ISANG MATANDANG GURO ANG NAWALAN NG TIRAHAN DAHIL SA ISANG MALAKING SUNOG AT NALUGMOK SA MATINDING DEPRESYON SA EVACUATION CENTER, NGUNIT HINDI SIYA KINALIMUTAN NG KANYANG MGA NAGING ESTUDYANTE

ISANG MATANDANG GURO ANG NAWALAN NG TIRAHAN DAHIL SA ISANG MALAKING SUNOG AT NALUGMOK SA MATINDING DEPRESYON SA EVACUATION CENTER, NGUNIT HINDI SIYA KINALIMUTAN NG KANYANG MGA NAGING ESTUDYANTE

Isang nakakapasong init at nakakabinging ugong ng nagngangalit na apoy ang bumasag sa mahimbing na tulog ng buong Barangay San Jose. Nagtatakbuhan ang mga tao sa makipot na eskinita, bitbit ang mga abubot at umiiyak na mga anak habang walang-awang nilalamon ng mapupulang apoy ang hanay ng mga lumang bahay na gawa sa kahoy. Sa gitna ng kaguluhan, nakatayo ang animnapung taong gulang na si Ma’am Dalia. Tulala at nanginginig, pinapanood niya kung paano naging abo sa loob lamang ng isang oras ang bahay na pinaghirapan niyang ipundar mula sa tatlumpu’t limang taon ng pagtuturo sa pampublikong paaralan.

Wala siyang pamilya. Nang tuluyang maapula ng mga bumbero ang sunog kinabukasan, walang naiwan kay Dalia kundi ang suot niyang kupas na daster at lumang bag na lagi niyang bitbit. Sa loob ng bag na ito nakatago ang isang naninilaw na notebook. Ito lamang ang kaisa-isang bagay na naisalba niya. Wala na siyang ipon, wala nang mga damit, at ngayo’y napilitang makisiksik sa isang malamig at mabahong tent sa covered court ng kanilang barangay.

Lumipas ang isang linggo. Dahil sa kakulangan sa maayos na tulog at pagkain, unti-unting nanghina ang matandang guro. Nakaupo lamang siya sa isang madilim na sulok ng evacuation center, madalas na tinatanggihan ang mga iniaalok na relief goods ng mga nagmamalasakit. Pakiramdam niya ay wala na siyang silbi sa mundo. Magreretiro na siya sa susunod na buwan, at wala na siyang uuwian. Ang pangarap niyang tahimik na pagtanda sa sariling tahanan ay tuluyan nang natupok ng apoy.

Isang maulan na hapon, habang umiiyak nang tahimik, binuklat niya ang lumang notebook. Ito ang kanyang “Talaan ng mga Pangarap.” Sa loob ng mahigit tatlong dekada, tuwing unang araw, pinapasulat niya sa kanyang mga estudyante kung ano ang gusto nilang maging paglaki. Bawat pahina ay naglalaman ng pangalan, pangarap na propesyon, at isang maikling mensahe ng suporta mula sa kanya. Binabasa niya ito upang paalalahanan ang sarili na may nagawa siyang mabuti sa mundo, kahit pa nawala ang lahat ng kanyang materyal na yaman.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Kinabukasan, isang pamilyar na ingay ng mga sasakyan ang umalingawngaw sa labas ng evacuation center. Pumarada ang tatlong naglalakihang construction truck, isang kumikinang na ambulansya, at dalawang magagarang kotse. Mula sa pinakaunang sasakyan, bumaba ang isang makisig na lalaking nakasuot ng pormal na uniporme ng arkitekto. Sinundan ito agad ng isang babaeng doktor, at isang seryosong lalaking nakasuot ng kurbata at mukhang tanyag na abogado.

Dire-diretsong naglakad ang grupo papasok sa covered court at huminto sa mismong harapan ni Dalia. Nanlaki ang mga mata ng matandang guro. Kahit may mga linya na ang mga mukha nito at halatang nagkaedad na, hinding-hindi niya makakalimutan ang kislap ng mga matang iyon.

“Ma’am Dalia…” malumanay at basag ang boses na bati ng arkitekto, dahan-dahang lumuhod sa sahig. “Ako po si Mark. ‘Yung batang laging nakayapak pumasok sa klase niyo noon dahil walang pambili ng sapatos. Sabi ko sa inyo noon, gusto kong magtayo ng magagandang bahay. Ngayon po, dala ko ang buong construction team ko para sa inyo.”

Lumapit din ang doktor at hinawakan ang kamay ng guro. “Ako naman po si Clara. ‘Yung batang iniiyakan niyo kasi walang pambiling gamot sa hika. Ako po ang sasagot sa lahat ng medical check-up at gamot niyo mula ngayon.”

Humarap naman ang abogado nang may matamis na ngiti. “At ako po si Anton, Ma’am. Ako na po ang nag-asikaso ng lahat ng legal na papeles para masimulan agad ang pagpapatayo ng bago at mas matibay na bahay ninyo. Hindi po namin kayo pababayaan.”

Hindi makapagsalita si Dalia dahil sa sobrang pagkabigla. Umaagos ang kanyang mainit na luha habang nakatingin sa mahigit dalawampung mga dating estudyante na ngayon ay ganap na propesyonal na. Nalaman nila sa social media ang nangyaring trahedya. Mabilis silang nagkaisa, nag-ambagan ng malaking pondo, at bumalik upang ibalik ang pabor sa nag-iisang taong naniwala sa kanilang mga pangarap.

Mahigpit na niyakap ni Dalia ang kanyang lumang notebook. “Paano niyo nagawa ito? Wala na akong perang maibabayad sa inyo.”

Ngumiti si Mark at pinunasan ang luha ng matanda. “Ma’am, matagal na po kayong bayad. Binayaran niyo na kami ng pagmamahal at pag-asa tatlumpung taon na ang nakararaan. Kayo po ang nagturo sa amin na tuparin ang mga pangarap namin. Ngayon po, kami naman ang tutupad sa pangarap ninyong magkaroon ng tahimik na tahanan.”

Sa loob ng tatlong buwan, hindi lamang isang simpleng bahay ang itinayo ng mga estudyante para kay Ma’am Dalia, kundi isang napakagandang kongkretong bahay na may maliit na silid-aklatan para sa mga bata sa barangay. Sa araw ng kanyang pagreretiro, hindi siya umuwi sa isang malamig na tolda. Sinalubong siya ng mainit na yakap ng mga taong nagpatunay na ang tunay na yaman ng isang guro ay ang mga buhay na kanyang binago na hinding-hindi matutupok ng anumang apoy.