ISANG OBSESIBONG ILUSYONADANG INA NA GINAWANG SIKRETONG KUMPETISYON ANG KANIYANG SOCIAL MEDIA ACCOUNT UPANG IPAGMALAKI ANG KANIYANG PERPEKTONG PAMILYA ANG NAKARANAS NG MATINDING KABA MATAPOS MAHULOG ANG KANIYANG MAMAHALING CELLPHONE

ISANG OBSESIBONG ILUSYONADANG INA NA GINAWANG SIKRETONG KUMPETISYON ANG KANIYANG SOCIAL MEDIA ACCOUNT UPANG IPAGMALAKI ANG KANIYANG PERPEKTONG PAMILYA ANG NAKARANAS NG MATINDING KABA MATAPOS MAHULOG ANG KANIYANG MAMAHALING CELLPHONE

“Itaas mo pa ‘yung kamay mo, Kiko! Mukha kang pinilit sumama! At ikaw naman, Dante, pakita mo ‘yung ngipin mo kapag ngumingiti ka, hindi ‘yung parang napipilitan ka lang. Gusto ko ‘yung parang sobrang saya natin!”

Umaalingawngaw ang matinis na boses ni Marissa sa buong paligid, nangingibabaw sa ingay ng makina ng inarkila nilang maliit na bangkang de-motor at sa malakas na hampas ng mga alon.

Alas-dose ng tanghali at sobrang tirik ang araw. Ramdam na ramdam ang matinding hapdi ng sikat nito sa balat na tila sinusunog ang kanilang mga batok, ngunit walang pakialam si Marissa.

Ang tanging mahalaga sa kaniya sa mga oras na ito ay ang perpektong “lighting” at “aesthetic” para sa kaniyang bagong upload sa social media. Nakasuot siya ng isang napakalaking sunhat at mamahaling sunglasses, habang pilit na inaayos ang anggulo ng kaniyang pinakabagong modelo ng cellphone na inutang pa niya sa credit card.

Sa kaniyang harapan, nakaupo ang kaniyang asawang si Dante. Basang-basa na ng pawis ang kaniyang floral na polo at kitang-kita ang matinding pagod sa kaniyang mga mata.

Sa tabi nito ay ang kanilang kinse anyos na anak na si Kiko, na kanina pa nakayuko, tahimik, at namumula ang buong mukha sa sobrang init at labis na hiya sa dalawang bangkerong nagmamasid sa kanila.

“Ma, tama na po, parang awa niyo na. Nahihilo na po talaga ako sa init,” pabulong at garalgal na daing ni Kiko, pilit na tinatakpan ang kaniyang mukha gamit ang hawak na kulay kahel na life vest.

“Huwag kang maarte, Kiko! Binayaran ko nang napakamahal itong private island tour natin para magkaroon tayo ng family goals na pictures! Tignan mo ‘yung pamilya ni Kumareng Susan, ang daming likes at comments ng bakasyon nila kahapon. Hindi tayo pwedeng magpatalo sa mga iyon,” masungit na sagot ni Marissa habang patuloy na pumipindot sa screen ng kaniyang telepono.

Sa loob ng tatlong araw nilang bakasyon, wala silang ibang ginawa kundi magpalit ng iba’t ibang damit, maghanap ng magandang background, at mag-pose nang mag-pose. Ni hindi pa nila nararanasang maligo nang matagal at i-enjoy ang dagat dahil baka raw masira ang ayos ng buhok at makeup nito.

Upang makuha ang pinakamagandang “candid” shot ng mag-ama na kunwari ay masayang nag-uusap, tumayo si Marissa at naglakad palapit sa pinakadulo ng katig ng bangka. Wala siyang pakialam kahit pa madulas ang kahoy.

“O, bilang akong tatlo, tumawa kayo nang malakas na parang nagbibiruan ah! Isa… dalawa…”

Ngunit bago pa man niya mabanggit ang huling numero, isang hindi inaasahang malaking alon mula sa dumaang speedboat ang biglang humampas sa gilid ng sinasakyan nila.

Umugoy nang napakalakas ang bangka. Nawalan ng balanse si Marissa. Upang hindi siya tuluyang tumilapon sa dagat, kinailangan niyang bumitaw at kumapit nang mahigpit sa kawayang hawakan gamit ang kaniyang dalawang kamay.

Dahil sa biglaang pagkapit, tuluyang nabitawan niya ang kaniyang hawak.

Isang mabilis na plak ang narinig nila. Ang kaniyang mamahaling cellphone, na naglalaman ng libo-libong litrato, mga naka-draft na captions, at ang kaniyang inaasam na online validation, ay dire-diretsong lumubog sa madilim, maalon, at napakalalim na bahagi ng karagatan.

“Yung phone ko! Yung buhay ko!” tili ni Marissa, halos maglupasay at umiyak sa basa at maruming sahig ng bangka.

Binalingan niya ang matandang bangkero na nagpapatakbo ng makina. “Kuya! Parang awa niyo na, sisirin niyo! Babayaran kita ng limang libo, makuha mo lang ‘yon ngayon din!”

