ISANG ORDINARYONG GURO SA PROBINSYA ANG NAPILITANG BUMALIK SA KANYANG MADILIM NA NAKARAAN BILANG ISANG MAGALING NA ASINTADO/MARKSMAN UPANG ILIGTAS ANG KANYANG MGA INOSENTENG ESTUDYANTE MULA SA MGA ARMADONG SANGGANO NA BUMIHAG SA KANILANG PAARALAN
Umaambon ng pinong bubog mula sa nabasag na bintana nang tumama ang unang punglo sa lumang pisara.
Bago pa man makasigaw sa takot ang mga mag-aaral ng Grade 11-Rizal, mabilis na naihampas ni Mateo ang kanyang palad sa ibabaw ng sahig.
“Lahat sa ilalim ng upuan! Ngayon din!” ang mariing utos niya, isang boses na nagtataglay ng kakaibang awtoridad na hindi karaniwang naririnig mula sa isang mahinahon, pormal, at tahimik na guro ng Araling Panlipunan.
Tatlong armadong lalaki ang marahas na sumipa sa pintuan ng silid-aralan, na nagpatalsik sa mga nakaharang na silya.
Nakasuot sila ng putikang bota, makakapal na itim na jacket, at may mga piring na tela sa mukha upang itago ang kanilang mga pagkakakilanlan.
Ang paaralan ng San Isidro National High School, na matatagpuan sa isang liblib at tahimik na paanan ng bundok sa probinsya, ay biglaang naging pugad ng kaguluhan at karahasan.
Umalingawngaw ang sunod-sunod na putok sa labas, malinaw na hudyat na kontrolado na ng sindikato ang buong compound ng eskwelahan.
“Walang kikilos nang masama kung gusto niyo pang makita nang buhay ang mga magulang niyo!” bulyaw ng isa sa mga lalaki, sabay tutok ng kanyang mahabang baril sa direksyon ng mga nanginginig na estudyante.
Umiiyak nang tahimik ang mga bata, takot na takot sa kanilang sinapit.
Hawak ni Mateo ang isang piraso ng tisa, pinipiga ito nang napakahigpit hanggang sa madurog at maging pulbos sa kanyang palad.
Sa paningin ng buong bayan, si Mateo ay isang simpleng guro na dumating limang taon na ang nakarating upang magturo ng kasaysayan.
Ngunit sa ilalim ng kanyang maluwag na barong at makapal na salamin ay ang malalalim na pilat ng isang dating tinyente ng special forces—isang elite sniper na nagpasyang talikuran ang madugong buhay matapos ang isang palpak at trahedyang misyon sa Mindanao.
Akala niya ay sapat na ang pagtuturo upang takasan ang masalimuot na nakaraan.
Ngunit tila sinusundan siya ng kamatayan saan man siya magpunta.
“Nasaan ang mga lumang dokumento ng eskwelahan?! Nasaan ang mapa ng lumang minahan sa ilalim nito?!” sigaw ng pangalawang lalaki, kinuwelyuhan at itinulak ang matandang principal na kaladkad nila papasok sa kwarto.
Duguan at pasa-pasa na ang mukha ng kaawa-awang matanda.
Kailangan nang kumilos ni Mateo.
Hindi niya hahayaang may inosenteng dumanak ang dugo sa kanyang harapan.
Habang nakatalikod ang unang armadong lalaki upang sipain ang isang upuan na nakaharang sa daan, pasimpleng dumulas si Mateo sa madilim na gilid ng pader.
Page: SAY – Story Around You | Original story
Walang sinuman ang nakapansin sa kanyang napakabilis at walang ingay na paggalaw, isang mahusay na kasanayang natutunan niya sa pakikipaglaban sa masukal na gubat.
Nang humakbang ang lalaki nang palapit sa kanya, isang mabilis at napakatigas na siko ang walang pag-aalinlangang pinakawalan ni Mateo sa lalamunan nito.
Bago pa man makagawa ng ingay ang kawatan o makahingi ng saklolo, nahablot na ni Mateo ang baril nito at mabilis na ginamit ang katawan ng lalaki bilang kanyang kalasag.
Bang! Bang!
Dalawang magkakasunod at nakakabinging putok ang umalingawngaw sa apat na sulok ng kwarto.
