ISANG SELOSONG MISTER NA PINALAYAS ANG KANYANG MISIS DAHIL SA HINALANG MAY KABET ITO DAHIL SA PALIHIM NA PAKIKIPAG-USAP SA TELEPONO TUWING GABI, PERO NANG MAKITA NIYA ANG NAIWANG ENVELOP AY DOON NIYA NALAMAN NA ANG “KABET” AY ISANG ABOGADO
Gabi na naman sa maliit at mainit na paupahang bahay nina Romy at Linda sa Caloocan. Amoy alak si Romy pag-uwi, isang construction worker na laging mainit ang ulo dahil sa hirap ng buhay. Si Linda naman, isang simpleng labandera, ay nakatalukbong ng kumot sa sulok, may kausap sa cellphone nang pabulong.
“Opo… bukas po… sigurado na po ba ‘yun? Sige po, magkikita tayo sa dating tagpuan,” bulong ni Linda sa telepono.
Narinig ito ni Romy. Nagdilim ang paningin niya. Ilang gabi na niyang napapansin ang mga tawag na ito. Alas-onse ng gabi. Bulungan. Taguan.
Hinablot ni Romy ang kumot. “Sinong kausap mo?!” sigaw niya.
Gulat na gulat si Linda. Mabilis niyang itinago ang cellphone sa ilalim ng unan. “W-Wala Romy. Kaibigan lang.”
“Kaibigan?! Alas-onse ng gabi?! Tanga ba ako?!” Hinablot ni Romy ang buhok ni Linda. “May lalaki ka ‘no?! Kaya pala laging wala kang panahon sa akin! Kaya pala laging matamlay ka! Sino ‘yan?! Si Pareng Nestor?! Si Kumpareng Berting?!”
“Romy, nasasaktan ako! Bitawan mo ako!” iyak ni Linda. “Wala akong lalaki! Pakinggan mo muna ako!”
“Ayoko ng paliwanag mo! Sawang-sawa na ako sa mga kasinungalingan mo!”
Kinaladkad ni Romy si Linda papunta sa pinto. Binuksan niya ito nang padabog. Umulan ng malakas sa labas, sumabay sa luha ng babae.
“Lumayas ka! Doon ka sa lalaki mo! Huwag ka nang babalik dito! Isama mo ‘yang mga damit mo!”
Pinaghahagis ni Romy ang mga damit ni Linda sa labas ng pinto. Basang-basa ang mga ito sa putikan.
“Romy, parang awa mo na…” pagmamakaawa ni Linda habang nakaluhod sa ulan. “May sasabihin ako sa’yo… para sa atin ‘to…”
“Wala na tayong ‘atin’! Umalis ka na bago ko pa basagin ang mukha mo!”
Dahil sa takot at sakit ng loob, dahan-dahang tumayo si Linda. Pinahid niya ang luha at putik sa mukha niya. Tinitigan niya si Romy sa huling pagkakataon. Ang mata niya ay hindi na puno ng takot, kundi ng awa.
“Sige Romy,” mahinang sabi ni Linda. “Kung ‘yan ang gusto mo. Sana maging masaya ka sa desisyon mo.”
Tumalikod si Linda at naglakad palayo sa dilim ng ulan, bitbit ang isang maliit na plastic bag.
Page: SAY – Story Around You | Original story
Padabog na isinara ni Romy ang pinto. “Buti nga sa’yo! Akala mo hahabulin kita? Makakahanap ako ng iba!”
Umupo si Romy sa sofa, hingal na hingal sa galit. Kumuha siya ng beer. “Traydor,” bulong niya.
Napansin niya na may naiwan si Linda sa ilalim ng unan kung saan nito tinago ang cellphone kanina. Isang mahabang brown envelope.
“Ano ‘to? Sulat galing sa lalaki niya?” ngisi ni Romy. “Tignan natin kung gaano kalandi ang asawa ko.”
Pinunit niya ang envelope.
Paglabas ng laman, nalaglag ang panga ni Romy. Nalaglag ang bote ng beer sa kamay niya at nabasag sa sahig.
Hindi ito love letter.
Ito ay isang Official Document mula sa Philippine Charity Sweepstakes Office (PCSO).
Nakasaad sa papel:
“Confirmation of Jackpot Prize Claim”
Date: October 24, 2025
Amount: PHP 245,300,000.00 (Two Hundred Forty-Five Million Three Hundred Thousand Pesos)
Claimant: Erlinda ‘Linda’ Santos
Sa ilalim nito, may isang Post-it note na sulat-kamay ni Linda:
“Romy, mahal,
Surprise sana ‘to sa’yo bukas. Nanalo ako sa Lotto nung isang linggo. Kausap ko si Atty. Rodriguez kanina para sa pag-claim natin bukas ng umaga. Plano ko sanang bilhin na natin yung lupa sa probinsya na pangarap mo, at magtayo ng negosyo para hindi ka na mahirapan sa construction. Aalis na sana tayo sa hirap. Ito na yung sagot sa dasal natin. Happy Anniversary.”
Nanginig ang buong katawan ni Romy. Ang “lalaki” na kausap ni Linda ay ang abugado. Ang “tagpuan” ay ang opisina ng PCSO.
Tumakbo si Romy palabas ng pinto. “LINDA!!! LINDA!!!”
Tinakbo niya ang eskinita. Basang-basa siya ng ulan. Hinanap niya ang asawa sa sakayan ng jeep. Hinanap niya sa terminal.
Wala na si Linda.
Ang tanging nakita niya ay ang papalayong Grab Car na sinakyan ni Linda.
Tinatawagan niya ang cellphone ni Linda, pero cannot be reached na ito. Nagpalit na ng sim card ang asawa niya.
Kinabukasan, nalaman na lang ni Romy mula sa kapitbahay na umalis na si Linda papuntang ibang bansa kasama ang mga magulang nito. Walang nakakaalam kung saan.
Naiwan si Romy sa maliit na paupahan. Hawak ang punit na envelope. Ang milyong pangarap na sana ay hawak na niya, ay naglaho parang bula dahil sa isang gabi ng selos at kawalan ng tiwala.
Ngayon, tuwing nakakakita si Romy ng taya ng Lotto, napapaiyak na lang siya. Dahil alam niya, siya na sana ang pinaka-maswerteng lalaki sa mundo, pero tinapon niya ang Winning Ticket—ang asawa niya—sa labas ng pinto, diretso sa putikan.
Sa huli, napatunayan na ang pinakamalaking pagkatalo sa buhay ay hindi ang hindi pagtama sa numero, kundi ang pagdududa sa taong handang ibigay sa’yo ang mundo.