ITINAKWIL NG PAMILYA ANG ANAK NA “GRO” DAW SA JAPAN DAHIL SA CHISMIS NG KAPITBAHAY, PERO SILA ANG LUMUHOD SA HIYA NANG UMUWI ITO AT IBINIGAY ANG TITULO NG LUPA

ITINAKWIL NG PAMILYA ANG ANAK NA “GRO” DAW SA JAPAN DAHIL SA CHISMIS NG KAPITBAHAY, PERO SILA ANG LUMUHOD SA HIYA NANG UMUWI ITO AT IBINIGAY ANG TITULO NG LUPA

Isang umaga sa Barangay San Roque, nagkakape sa tapat ng tindahan ang sikat na chismosang si Marites.

“Ay naku, Mareng Rosa!” bulong ni Marites kay Aling Rosa, ang nanay ni Michelle. “Sigurado ka bang sa pabrika nagtatrabaho ‘yang anak mong si Michelle sa Japan? Eh tignan mo ‘yung post niya sa Facebook, naka-coat, naka-boots, tapos ang kikay ng buhok! Hindi ganyan ang trabaho sa pabrika!”

“Eh ano ba sa tingin mo ang trabaho niya?” kabadong tanong ni Aling Rosa.

“Alam mo na ‘yan…” ngumisi si Marites. “Japan kamo? Gabi ang duty? Naku… GRO ‘yan! Japayuki! Nagbebenta ng aliw sa mga hapon!”

Dahil sa sulsol ni Marites, at dahil na rin sa malaking padala ni Michelle buwan-buwan, naniwala ang pamilya.

Isang gabi, tumawag si Michelle sa telepono.

“Hello Nay! Musta po kayo? Padadala po ako ng pera bukas—”

“Huwag na!” sigaw ni Aling Rosa. “Huwag kang magpapadala ng perang galing sa kababuyan! Alam na namin ang totoo, Michelle! Pokpok ka sa Japan!”

“Po?! Nay, hindi po totoo ‘yan! Marangal po ang trabaho ko—”

“Sinungaling!” sabat ng kuya niyang si Bert. “Nakakahiya ka! Pinag-uusapan na tayo sa buong barangay! Sabi ni Marites, nakita daw ng pinsan niya na may kasama kang matandang hapon sa picture! Huwag ka nang uuwi dito! Itinatakwil ka na namin!”

Binabaan nila ng telepono si Michelle. Blinock sa Facebook. At sa tuwing may magtatanong kay Aling Rosa tungkol sa anak, ang sagot niya: “Wala na akong anak na Michelle. Patay na siya sa akin.”

Lumipas ang dalawang taon.

Isang hapon, habang nag-iinuman sina Kuya Bert at nagtsitsismisan sina Aling Rosa at Marites sa bakuran, may humintong van.

Bumaba si Michelle. Payat, maputla, at halatang pagod. May hila siyang isang malaking maleta.

Agad tumayo si Aling Rosa. “Ang kapal ng mukha mong bumalik dito! Layas! Hindi namin kailangan ng GRO sa pamamahay na ‘to!”

“Oo nga!” gatong ni Marites. “Dala mo siguro ang sakit galing sa mga lalaki mo noh?”

Nagtawanan ang mga kainuman ni Bert. “Uy, baka may customer ka pa dyan, Michelle. Penge naman discount!”

Naiiyak si Michelle. Pero imbes na tumalikod, lumapit siya sa gate.

Dahan-dahan niyang inilabas ang kanyang mga kamay.

Natigilan ang lahat.

Ang mga kamay ni Michelle ay hindi makinis gaya ng iniisip nila. Ito ay bitak-bitak. Sunog ang balat. Puno ng kalyo. At may mga rashes dahil sa chemicals. Ang mga kuko niya ay pudpod.

“Tignan niyo…” garalgal na sabi ni Michelle. “Mukha ba itong kamay ng babaeng puro sarap at landi ang inaatupag?”

Mula sa kanyang bag, naglabas siya ng isang makapal na brown envelope. Inihagis niya ito sa mesa, sa harap ng nanay niya.

“Nay…” humagulgol si Michelle. “Hindi ako nagbenta ng katawan. Nagtrabaho ako bilang ‘Caregiver’ sa isang Nursing Home. Naghuhugas ako ng pwet ng matatanda araw-araw! Binubuhat ko sila kahit masakit na ang likod ko! Nagpapalit ako ng diaper na puno ng dumi habang kayo, masarap ang tulog niyo dito!”

Binuksan ni Aling Rosa ang envelope.

Nanlaki ang mata niya.

Ito ang Titulo ng Lupa at Bahay. Ang lupang isinanla nila limang taon na ang nakakaraan at malapit nang maremata.

“Yung matandang hapon na nakita niyo sa picture?” patuloy ni Michelle. “Pasyente ko ‘yun! Si Lolo Tanaka! Namatay siya last month at dahil sa sobrang pasasalamat ng pamilya niya sa pag-aalaga ko, binigyan nila ako ng bonus. ‘Yun ang pinangtubos ko sa bahay na ‘to!”

Tumingin si Michelle kay Marites na ngayon ay nakayuko na sa hiya.

“At ikaw Marites… ang dumi ng bibig mo. Sinira mo ang pamilya ko dahil lang sa inggit mo.”

Napaluhod si Aling Rosa. Niyakap niya ang binti ng anak niya.

“Anak… Michelle… patawarin mo ako! Diyos ko, napakasama kong ina!” iyak ni Aling Rosa. “Naniwala ako sa iba kaysa sa sarili kong anak! Patawad!”

Lumapit din si Kuya Bert, umiiyak. “Sorry Bunso… sorry…”

Pinunasan ni Michelle ang luha niya.

“Pinapatawad ko kayo, Nay. Pero hindi ko makakalimutan na noong mga panahong hirap na hirap ako magtrabaho sa Japan, wala akong pamilyang masandalan.”

Sa araw na iyon, umalis si Marites sa hiya habang pinagtitinginan ng mga kapitbahay. At ang pamilya ni Michelle, habang hawak ang titulong katas ng dugo at pawis, ay nangakong hinding-hindi na muling magpapadala sa lason ng maling chismis.