ISANG NAGHIHINALANG KAPITAN NG BARANGAY ANG LIHIM NA SUMUNOD SA ISANG GURO NA LAGING UMAAKYAT SA BUNDOK TUWING GABI HABANG BITBIT ANG ISANG NAPAKABIGAT NA SAKO DAHIL INAKALA NIYANG SIKRETO ITONG NAGMIMINA NG GINTO

ISANG NAGHIHINALANG KAPITAN NG BARANGAY ANG LIHIM NA SUMUNOD SA ISANG GURO NA LAGING UMAAKYAT SA BUNDOK TUWING GABI HABANG BITBIT ANG ISANG NAPAKABIGAT NA SAKO DAHIL INAKALA NIYANG SIKRETO ITONG NAGMIMINA NG GINTO

Bumabaon hanggang sakong ang mga lumang bota ni Teacher Lani sa makapal at malagkit na putik. Walang tigil ang pagbuhos ng malamig na ulan sa madilim na kagubatan ng Sitio Malaya, isang liblib na lugar sa probinsya ng Quezon. Yakap-yakap niya nang mahigpit ang isang malaking sako na nakapatong sa kanyang balikat. Halos maputol ang kanyang hininga sa bawat hakbang paakyat sa matarik na bangin. Manhid na ang kanyang mga braso at namumutla na ang kanyang mga labi sa tindi ng lamig.

Alas-onse na ng gabi, at wala siyang kasama kundi ang isang aandap-andap na flashlight na halos maubusan na rin ng baterya.

Hindi alam ni Lani na may mga matang nakamasid sa kanya mula sa makapal na kakahuyan. Si Kapitan Berting, kasama ang dalawang matipunong at armasadong tanod, ay tahimik na nakabuntot sa kanya. Dalawang buwan na nilang minamanmanan ang galaw ng guro. Ayon sa mga lihim na bulung-bulungan sa barangay, tuwing Biyernes ng gabi, palihim na bumababa si Lani sa bayan bitbit ang isang mabigat na sako, at umaakyat pabalik nang Linggo ng madaling araw na hirap na hirap dahil sa bigat ng parehong sako.

Sa isang lugar kung saan talamak ang iligal na pagmimina ng mga sindikato, iisa lamang ang naging mabigat na hinala ni Kapitan Berting. Ninanakaw ng guro ang mga nahukay na gintong bato sa lumang abandonadong minahan sa itaas ng bundok at ibinebenta ito sa bayan nang walang porsyento ang pamahalaang barangay.

“Kap, hulihin na natin ngayon. Baka makawala pa ‘yan sa dilim at maitago ang mga ebidensya,” pabulong na mungkahi ni Tanod Kiko habang mahigpit na nakahawak sa kanyang batuta at nakatitig sa likod ng guro.

“Huwag muna. Kailangan natin siyang mahuli sa akto mismo. Kapag binuksan niya ang sako sa loob ng bahay niya, doon tayo susugod nang walang palya,” mariing utos ng kapitan. Wala siyang pakialam kung respetadong guro ito. Ang magnanakaw ay magnanakaw, at hindi siya papayag na may yumaman sa kanyang nasasakupan nang hindi siya nakikinabang at nalalaman.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Dulas, sugat sa mga braso, at matinding pagod ang inabot ni Lani nang tuluyan siyang makarating sa pinakatuktok ng bundok kung saan nakatayo ang maliit at sira-sirang paaralan ng sitio. Wala itong pinto at gawa lamang sa pinagtagpi-tagping yero at kahoy. Sa gilid nito ay ang maliit na kubo na nagsisilbing tirahan ng guro.

Bumagsak sa semento ang sako na may kasamang malakas at mabigat na kalabog. Umupo si Lani sa sahig, hingal na hingal, at nanginginig sa matinding lamig habang pinapagpag ang putik sa pantalon. Bago pa man niya makalas ang mahigpit na tali ng sako, biglang bumukas nang napakalakas ang pintuan ng kanyang kubo dahil sa matinding sipa.

