ISANG MATIGAS ANG ULONG MATANDA ANG NAGDULOT NG MATINDING TENSYON SA ISANG SIKSIKANG MEDICAL MISSION SA BARANGAY DAHIL SA KANYANG PAGMAMATIGAS NA TANGGAPIN ANG LIBRENG GAMOT

ISANG MATIGAS ANG ULONG MATANDA ANG NAGDULOT NG MATINDING TENSYON SA ISANG SIKSIKANG MEDICAL MISSION SA BARANGAY DAHIL SA KANYANG PAGMAMATIGAS NA TANGGAPIN ANG LIBRENG GAMOT

“Hindi ko iinumin ‘yan! Iba ang kulay ng kapsula na ibinibigay niyo sa akin! Yung asul ang kailangan ko!”

Ang matinis at nanginginig na sigaw ni Lola Caring ay nangibabaw sa ingay ng mga naghihiyawang bata at ugong ng malalaking electric fan sa loob ng mainit na covered court ng Barangay San Miguel.

Puno ng pawis at pagod ang mukha ni Doc Alvin, isang volunteer na doktor na kanina pa walang pahinga mula alas-siyete ng umaga sa dami ng mga nakapila para sa libreng check-up.

Nasa harap niya ang pitumpu’t limang taong gulang na si Caring, mahigpit na nakakapit sa isang luma, kupas, at yupi-yuping karton ng gamot para sa altapresyon.

“Lola, pakinggan niyo po ako,” malumanay ngunit may halong pagkadismaya na paliwanag ni Alvin, pinupunasan ang kanyang noo gamit ang likod ng kanyang kamay.

“Pareho lang po iyan ng epekto. Generic brand lang po itong hawak namin ngayon dahil ubos na ang pondo ng munisipyo para sa mga branded. Libre po ito at makakatulong sa puso ninyo.”

“Sinungaling! Gusto niyo lang akong tipirin! Kung wala kayong asul na gamot, uuwi na lang ako!”

Akmang tatayo ang matanda, pilit na kinukuha ang kanyang baston.

Nagkumpulan ang mga tsismosang kapitbahay, nagbubulungan tungkol sa pagiging mareklamo ng matanda na kilala sa buong kanto dahil sa kanyang kasungitan.

Dahil sa matinding pressure at sa haba pa ng pila ng mga pasyenteng naghihintay sa likuran, nawalan na ng pasensya si Alvin.

Marahas niyang hinawakan ang lumang karton na hawak ni Lola Caring upang ipakita ang generic name nito.

Ngunit nang makuha niya ito, may napansin siyang isang maliit na detalye na nagpatigil sa kanya.

Sa likod ng kupas na karton, may isang nakasulat na mensahe gamit ang itim na pentel pen.

Malabo na ang tinta ngunit sapat pa upang mabasa:

“Ma, inumin mo ‘to araw-araw. Wag kang pasaway. Magpapagaling ka para maabutan mo ang pag-uwi ko sa Pasko. Mahal kita. – Junjun.”

Natigilan si Alvin. Bumigat ang kanyang paghinga.

Tiningnan niya si Lola Caring, na ngayon ay tahimik na lumuluha habang pilit na inaabot ang karton gamit ang kanyang nanginginig na mga kamay.

“Akin na ‘yan, doktor,” garalgal na bulong ng matanda, tuluyang nawala ang galit sa kanyang boses.

“Iyan ang huling padala ng anak ko bago siya sumabog sa pinagtatrabahuhan niyang pabrika sa Taiwan limang taon na ang nakakalipas. Hindi na siya nakauwi noong Pasko.”

“Kapag itinapon ko ang kahon na ‘yan at uminom ng ibang gamot, parang tinanggap ko na rin na wala na siya. Parang binubura ko na ang huling paalala niya na mahal niya ako.”

Binalot ng isang sagradong katahimikan ang lamesa ni Doc Alvin.

Ang mga kapitbahay na kanina ay mapanghusga ay biglang napayuko at nakaramdam ng matinding hiya.

Walang nakakaalam sa matinding pangungulila ng matanda dahil palagi itong nakakulong sa kanyang maliit na bahay.

Dahan-dahang lumuhod si Alvin sa harap ni Lola Caring, pantay sa kanyang paningin.

Walang anumang salita, kinuha ng doktor ang bagong banig ng libreng gamot.

Maingat niya itong ipinasok sa loob ng lumang karton na may sulat ni Junjun.

Page: SAY – Story Around You | Original story

“Hindi natin itatapon ang kahon, Lola,” malambing na wika ni Alvin habang inilalagay ang gamot sa kamay ng matanda.

“Diyan pa rin natin ilalagay ang gamot ninyo.”

“Dahil alam ko po, kahit nasaan man si Junjun ngayon, mas magagalit siya kung malalaman niyang hindi niyo iniingatan ang puso ninyo.”

“Inumin niyo po ito, para sa kanya.”

Tiningnan ni Lola Caring ang doktor, at sa unang pagkakataon matapos ang limang taon, isang purong ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi.

Mahigpit niyang niyakap ang kahon sa kanyang dibdib, hindi na bilang isang pabigat ng nakaraan, kundi bilang isang matibay na sandigan ng pag-ibig na magpapatuloy sa kanyang buhay.