Bumagsak ang dalawa pang armadong bantay sa loob ng silid-aralan, parehong may eksaktong tama sa balikat at hita—sapat upang tuluyan silang hindi na makapanlaban pa ngunit hindi naman nakakamatay.
Nagtiliian sa labis na pagkagulat ang mga estudyante.
“Dito lang kayo sa loob! I-lock ninyo ang pinto paglabas ko at huwag kayong bubukas kahit kanino!” utos ni Mateo, mabilis at bihasang pinulot ang mga nahulog na armas.
Wala na ang mahinahon nilang guro; ang nakatayo sa harapan nila ngayon ay isang beteranong sundalong handang pumatay.
Lumabas siya sa pasilyo.
Puno ng makapal na usok at masangsang na amoy ng pulbura ang paligid.
Isa-isa niyang pinabagsak ang mga kalaban na nakakasalubong niya sa tulong ng mga anino at kabisadong pasikot-sikot ng lumang paaralan.
Hindi niya sinasayang ang bawat bala na lumalabas sa kanyang sandata.
Bawat galaw at hakbang ay maingat na kalkulado.
Nang makarating siya sa open court kung saan naroon ang huling grupo at ang kanilang mataas na lider, biglang tumigil ang mabilis na pagtibok ng kanyang puso.
Nakatalikod ang nag-iisang lider, nakatayo sa gitna habang hawak ang isang granada.
“Suko na, guro! O pasasabugin ko ang buong building na ito!” sigaw nito.
Walang takot na itinutok ni Mateo ang baril nang direkta sa ulo ng lalaki.
“Ibababa mo iyan, o tutuluyan kita ngayon din.”
Dahan-dahang humarap ang lider at tinanggal ang kanyang itim na maskara.
Nanlaki ang mga mata ni Mateo.
Bumagsak ang malamig na pawis sa kanyang noo at nanghina ang kanyang mga tuhod.
Ang lalaking nasa harapan niya, na may hawak na pampasabog at buong tapang na nagbanta sa buhay ng kanyang mga estudyante, ay si Tomas—ang kanyang nakababatang kapatid na kasama niya noon sa hukbo at inakala niyang tuluyan nang namatay sa isang matinding pagsabog limang taon na ang nakarating.
“Buhay ka…” pabulong at hindi makapaniwalang sabi ni Mateo, nanginginig ang mga kamay na sanay sa pagiging matatag at walang emosyon.
“Iniwan mo ako roon, kuya,” mapait na ngiti ni Tomas, puno ng hinanakit ang boses.
“Kinuha ko ang pagkakataon para maging iba. At ngayon, kukunin ko ang ginto sa ilalim ng paaralang ito para tuluyang makapagsimula ng bagong buhay na malayo sa anino mo.”
Naluha si Mateo.
Ang matagal na niyang dinadalang mabigat na konsensya ay pisikal na nasa harapan niya ngayon, naging isang halimaw na handang pumatay ng mga inosenteng bata.
Sa isang mabilis at hindi inaasahang desisyon, ibinaba ni Mateo ang kanyang baril sa lupa at itinaas ang dalawang kamay tanda ng pagsuko.
“Kunin mo ako. Patayin mo ako kung gusto mo para makaganti ka, pero nakikiusap ako, hayaan mo silang mabuhay,” mariing sabi ni Mateo, buong pusong nag-aalay ng kanyang sariling buhay para sa kaligtasan ng nakararami.
Natigilan si Tomas.
Ang matinding galit at pagkauhaw sa yaman sa kanyang mga mata ay unti-unting napalitan ng malalim na kalungkutan at pangungulila.
Sa pagkakita niya sa sinseridad at wagas na sakripisyo ng kanyang kuya, hindi niya kinayang ituloy ang masama niyang plano.
Ibinalik niya nang maingat ang pin ng granada at inihulog ito sa sahig.
Walang salitang tumalikod si Tomas at mabilis na tumakbo papalayo patungo sa madilim na kagubatan, bago pa man makarating ang malalakas na sirena ng rumerespondeng pulis.
Nailigtas ni Mateo ang buong paaralan, hindi lamang sa pamamagitan ng kanyang galing sa armas, kundi sa pagpapakita na ang tunay na pagmamahal at pagbaba ng pride ng isang kapatid ay sapat na upang patigilin ang pinakamatalim na poot sa mundo.