ISANG NURSE SA LONDON ANG TINAWAG NA “TAGAHUGAS NG PWET” NG KANYANG MATAPOBRENG TITA DAHIL HINDI ITO NAGPADALA NG PERA PANG-BORACAY NG PAMILYA, PERO LAKING GULAT NG TITA NANG MA-CONFINE SIYA SA OSPITAL DITO SA PINAS AT MAKITA ANG PANGALAN NG PAMANGKIN SA PLAQUE BILANG “CHIEF NURSING OFFICER”

ISANG NURSE SA LONDON ANG TINAWAG NA “TAGAHUGAS NG PWET” NG KANYANG MATAPOBRENG TITA DAHIL HINDI ITO NAGPADALA NG PERA PANG-BORACAY NG PAMILYA, PERO LAKING GULAT NG TITA NANG MA-CONFINE SIYA SA OSPITAL DITO SA PINAS AT MAKITA ANG PANGALAN NG PAMANGKIN SA PLAQUE BILANG “CHIEF NURSING OFFICER”

“Ang kapal talaga ng mukha ng Lyka na ‘yan! Akala mo kung sino nang donya porke’t nasa London!”

Dinig na dinig sa buong kabahayan ang boses ni Tita Chit habang nagta-type sa kanyang cellphone. Ang kanyang mga daliri, na puno ng gintong singsing na galing naman sa sangla, ay mabilis na pumipindot para sa kanyang bagong Facebook status.

“Tingnan mo ‘to,” sabi ni Tita Chit sa kanyang kumareng si Marites habang nagkakape. “Humingi lang ako ng singkwenta mil pang-Boracay namin ng mga pinsan niya, aba’y seen zone lang ako! Ang sabi ko, birthday gift na lang niya sa akin. Tapos nag-reply, wala daw budget? Hello? London ‘yun! Pounds ang kita niya!”

Binasa ni Marites ang post ni Chit: “May mga taong nakatapak lang sa ibang bansa, akala mo na kung sino. Hoy! Huwag kang magmataas! Tagahugas ka lang naman ng pwet ng mga matatanda doon! Caregiver ka lang! Wag kang feeling doctora! #WalangUtangNaLoob #Ingrata“

Sa loob ng ilang oras, dumagsa ang comments. Pinagtatawanan ng mga kamag-anak si Lyka. Kesyo “DH” lang daw, kesyo “alila” sa Europa. Si Lyka, na tahimik lang na nagtatrabaho sa UK, ay hindi sumagot. Ni isang emoji, wala.

Lumipas ang ilang buwan. Araw ng pista sa kanilang bayan. Dahil sa sobrang takaw ni Tita Chit sa lechon at alak, bigla itong namutla sa gitna ng sayawan. Nanikip ang dibdib. Bumagsak.

Emergency!

Dahil maselan ang lagay, tinanggihan siya sa maliliit na ospital. Ang tanging may kagamitan para sa kanyang kondisyon ay ang bagong tayo at ultra-modernong “St. Gabriel International Medical Center” sa siyudad. Private. Mahal. Pang-mayaman.

“Doc, parang awa niyo na, wala kaming pera,” iyak ng anak ni Tita Chit habang nasa Emergency Room sila. “Wala po kaming pambayad sa operasyon.”

“We need to operate now or else she won’t make it,” seryosong sabi ng doktor. “Huwag kayong mag-alala sa deposit. May instruction galing sa taas na i-admit siya sa Executive Suite.”

Nagtaka ang pamilya. Executive Suite? Pang-senador ‘yun ah?

Matapos ang maselang operasyon, nagising si Tita Chit sa isang kwartong parang hotel. Malamig ang aircon, may flat screen TV, at amoy lavender.

“Buhay pa ako?” bulong niya. Tumingin siya sa paligid. “Anak, saan tayo kumuha ng pera? Baka makulong tayo nito!”

“Ma, sabi ng nurse, sagot daw lahat ng ‘Major Donor’ ng ospital,” sagot ng anak niya. “May darating daw na VIP galing London para i-check ang bagong wing ng ospital. Siya daw ang nagpatayo nito.”

Page: SAY – Story Around You | Original story

Biglang bumukas ang pinto. Pumasok ang Medical Director ng ospital, kasunod ang ilang matataas na opisyal at foreign investors. At sa gitna nila, naglalakad ang isang babaeng naka-eleganteng business suit, may suot na simpleng pearl earrings, at may dalang aura ng kapangyarihan at respeto.

Nanlaki ang mata ni Tita Chit. Muntik na siyang atakihin ulit.

“Ly-Lyka?”

Si Lyka. Ang pamangkin na tinawag niyang “tagahugas ng pwet.”

Huminto ang grupo sa tapat ng kama ni Tita Chit.

“Ms. Lyka,” sabi ng Medical Director nang may mataas na paggalang. “This is the patient authorized for charity care under your familial fund allocation. Mrs. Chita Gomez.”

Tumingin si Lyka sa kanyang Tita. Walang galit sa mukha nito, puro awa lang at propesyonalismo.

“How is she, Doc?” tanong ni Lyka sa purong British accent.

“Stable now, Ma’am. The bypass was successful thanks to the new equipment you donated.”

Nanginig ang labi ni Tita Chit. “Lyka… ikaw? Paano? Diba nurse ka lang?”

Ngumiti ng tipid si Lyka. “Yes, Tita. I am a nurse. I started as a nurse. But hard work and further studies led me to become the Chief Nursing Officer of the biggest healthcare group in London. At ngayon, ako ang isa sa Board of Directors at major shareholder ng international hospital chain na ito na nagbukas ng branch dito sa atin.”

Napahawak si Tita Chit sa kanyang dibdib. Ang babaeng nilait-lait niya sa Facebook, ang tinawag niyang “alila,” ay siya palang may-ari ng ospital na nagdugtong ng buhay niya.

“Yung post mo, Tita, nabasa ko ‘yun,” mahinahong sabi ni Lyka. “Masakit. Kasi marangal ang trabaho namin. Ang paghuhugas ng pwet, ang pag-aalaga ng may sakit, hindi ‘yan nakakahiya. Ang nakakahiya ay ang manlait ng kapwa habang humihingi ng pera.”

Yumuko si Tita Chit. Gusto niyang lamunin siya ng lupa. Ang mga luha niya ay pumatak sa mamahaling kumot ng ospital.

“Sorry, Lyka… sorry anak…” hagulgol ng matanda. “Patawarin mo ako. Sobrang sama ng ugali ko.”

Hinawakan ni Lyka ang kamay ng Tita niya.

“Okay na ‘yun, Tita. Bayad na ang bill niyo. Sagot ko na. Pero sa susunod na mangailangan kayo, sana matuto na kayong rumespeto. Hindi dahil may pera ako, kundi dahil tao ako.”

Lumabas si Lyka ng kwarto kasama ang mga doktor para ituloy ang inspection. Naiwan si Tita Chit na umiiyak, hindi dahil sa sakit ng operasyon, kundi sa sakit ng katotohanang ang “basahan” na kanyang tinapakan ay siya palang ginto na sumalo sa kanya noong siya ay nahulog. Mula noon, binura ni Tita Chit ang kanyang Facebook at naging taga-pagtanggol na ng lahat ng OFW na minamata ng iba.