“Walang kikilos nang masama! Huli ka na sa akto, Lani! Huwag ka nang magtangkang tumakas!” dumagundong ang galit na boses ni Kapitan Berting. Sabay na itinutok ng dalawang tanod ang kanilang mga matatalas na flashlight sa mukha ng nagulantang na guro.

Napasinghap si Lani at napatakip sa kanyang mga mata dahil sa matinding silaw at takot. “K-Kapitan? Anong ginagawa ninyo rito nang ganitong oras? Basang-basa po kayo ng ulan! May nangyari po ba sa barangay?”

“Huwag ka nang magkaila at magpanggap na inosente! Matagal na naming alam ang sikreto mo!” bulyaw ng kapitan habang mabilis na lumapit sa nakadapa na sako. “Guro ka pa naman, pero ikaw pala ang pasimuno ng iligal na pagmimina rito! Araw-araw kang nagpapanggap na nagtuturo sa mga bata, pero ang totoo, ninanakaw mo ang mga ginto ng bundok para pagkakitaan nang palihim sa bayan!”

“Po? Ginto? Kapitan, nagkakamali po kayo nang malaki! Walang ginto riyan!” umiiyak at takot na takot na pagmamakaawa ni Lani nang akmang bubuksan ng mga tanod ang kanyang dala.

“Sinungaling! Kung hindi ito ginto, bakit napakabigat nito at palihim mong inilalabas nang madaling araw para walang makakita?!” Walang pag-aalinlangan, kinuha ni Kapitan Berting ang kanyang matalim na itak at malakas na hiniwa ang makapal na sako mula itaas pababa.

Hinihintay ng kapitan at ng mga tanod na kuminang ang mga mamahaling bato mula sa loob. Ngunit nang mahawi ang tela at bumagsak ito sa sahig, bumagsak ang panga nilang tatlo. Walang ginto. Walang kumikinang na bato. Ang bumulaga sa kanila ay apat na malalaki, mabibigat, at itim na car batteries na may mga nakadikit na saksakan para sa bumbilya.

Nanigas ang mga tanod. Napakurap-kurap si Kapitan Berting, hindi maintindihan ang kanyang nakikita. “B-Baterya ng sasakyan? Anong gagawin mo rito sa bundok?!”

Umiiyak na umupo si Lani sa putikan at niyakap ang mga baterya na pilit niyang pinoprotektahan mula sa tulo ng ulan. “Kapitan… dalawang taon na pong walang kuryente ang sitio natin mula nang bumagyo. Ang mga estudyante ko po, hindi makagawa ng takdang-aralin sa gabi dahil madilim. Wala silang pambili ng gas para sa lampara. Kaya tuwing Biyernes ng gabi, binababa ko po ang mga patay na bateryang ito sa bayan para i-charge sa tindahan ng kapatid ko gamit ang sarili kong maliit na sweldo. At tuwing Linggo ng gabi… binubuhat ko po paakyat isa-isa para magamit nila ang ilaw sa pag-aaral sa buong linggo.”

Tumingin si Lani sa mga mata ng kapitan na ngayon ay unti-unting namumula. “Gusto ko lang po silang makapagtapos ng pag-aaral at maabot ang mga pangarap nila, Kapitan. Iyan lang po ang tanging ginto na meron sa bundok na ito.”

Parang tinusok ng libu-libong karayom ang puso ni Kapitan Berting. Ang inakala niyang isang mapang-abusong kriminal na nagmimina ng yaman ay isang dakilang bayaning inilalaan ang sariling buhay, lakas, at pera para sa kinabukasan ng mga mahihirap na bata.

Bumagsak ang itak ng kapitan sa sahig, kasabay ng pagtulo ng kanyang mga luha ng matinding pagsisisi.

Puno ng matinding kahihiyan, lumuhod ang hepe ng barangay sa putikan, hindi para manghuli, kundi para buong pagpapakumbabang tulungan ang umiiyak na guro na buhatin ang mga baterya patungo sa madilim na silid-aralan.