ISANG MATAPANG NA LOLA ANG INIREKLAMO SA BARANGAY DAHIL SA PALAGING PAGNANAKAW NG MGA HALAMAN AT GULAY SA BAKURAN NG KANYANG MAYAMANG KAPITBAHAY NGUNIT NANG AKMANG AARESTUHIN NA SIYA NG MGA TANOD SA LOOB NG KANYANG MALIIT NA BARONG-BARONG
Malakas na kalampag ng kamay sa lamesa ang nagpatigil sa ingay sa loob ng Barangay Hall ng San Lorenzo.
“Kapitan, hindi na po tama ito! Pang-limang beses na akong nawalan ng mga mamahaling orchid at repolyo sa garden ko! Sigurado akong yung matandang baliw na si Pacing ang kumukuha!” galit na galit na bulyaw ni Donya Carmen, ang pinakamayaman at pinakamasungit na residente sa buong subdivision.
Pinunasan ni Kapitan Joey ang pawis sa noo. “Misis Carmen, wala po tayong solidong ebidensya na si Lola Pacing nga. Tahimik naman po siyang namumuhay sa dulo ng eskinita.”
“Nakita ng maid ko! Kung hindi niyo aaksyunan, ipapa-pulis ko kayo pati ang matandang ‘yan!” pagbabanta ng Donya.
Dahil sa takot na ma-media, napilitan si Kapitan Joey na isama ang tatlong tanod at si Donya Carmen patungo sa maliit na barong-barong ni Lola Pacing.
Madilim ang kalsada at umaalingasaw ang amoy ng basang lupa.
Sa labas pa lang ng gawa sa yero na bahay ng matanda, dinig na nila ang mahinang pag-awit nito ng isang lumang oyayi.
“Pacing! Lumabas ka riyan! Ibabalik mo ang mga ninakaw mo o aarestuhin ka namin!” sigaw ng isang tanod habang malakas na kinakatok ang manipis na pintuan.
Walang sumagot.
Dahil sa inis, sinipa ng tanod ang pinto hanggang sa bumukas ito.
Page: SAY – Story Around You | Original story
Sa pagbukas ng pinto, sabay-sabay na napatakip ng bibig ang mga tanod.
Hindi masukal o madumi ang loob ng barong-barong.
Sa halip, puno ito ng mga pira-pirasong basag na paso na pinagdugtong-dugtong upang pagtaniman ng mga nakaw na orchids at gulay.
Maayos itong nakahanay sa paligid ng isang malinis na higaan.
Ngunit ang nagpatigil kay Donya Carmen ay ang malaking dingding na gawa sa pinagtagpi-tagping plywood.
Puno ito ng mga lumang litrato ng isang batang babae na nakangiti sa isang magandang hardin.
Sa gitna ng kwarto, nakaupo sa sahig si Lola Pacing, maingat na inilalagay ang isang bulaklak ng orchid sa tabi ng isang pamilyar na asul na unan.
“Bakit niyo po sinisira ang hardin ni Carmencita?” nangangatal at inosenteng tanong ng matanda, na may namumuong luha sa mga mata habang nakatingin sa hangin.
“Uuwi na siya mamaya galing eskwela. Paborito niya ang repolyo at mga orchids. Nagagalit siya kapag hindi maganda ang bakuran namin. Kailangan kong ayusin ito bago siya dumating.”
Nanlamig ang buong katawan ni Donya Carmen.
Ang mga lumang litrato sa dingding ay mga litrato niya noong bata pa siya.
Si Lola Pacing, na matagal nang ninanakawan ng alaala ng sakit na Alzheimer’s, ay ang kanyang sariling ina na dalawampung taon na niyang itinakwil at inabandona sa probinsya dahil sa hiya sa kanyang mga mayamang kaibigan.
Hindi nito nakalimutan ang kanyang paboritong hardin at pagkain.
Araw-araw nitong ninanakaw ang mga halaman ni Carmen, hindi upang ibenta, kundi dahil sa sirang alaala nito, binubuo nitong muli ang kanilang lumang tahanan upang hintayin ang pag-uwi ng kanyang anak.
Bumagsak ang tuhod ni Donya Carmen sa sahig ng barong-barong.
Wala siyang pakialam sa dumi o sa mga tanod na nakatingin sa kanya.
Humahagulgol niyang niyakap ang matandang babae na naguguluhang nakatingin sa kanya.
“Ma… nandito na po si Carmencita,” umiiyak na bulong ng Donya habang hinahalikan ang magagaspang na kamay ng ina.
“Uuwi na po tayo. Hindi na po kayo magtatanim sa dilim.”
Nagliwanag ang mukha ni Lola Pacing at mahigpit na yumakap pabalik.
Sa huli, ang mga nawalang halaman ng Donya ang siya palang naging daan upang mahanap niyang muli ang pinakamahalagang yaman na matagal na niyang itinapon.