanya, mahalaga ang bawat detalye—mula sa relo na suot mo, sa tatak ng iyong suit, hanggang sa kintab ng iyong sapatos. Doon niya sinusukat kung gaano ka kaprofesyonal o kagalang-galang.
Dumating ang araw ng kanyang ika-60 na kaarawan. Puno ang kanyang opisina ng mga regalo mula sa mga kliyente at business partners. May mga mamahaling alak, Swiss-made na relo, at mamahaling golf clubs na maayos na nakalagay sa sofa sa gilid ng silid.
Habang pinagmamasdan niya ang mga iyon, hindi niya maitago ang kasiyahan.
Ilang sandali pa, may kumatok sa pinto.
Pumasok ang kanyang executive assistant na si Mateo. Limang taon na itong nagtatrabaho sa kumpanya. Kilala siya bilang masipag at tahimik na empleyado—isang taong kahit madalas napapagalitan ng boss, ay patuloy pa ring nagsusumikap sa trabaho.
“Sir, happy birthday po,” mahiyain nitong bati.
May hawak si Mateo na isang kahon na nakabalot sa simpleng brown na papel. Walang ribbon at walang engrandeng dekorasyon.
“Ano ’yan, Mateo?” tanong ni Don Alfonso habang nakataas ang kilay.
“Regalo ko po sana sa inyo, Sir. Pasensya na po kung simple lang,” sabi ni Mateo habang inaabot ang kahon.
Tinanggap iyon ni Don Alfonso nang tila walang interes. Agad niyang pinunit ang balot.
Sa loob ay isang pares ng leather shoes.
Ngunit hindi ito tulad ng mga mamahaling Italian shoes na karaniwang suot niya. Ang kulay ay hindi pantay—may bahagi na mas maitim at may bahaging mapusyaw na kayumanggi. Halatang gawa sa kamay ang tahi sa gilid, kaya hindi perpektong tuwid ang mga linya.
Napangiwi si Don Alfonso.
Para sa kanya, mukhang luma at mumurahin ang sapatos.
“Mateo,” seryoso niyang sabi, “anong klaseng sapatos ito? Mukha itong gamit na.”
“H-Hindi po, Sir… bago po ’yan,” nanginginig na sagot ni Mateo.
“Alam mo naman ang standard ko,” patuloy ni Alfonso. “Hindi ako nagsusuot ng ganito. Nakakahiya kung makikita ng mga kliyente ko.”
Sandaling tumahimik ang silid.
“Salamat sa effort mo, pero hindi ko ’to magagamit.”
Sa harap mismo ni Mateo, itinapon ni Don Alfonso ang sapatos sa malaking trash bin sa ilalim ng kanyang mesa.
BLAG.
Para kay Mateo, parang may sumaksak sa kanyang dibdib.
Tahimik siyang yumuko upang itago ang luha na namumuo sa kanyang mga mata.
“Sige po, Sir… happy birthday po ulit,” mahina niyang sabi bago mabilis na lumabas ng opisina.
Nang makaalis siya, nagkibit-balikat si Don Alfonso at bumalik sa kanyang trabaho.
“Kakaiba talaga ang mga mahihirap,” bulong niya sa sarili. “Akala nila sapat na ang ‘pwede na.’”
Lumipas ang ilang oras.
Habang nagliligpit si Don Alfonso ng kanyang mesa bago umuwi, napansin niya sa loob ng trash bin ang isang maliit na papel na nakaipit sa loob ng sapatos na itinapon niya.
Marahil ay resibo o note, naisip niya.
Dahil sa kuryosidad, kinuha niya ang sapatos—maingat, gamit ang tissue para hindi madumihan ang kamay.
Hinugot niya ang nakatuping papel sa loob.
Sulatan ito ni Mateo, gamit ang simpleng ballpen.
Dahan-dahan niya itong binuksan at sinimulang basahin.
“Sir Alfonso,
Pasensya na po kung hindi ito kasing ganda ng mga regalong natanggap ninyo…”
Sa bawat linya na kanyang binabasa, unti-unting nagbago ang ekspresyon ng mukha ni Don Alfonso.
At ilang sandali lang…
namutla siya sa hiya.