ISANG RETIRADONG ARKITEKTO ANG NAIPIT SA LOOB NG ISANG MALL KASAMA ANG MGA TAKOT NA SIBILYAN HABANG MAY NAGAGANAP NA MADUGONG BARILAN, KAYA GINAMIT NIYA ANG KANYANG KAALAMAN SA MGA SIKRETONG DAANAN UPANG ILIGTAS SILA

ISANG RETIRADONG ARKITEKTO ANG NAIPIT SA LOOB NG ISANG MALL KASAMA ANG MGA TAKOT NA SIBILYAN HABANG MAY NAGAGANAP NA MADUGONG BARILAN, KAYA GINAMIT NIYA ANG KANYANG KAALAMAN SA MGA SIKRETONG DAANAN UPANG ILIGTAS SILA

Nabasag ang mapayapang hapon ng Linggo sa loob ng isang sikat na mega mall sa Quezon City nang umalingawngaw ang sunod-sunod na putok ng matataas na kalibre ng baril.

Nagliparan ang mga basag na salamin mula sa isang kilalang jewelry exhibit sa gitna ng ground floor, kasabay ng nakakabinging mga tili ng daan-daang mamimili na nagkanya-kanyang takbo para iligtas ang kanilang mga sarili.

Sa isang iglap, ang lugar na puno ng tawanan at masayang musika ay napalitan ng matinding takot, kaguluhan, at banta ng kamatayan mula sa labinlimang armadong miyembro ng isang kilabot na sindikato.

Sa ikalawang palapag, malapit sa hanay ng mga kainan, mabilis na dumapa si Elias.

Isa siyang animnapung taong gulang na retiradong arkitekto na nagkakape lamang sana habang hinihintay ang kanyang mga dating kasamahan. Hindi siya sanay sa karahasan.

Sa buong buhay niya bilang isang propesyonal na nagdidisenyo ng mga gusali, ang hawak lamang niya ay lapis, blueprint, at tape measure.

Ngunit ngayon, nakadikit ang kanyang pisngi sa malamig na sahig ng mall habang dinig na dinig niya ang mga mabibigat na yabag ng mga lalaking papaakyat sa escalator.

“Dapa! Walang tatayo kung ayaw ninyong umuwing nakakahon!” bulyaw ng isang lalakeng nakasuot ng itim na jacket at maskara, hawak ang isang mahabang armas.

Napaligiran ang buong food court. Kinulong ng anim na kawatan ang tinatayang nasa tatlumpung sibilyan bilang mga hostage, matapos mabilisang makapasok ang mga pwersa ng pulisya at isara ang lahat ng pangunahing labasan ng gusali.

Sa tabi ni Elias, may isang batang ina na nanginginig at walang tigil sa pag-iyak habang yakap-yakap ang kanyang walong buwang sanggol na natutulog.

Pilit nitong tinatakpan ang tainga ng bata upang hindi ito magising at umiyak, na maaaring magpa-init sa ulo ng mga armadong lalaki.

Habang tinitingnan ni Elias ang paligid, mabilis na gumana ang kanyang isip bilang isang arkitekto.

Pamilyar na pamilyar sa kanya ang hugis, sukat, at mga haligi ng buong wing na ito. Dalawampung taon na ang nakalilipas, ang kanyang architectural firm ang kinuhang contractor para sa malaking renovation ng gusali.

Tinitigan niya ang isang malaking pader sa likuran ng isang saradong kainan sa gilid.

Sa paningin ng iba, isa lamang itong kongkretong dingding na may nakasabit na malaking painting.

Ngunit alam ni Elias na sa likod niyan ay may isang lumang service corridor at decommissioned na hagdanan na pababa sa underground parking lot—isang daan na hindi na ginagamit at hindi nakasama sa mga bagong floor plan na malamang ay pinag-aaralan na ngayon ng mga pulis at ng mga hostage-taker.

Kailangan niyang makahanap ng tiyempo.

Nang biglang magkaputukan sa kabilang bahagi ng mall dahil sa pagtatangkang pumasok ng SWAT team, nabaling ang atensyon ng lahat ng hostage-taker.

Tumakbo ang mga ito sa mga barikada malapit sa escalator upang makipagpalitan ng putok.

