ISANG MATAGUMPAY NA ARCHITECT ANG SAPILITANG IBINENTA ANG LUMANG JEEP NG KANYANG AMA SA JUNK SHOP DAHIL SA SOBRANG LUMA AT INGAY NITO PERO SA HULI AY NAIYAK SIYA SA HARAP NG JUNK PRESS NANG MALAMAN NIYA ANG KATOTOHANAN SA JEEP NA ITO
Sa isang magandang bahay sa Antipolo, Rizal, nagtatalo ang mag-amang Lance at Mang Ompong. Si Lance ay isang sikat na architect na nagdidisenyo ng mga modernong gusali, habang ang tatay niyang si Ompong ay retiradong jeepney driver. Ang pinag-aawayan nila: ang kaisa-isang hiyas ni Mang Ompong—isang 1990 model na Sarao Jeepney na kalawangin na, maingay ang makina, at mausok.
“Tay naman! Ang pangit-pangit na ng jeep na ‘yan!” sigaw ni Lance habang nakadungaw sa garahe. “Sira na ang pintura! Tumutulo ang langis! Nakakahiya sa mga kliyente ko kapag bumibisita sila dito. Ang ganda-ganda ng bahay na dinisenyo ko para sa’yo, tapos may nakaparadang basura sa harap!”
“Anak, hindi basura ‘yan,” mahinahong sagot ni Mang Ompong habang pinupunasan ang manibela. “Malakas pa ang makina nito. Marami pa itong mapagsisilbihan.”
“Mapagsisilbihan? Eh retirado ka na! Hindi ka na nga namamasada diyan eh. Tuwing madaling araw ka lang umaalis tapos babalik ka ng tanghali. Saan ka ba pumupunta? Nagsusugal ka ba?”
Hindi sumagot si Mang Ompong. Yumuko lang ito.
Dahil sa inis at sa kagustuhang linisin ang bakuran, gumawa ng desisyon si Lance. Habang natutulog ang ama kinahapunan, tinawagan niya ang isang junk shop. “Kunin niyo na. Kahit magkano. Basta alisin niyo lang sa paningin ko ngayon din.”
Hinila ng tow truck ang jeep. Nang magising si Mang Ompong at makitang wala na ang jeep, halos himatayin ito. “Lance! Anong ginawa mo?! Nasaan ang ‘Barako’?!”
“Binenta ko na, Tay! Para matahimik na tayo!”
Sa sobrang sama ng loob, inatake sa puso si Mang Ompong. Isinugod siya sa ospital. Habang nasa emergency room ang ama, nakaramdam ng guilt si Lance. Pero naisip niya, para naman sa ikabubuti ng lahat ‘yun.
Kinabukasan, habang binabantayan niya ang ama, tumunog ang cellphone ni Mang Ompong na naiwan sa bag. Isang unregistered number.
Sinagot ni Lance. “Hello?”
“Hello po? Tatay Ompong?” boses ng isang babae, parang umiiyak. “Si Teacher Anna po ito. Tatanong ko lang po sana kung masusundo niyo po ba ang mga bata ngayon? Kanina pa po sila naghihintay sa kanto. Wala po kasing ibang jeep na gustong magsakay sa kanila kasi… alam niyo na po, abala daw po magsakay ng mga naka-wheelchair at mga special child.”
Natigilan si Lance. “Sundo? Anong sundo?”
“Kayo po ba ang anak ni Tatay Ompong?” tanong ng guro. “Sir, limang taon na pong libreng hinahatid-sundo ng tatay niyo ang mga estudyante namin dito sa SpEd Center sa tuktok ng bundok. Karamihan po sa kanila, bulag, pipi, at naka-wheelchair. Walang public transpo na umaabot dito dahil lubak ang daan. Si Tatay Ompong lang po ang may tiyagang magsakay sa kanila. Ang jeep niya lang po ang may customized na rampa sa likod na tinatago niya sa ilalim ng upuan.”
Page: SAY – Story Around You | Original story
Nabitawan ni Lance ang telepono.
Mabilis siyang tumakbo palabas ng ospital. Sumakay siya sa kotse at pinaharurot papunta sa junk shop. “Huwag niyo munang katayin! Huwag!” sigaw ni Lance sa isip niya.
Pagdating niya sa junk shop, huli na ang lahat. Nakita niya ang ‘Barako’ na nasa loob na ng hydraulic press. Ang bubong ay nayupi na. Ang makina ay durog na.
“Tigil! Tigil!” sigaw ni Lance sa operator.
Tumigil ang makina, pero wasak na ang jeep. Lumapit si Lance sa wasak na sasakyan. Sa likod na bahagi, kung saan nayupi ang mga upuan, nakita niya ang sinasabi ng teacher. May mga bakal na rampa na nakatago sa ilalim ng flooring. At sa dashboard, may nalaglag na isang plastic envelope.
Kinuha ito ni Lance. Sa loob, may mga drawing ng mga bata. Drawing ng isang jeep na may pakpak. May mga sulat kamay na pilit at hindi pantay:
“Salamat Tatay Ompong. Love, Buboy (Bulag)”
“Thank you sa pagsama sa amin, Tatay. Ikaw ang paa ko. – Maya (Naka-wheelchair)”
Humagulgol si Lance sa gitna ng junk shop, yakap ang mga drawing at ang nayuping manibela ng ama.
Ang “basura” at “maingay” na jeep na kinahihian niya ay siya palang “pakpak” ng mga anghel na hindi makalipad. Ang madaling araw na pag-alis ng ama ay hindi para magsugal, kundi para maging superhero ng mga batang tinalikuran na ng lipunan. Ang kalawangin na jeep ay puno ng ginto sa loob—ginto ng kabutihan na hindi nakita ni Lance dahil nabulag siya sa kintab ng modernong mundo.
Bumalik si Lance sa ospital, lugmok at puno ng pagsisisi. Lumuhod siya sa gilid ng kama ng ama na noo’y gising na.
“Tay… sorry…” iyak ni Lance. “Wala na si Barako… pinatay ko siya…”
Hinawakan ni Mang Ompong ang ulo ng anak. “Anak… bakal lang ‘yun. Napapalitan. Ang mahalaga, naintindihan mo na ngayon kung bakit ko minahal ang jeep na ‘yun. Hindi dahil sa luma ako, kundi dahil sa kanya, may silbi ako.”
Bilang pambawi, hindi lang bagong van ang binili ni Lance. Ginamit niya ang galing niya bilang arkitektura. Nagdisenyo at nagpatayo siya ng isang mini-bus na fully accessible para sa mga PWD. At sa gilid nito, ipininta niya ang pangalan ng bago nilang school service: “BARAKO JR.”
Simula noon, tuwing umaga, makikita ang mag-amang si Lance at Mang Ompong na magkatabing nagmamaneho paakyat ng bundok, sundo ang mga batang nakangiti, patunay na ang tunay na ganda ng sasakyan ay wala sa kintab ng pintura, kundi sa kung sino ang isinasakay nito.