ISANG MISTERYOSONG LALAKI NA MAY HIGANTENG GANA SA PAGKAIN ANG NAGDULOT NG MATINDING KAGULUHAN AT KAHANGA-HANGANG TAGPO SA LOOB NG ISANG MALIIT NA CARINDERIA MATAPOS NITONG UBUSIN ANG DALAWAMPUNG PUTAHE SA LOOB LAMANG NG ISANG ORAS

ISANG MISTERYOSONG LALAKI NA MAY HIGANTENG GANA SA PAGKAIN ANG NAGDULOT NG MATINDING KAGULUHAN AT KAHANGA-HANGANG TAGPO SA LOOB NG ISANG MALIIT NA CARINDERIA MATAPOS NITONG UBUSIN ANG DALAWAMPUNG PUTAHE SA LOOB LAMANG NG ISANG ORAS

“Isa pa ngang tadtad na baboy at extra rice, ‘yung mainit pa,” mahinahong sabi ng lalaki habang dahan-dahang itinatabi ang pangatlong malinis na plato sa gilid ng mesa.

Sa gitna ng mausok at masikip na carinderia ni Aling Nena sa gilid ng riles sa Sta. Mesa, tumigil ang mundo ng mga suking tsuper at manggagawa.

Si Aling Nena mismo, na sanay na sa mga construction worker na nakaka-apat na extra rice, ay napaawang ang bibig.

Ang lalaking nasa harapan nila ay hindi mukhang gutom na obrero; nakasuot ito ng plantsadong polo, may salamin sa mata, at mukhang galing sa isang opisina sa Makati.

Pero sa loob lamang ng labinlimang minuto, naubos na nito ang tatlong servings ng sinangag na may itlog na parang meryenda lang.

Walang imik ang lalaki habang hinihintay ang susunod na order.

Ang maliit na batang si Totoy, na anak ng labandera sa kanto, ay lumapit at tiningnan ang nakapaskil na menu.

“Nay, sunod-sunod po ang kinakain niya sa listahan,” bulong ng bata na sapat na para marinig ng lahat.

Mula sa itlog, baboy, hanggang sa sinigang—hindi lumalaktaw ang lalaki.

Dumating ang malaking mangkok ng pork rice.

Sa ilalim ng mapanuring mga mata ng mga kapitbahay na nagsimula nang mag-umpisa ng kumpol sa labas ng pinto, hinawakan ng lalaki ang kanyang kutsara at tinidor nang may kakaibang bilis at sistema.

Ni hindi siya tumitingin sa paligid.

Ang tanging tunog na naririnig ay ang pagtama ng kubyertos sa seramika at ang malalim na paghinga ni Mang Kanor, ang asawa ni Aling Nena na siyang kusinero.

“Pang-sampu na ‘yan,” bulong ng isang tricycle driver.

“Saan niya nilalagay ‘yan? Baka may anito ‘yan sa tiyan?”

Nang maubos ang ikalabindalawang putahe, tumayo ang lalaki para mag-inat ng leeg.

Parang warm-up pa lang ang nangyari.

Isang bagong kostumer ang pumasok, pero agad ding lumabas para tawagin ang mga tambay sa kanto.

“Hoy! May contest dito! May taong-dragon na kumakain ng buong menu!” sigaw nito.

Ikinasa ni Mang Kanor ang kanyang sandok.

Parang naging personal na hamon ito para sa kanya.

Nilakasan niya ang apoy sa kalan.

Isang mainit na Ramen—ang espesyalidad ni Mang Kanor na hango sa natutunan niya noong OFW pa siya sa Japan—ang inihain.

Ikalabintatlong mangkok.

Napasinghap ang lahat nang itaas ng lalaki ang kanyang chopsticks, pero bigla siyang huminto.

Akala ng lahat ay sumuko na siya.

Pero dahan-dahan niyang tinanggal ang kanyang salamin.

Malabo na ito dahil sa usok at init ng sabaw.

Pinunasan niya ito, ibinalik sa mata, at muling sumabak sa pagkain.

Ang bawat subo ay tila isang deklarasyon ng pakikidigma.

Sa loob ng isang oras, labing-walong putahe na ang naglaho.

Dalawa na lang ang natitira sa menu.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Bigla siyang huminto at inayos ang kanyang kurbata.

Namayani ang nakabibinging katahimikan.

“Suko na?” tanong ng isang usisero.

Pero umorder siya ng ikalabinsiyam: Chicken Curry.

Habang kumakain, isang aksidente ang nangyari sa likod.

May nabasag na plato.

Sa gulat ng lalaki, tila nabilaukan ito.

Namula ang kanyang mukha, nanlaki ang mga mata, at nagsimulang humawak sa leeg.

“Tubig! Tubig!” sigaw ni Aling Nena.

Isang mabilis na kamay ang nag-abot ng baso.

Matapos ang ilang segundong tensyon, nakahinga nang maluwag ang lalaki.

Pinunasan niya ang pawis sa noo at ngumiti nang tipid.

Ang huling putahe—ang ika-dalawampu—ay ang Fried Rice Mix.

Inihain ito nina Aling Nena at Mang Kanor na parang isang tropeo.

Bawat butil ng kanin ay pinagpuyatan ng kusinero.

Dahan-dahang isinubo ng lalaki ang huling bahagi.

Ngumunyat siya nang matagal, ninanamnam ang bawat pampalasa, bago tuluyang lumunok.

Isang malakas na palakpakan ang pumutok sa loob ng carinderia.

Ang mga taong kanina lang ay naghihinala ay tila naging bahagi ng isang makasaysayang tagumpay.

Lumabas si Mang Kanor mula sa kusina, pawis na pawis pero may bakas ng dangal sa mukha.

Yumukod siya nang malalim sa lalaki.

“Salamat, sir. Ngayon lang may gumawa niyan sa luto ko. Parang binigyan niyo ako ng rason para huwag isara itong pwesto.”

Ngumiti ang lalaki, isang misteryosong ngiti na may halong lungkot at saya.

Inilabas niya ang kanyang pitaka at nagbayad ng halagang higit pa sa nakasulat sa resibo.

“Bakit niyo po ginawa ‘yun?” tanong ni Totoy habang nakatingala sa kanya.

Tumingin ang lalaki sa bata, pagkatapos ay sa kupas na karatula ng carinderia.

“Dito kumain ang tatay ko bago siya pumanaw noong nakaraang buwan,” mahinang sabi niya.

“Sabi niya, ito ang pinakamasarap na kainan sa buong Maynila dahil bawat putahe, may puso. Gusto ko lang maramdaman ang lahat ng naramdaman niya bago ako umalis ng bansa bukas. Gusto ko siyang maalala sa bawat lasa.”

Natahimik ang lahat.

Ang akala nilang katuwaan o pagpapakitang-gilas ay isang paraan pala ng pagdadalamhati at pagpupugay.

Pero bago sila tuluyang madala ng emosyon, muling isinuot ng lalaki ang kanyang salamin, tinitigan ang menu mula sa taas, at muling nagsalita.

“Ulitin natin mula sa simula. Isang bowl ng Egg Rice, pakidoble ang itlog.”

Napanganga si Mang Kanor, pero sa pagkakataong ito, may kasama nang tawa ang kanyang paghakbang pabalik sa kalan.

Sa maliit na carinderia sa gilid ng riles, ang gutom ay hindi lang pala para sa tiyan; minsan, ito ay para sa mga alaalang hindi kailanman mabubusog.