Ito na ang pagkakataon nila.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Gumapang si Elias palapit sa umiiyak na ina at sa tatlo pang matatandang nakadapa malapit sa kanila.

“Sumunod kayo sa akin, bilis. Walang gagawa ng ingay,” pabulong ngunit madiing utos ng matanda.

Dahil sa matinding desperasyon na mabuhay, sumunod ang maliit na grupo kay Elias.

Dahan-dahan silang gumapang patungo sa likurang bahagi ng restaurant habang abala ang mga kawatan sa pakikipagbarilan.

Nang marating nila ang malaking painting, mabilis na kinapa ni Elias ang gilid ng kahoy na panel.

Puno ng alikabok at kalawang, ngunit pilit niyang hinila ang isang nakatagong seradura hanggang sa bumukas ang isang makipot na pinto.

Pumasok silang lahat sa madilim at mabagsik na amoy ng lumang pasilyo.

Binuksan ni Elias ang flashlight ng kanyang cellphone upang silipin ang maalikabok na hagdanan pababa.

“Ligtas na tayo rito. Dire-diretso lang ito pababa sa lumang basement na kontrolado na ng mga pulis,” hingal na bulong ni Elias.

Nakahinga nang maluwag ang batang ina.

Ngunit sa hindi inaasahang pagkakataon, biglang nagising ang sanggol dahil sa alikabok at umiyak nang napakalakas.

Umalingawngaw ang boses nito sa buong pasilyo, na umaabot hanggang sa itaas.

Wala pang isang minuto, bumukas nang malakas ang pinto na kanilang pinasukan.

Isang matalim na ilaw mula sa flashlight ng baril ang tumutok sa kanila.

Ang mismong pinuno ng mga kawatan ay nakapasok din sa sikretong daan at naabutan sila.

Wala na silang matatakbuhan pa.

Nakatutok ang malamig na dulo ng baril ng lider sa dibdib ni Elias.

“Saan kayo pupunta?! Balik sa itaas!” galit na sigaw nito, handa nang kalabitin ang gatilyo upang patayin ang sinumang magtangkang tumakas.

Ngunit bago pa man niya madiinan ang gatilyo, tinapat ng lider ang kanyang ilaw sa direksyon ng umiiyak na sanggol.

Nasinagan ang mukha ng batang ina na kasalukuyang pilit pinapatahan ang anak habang umiiyak sa takot.

Biglang nanigas ang buong katawan ng armadong lalaki.

Unti-unting ibinaba ang baril, at ang matatapang nitong mga mata ay napalitan ng pagkabigla at matinding panginginig.

Mabilis nitong inalis ang kanyang itim na maskara.

“M-Maya?” pumipiyok at nanginginig na tawag ng pinuno ng mga kawatan.

Napasinghap ang batang ina, tulalang napatingin sa lalaki.

“Papa?!”

Ang lider ng sindikato, na walang awang nandamay ng mga inosenteng tao at handang pumatay upang makatakas, ay kaharap ngayon ang kanyang sariling anak na limang taon na niyang hindi nakikita mula nang maglayas ito dulot ng kanyang masamang bisyo at pamumuhay.

At sa mga bisig nito ay ang kanyang apo na hindi pa niya nasisilayan kailanman.

Napatitig ang lalaki sa sanggol na patuloy sa pag-iyak.

Ang inosenteng tinig na iyon ay tila tumunaw sa yelong bumabalot sa kanyang matigas na puso.

Nang marinig ang malalakas na yabag ng paparating na SWAT team mula sa ibabang palapag upang iligtas sila, hindi na nagtangkang lumaban pa ang pinuno.

Itinapon niya ang kanyang armas sa sahig, lumuhod sa maalikabok na hagdan, at umiyak nang napakalakas habang tinatakpan ang kanyang mukha.

Niyakap niya ang mga binti ng kanyang anak na babae, paulit-ulit na humihingi ng tawad sa lahat ng kanyang mga kasalanan.

Ligtas na naihatid ni Elias ang grupo sa mga awtoridad, at sa araw na iyon, isang retiradong arkitekto ang nagligtas ng buhay, hindi gamit ang dahas, kundi dahil sa kanyang talino sa pag-alala ng mga estruktura at ang kapangyarihan ng pamilya na tuluyang nagpabago sa puso ng isang mapanganib na kriminal.