ITINAGO NG BINATA ANG KANYANG INA SA KWARTO TUWING MAY BISITA DAHIL IKINAHAHIYA NIYA ANG SUNOG NITONG MUKHA AT BALAK PA NIYANG DALHIN ITO SA HOME FOR THE AGED PERO NANIGAS SIYA SA KINATATAYUAN NANG MAKITA ANG LUMANG LITRATO SA ALBUM

ITINAGO NG BINATA ANG KANYANG INA SA KWARTO TUWING MAY BISITA DAHIL IKINAHAHIYA NIYA ANG SUNOG NITONG MUKHA AT BALAK PA NIYANG DALHIN ITO SA HOME FOR THE AGED PERO NANIGAS SIYA SA KINATATAYUAN NANG MAKITA ANG LUMANG LITRATO SA ALBUM

Si Jerome ay isang matagumpay na Architect. Gwapo, mayaman, at tinitingala sa lipunan. Ngunit sa likod ng kanyang tagumpay, may itinatago siyang lihim sa loob ng kanyang mansyon.

Ito ay ang kanyang inang si Aling Gloria.

Puno ng peklat ang mukha ni Aling Gloria. Sunog ang kalahati ng kanyang mukha, braso, at leeg. Ang kanyang balat ay kulubot at nakakatakot tignan para sa iba. Dahil dito, ikinahihiya siya ni Jerome.

“Ma, may darating akong mga bisita mamaya. Clients ko galing Singapore,” utos ni Jerome habang nag-aayos ng kurbata. “Doon ka lang muna sa kwarto mo ha? Huwag kang lalabas. Ayokong matakot sila sa itsura mo.”

Yumuko lang si Aling Gloria. “Sige anak. Magdadala na lang ako ng tubig sa kwarto para di na ako lumabas.”

Masakit para sa ina, pero tinanggap niya. Mahal niya ang anak niya eh.

Dumating ang punto na nagdesisyon si Jerome. Pakiramdam niya ay pabigat na ang ina sa kanyang imahe at social life. Gusto na niyang magpakasal sa kanyang nobya, at ayaw niyang maging “katatakutan” sa bahay ang kanyang ina.

Isang gabi, kinausap niya ito.

“Ma,” panimula ni Jerome. “May nahanap akong magandang Facility. ‘Golden Years Home for the Aged’. Maganda dun, may garden, may mga nurse. Sa susunod na linggo, dadalhin na kita dun. Mas maalagaan ka nila kaysa dito.”

Naluha si Aling Gloria. Alam niyang itinitapon na siya ng sarili niyang anak. Pero dahil ayaw niyang maging sagabal sa kaligayahan nito, tumango na lang siya.

“Kung saan ka masaya, anak… sige,” garalgal na sagot ng matanda.

Kinabukasan, habang nag-eempake si Jerome ng mga gamit ng ina (dahil ayaw niyang si Aling Gloria pa ang mag-ayos), hinalungkat niya ang lumang kabinet sa kwarto nito.

Nakita niya ang isang lumang Photo Album na balot ng alikabok.

Dahil sa curiosity, binuksan niya ito.

Tumambad sa kanya ang mga black and white na litrato ng isang napakagandang babae. Makinis ang mukha, matangos ang ilong, at may suot na crown at sash.

Binasa niya ang nakasulat sa sash: “MUTYA NG LUZON 1990”.

“Sino ’to?” takang tanong ni Jerome. Tinitigan niya ang mukha. Ang mga mata… pamilyar ang mga mata.

Sa sumunod na pahina, nakita niya ang isang newspaper clipping na nanilaw na sa tagal. Ang headline:

“BEAUTY QUEEN, SUGATAN MATAPOS SUGODIN ANG NASUSUNOG NA BAHAY PARA ILIGTAS ANG SANGGOL!”

Binasa ni Jerome ang artikulo, nanginginig ang kamay.

“Si Gloria Manansala, ang kasalukuyang reyna ng kagandahan, ay nagtamo ng 3rd degree burns sa mukha at katawan matapos niyang balikan sa loob ng nasusunog nilang bahay ang kanyang 6-buwang gulang na sanggol na si Jerome. Ayon sa mga bumbero, natagpuan si Gloria na nakadapa sa isang sulok, yakap-yakap ang bata. Ginamit niya ang kanyang sariling mukha at likod bilang panangga sa bumabagsak na nagliliyab na kahoy para hindi madaplisan ang anak.”

Nalaglag ang album sa kamay ni Jerome.

Parang huminto ang mundo niya.

Ang “halimaw” na mukha na ikinahihiya niya buong buhay niya… ang mukha na pandidirian daw ng mga bisita niya… ay nasira dahil sa kanya.

Ang kagandahan ng nanay niya ay nawala, hindi dahil sa sakit o aksidente, kundi dahil ibinigay nito ang ganda niya para mabuhay si Jerome nang walang galos.

Page: SAY – Story Around You | Original story.

Biglang pumasok si Aling Gloria sa kwarto. Nakita niya si Jerome na nakatulala sa album at sa dyaryo.

“Anak…” kabadong sabi ni Aling Gloria. “Itatapon mo na ba ’yan? Pasensya na, nakatago ’yan kasi ayokong makita mo kung ano itsura ko dati. Baka manghinayang ka para sa akin.”

Dahan-dahang lumingon si Jerome. Puno ng luha ang kanyang mga mata.

Tumingin siya sa peklat sa mukha ng ina. Dati, pandiri ang nararamdaman niya. Ngayon, respeto at pagsisisi. Ang bawat peklat pala ay marka ng pagmamahal.

“Ma…”

Biglang lumuhod si Jerome sa paanan ng ina. Niyakap niya ang binti nito at humagulgol nang malakas.

“Patawarin mo ako, Ma! Patawarin mo ako!” iyak ni Jerome. “Ang sama-sama ko! Ikinahiya kita! Gusto kitang itapon sa Home for the Aged! Hindi ko alam na kaya ka nagkaganyan ay dahil iniligtas mo ako!”

Hinaplos ni Aling Gloria ang buhok ng anak. “Anak, tumayo ka dyan. Wala ’yun. Kahit mawala ang ganda ko, kahit masunog ang buong katawan ko, basta ligtas ka… sulit ’yun. Kasi ikaw ang pinakamagandang nangyari sa buhay ko.”

“Hindi ka aalis dito, Ma,” sabi ni Jerome habang pinupunit ang brochure ng Home for the Aged. “Dito ka lang. Ikaw ang reyna ng bahay na ’to.”

Nang sumunod na linggo, dumating ang mga VIP Clients ni Jerome at ang kanyang fiancée.

“Jerome, nasaan ang Mommy mo?” tanong ng fiancée niya.

Bumukas ang pinto. Inalalayan ni Jerome si Aling Gloria palabas. Taas-noo, hawak-kamay.

“Guys,” pagpapakilala ni Jerome, puno ng pride sa boses. “Gusto kong makilala niyo ang Nanay ko. Siya ang pinakamagandang babae sa buong mundo. Siya ang dahilan kung bakit ako buhay ngayon.”

Ngumiti si Aling Gloria. At sa paningin ni Jerome at ng mga taong nakakaalam ng kwento, wala nang peklat. Ang nakikita na lang nila ay ang ningning ng isang tunay na Beauty Queen—hindi dahil sa korona sa ulo, kundi dahil sa ginto sa kanyang puso