“Naku, ma’am, patawad po pero hindi po talaga kaya. Masyado pong malalim diyan at malakas ang undercurrent sa parteng ito, delikado po sa buhay,” kamot-ulong sagot ng bangkero habang pinapatay ang makina upang hindi sila tangayin.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Humagulgol si Marissa na parang namatayan ng isang kapamilya. Tuloy-tuloy ang kaniyang pagrereklamo, pagwawala, at panunumbat.

“Nasira na ang buong bakasyon natin! Wala na akong mai-po-post! Sayang lahat ng ginastos at inutang natin para rito!”

Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon ng pagiging sunud-sunuran at pananahimik, tuluyan nang napuno si Dante.

Ibinagsak niya nang malakas ang hawak na life vest at tumayo sa harap ng kaniyang asawa.

“Pwede ba, Marissa, tumigil ka na?!” napakalakas at nanginginig na sigaw ni Dante.

Biglang nanahimik ang lahat. Kahit si Kiko ay napaatras sa gulat sa biglaang pagsabog ng kaniyang laging kalmadong ama.

“Lahat na lang ng galaw natin, ginagawa mo para sa mga taong hindi naman natin kaano-ano sa internet!” patuloy ni Dante, namumula ang mga mata at pumipiyok ang boses.

“Wala kang pakialam kung nahihirapan na kami at nagkakasakit sa init, basta maganda lang tayong tignan sa screen ng mga ‘followers’ mo! Alam mo ba kung bakit ako tahimik at tulala nitong mga nakaraang araw? Dahil dalawang linggo na akong tanggal sa trabaho bilang manager! Wala na tayong pera! Ginamit ko na ang pinakahuling savings natin para lang pagbigyan itong kahibangan mo sa ‘perfect vacation’ na ‘to dahil ayaw kitang mapahiya sa mga mayayabang mong kaibigan!”

Natigilan si Marissa. Napatitig siya kay Dante, hindi makapaniwala sa mga narinig. Nakanganga siya habang tumutulo ang luha.

Bago pa siya makapagsalita, sumingit si Kiko, humihikbi at umiiyak na rin.

“At alam mo ba kung bakit ayaw kong ngumiti sa mga pictures mo, Ma? Kasi araw-araw akong pinagtatawanan sa school! Ginagawa akong meme ng mga kaklase ko dahil sa mga corny mong captions na pinipilit mong mukha tayong mayaman at perpekto. Na-suspend ako last week dahil nakipagsuntukan ako sa bully na nang-aasar sa atin, pero ni hindi mo napansin ‘yung mga pasa ko sa braso kasi puro ‘yung filter sa mukha mo ang tinitignan mo gabi-gabi!”

Isang nakakabingi at napakabigat na katahimikan ang bumalot sa kanilang tatlo, sinabayan lamang ng mahinang pag-alon ng dagat at pag-ihip ng hangin.

Unti-unting naproseso ni Marissa ang bawat mabigat na salitang binitawan ng kaniyang mag-ama.

Tinitigan niya nang maigi si Dante—ang mga malalalim na linya sa noo nito at ang matinding pagod sa kaniyang mga mata na matagal na pala nitong kinikimkim.

Tinitigan niya si Kiko—ang malaking violet na pasa sa braso ng anak na ngayon niya lang napansin dahil palagi niya itong pinapasuot ng long sleeves para lang maging “aesthetic” sa paningin ng iba.

Para siyang binuhusan ng nagyeyelong tubig.

Sa kaniyang sobrang kagustuhang lumikha ng isang perpektong pamilya sa paningin ng mga estranghero online, hindi niya namalayan na unti-unti niya palang sinisira at pinapahirapan ang kaniyang tunay na pamilya sa totoong buhay.

Dahil sa biglaang pagbuhos ng malakas na ulan dala ng isang low pressure area, napilitan silang dumaong sa isang maliit at walang taong cove.

Sumilong silang mag-anak sa ilalim ng isang sira-sirang lumang kubo ng mga mangingisda.

Walang signal ng internet. Walang camera. Walang social media na nagdidikta kung paano sila dapat umarte.

Sa ilalim ng tumutulong pawid na bubong, inilabas ng bangkero ang kaniyang baong kanin-lamig at ilang pirasong pritong tuyo, at tahimik na inalok ito sa kanila.

Walang arte at punong-puno ng pasasalamat na tinanggap ito ni Dante, at nagsimulang kumain gamit ang kaniyang mga kamay.

Dahan-dahang lumapit si Marissa at tumabi sa kaniyang asawa at anak.

Nanginginig ang kaniyang mga kamay hindi dahil sa malamig na ihip ng hangin, kundi sa matinding pagsisisi.

Kumuha siya ng kaunting kanin at kapirason isda, isinubo ito, at napaluha sa sarap ng simpleng pagkain.

Wala itong filter. Wala itong magandang caption o hashtags.

Mahirap, madilim, at hindi perpekto ang kanilang sitwasyon.

Ngunit nang maramdaman niya ang mahigpit na pagyakap ni Kiko sa kaniyang braso, at ang dahan-dahang pagpatong ng magaspang na kamay ni Dante sa kaniyang balikat upang patawarin siya, napagtanto ni Marissa na ito ang pinakatotoo at pinakamagandang sandali ng pamilya nila—isang mahalagang alaala na hinding-hindi niya kailanman mabibigyan ng hustisya sa loob lamang ng isang litrato.