ISANG MASUNGIT NA RETIRADONG POTOGRAPIYA NA GALIT SA MGA MAKABAGONG CELLPHONE ANG NAPILITANG KUHANAN NG LITRATO ANG ISANG NAGKAKALABUANG PAMILYA SA LOOB NG KANYANG MAALIKABOK NA STUDIO

ISANG MASUNGIT NA RETIRADONG POTOGRAPIYA NA GALIT SA MGA MAKABAGONG CELLPHONE ANG NAPILITANG KUHANAN NG LITRATO ANG ISANG NAGKAKALABUANG PAMILYA SA LOOB NG KANYANG MAALIKABOK NA STUDIO

“Bakit ba kailangan pa natin ‘to? Pwede naman tayong mag-selfie na lang sa labas!” bulyaw ng labing-anim na taong gulang na si Leo, padabog na ibinagsak ang kanyang bag sa lumang sofa ng ‘Kislap Studio’ sa Quiapo.

Sa likod ng isang malaking, antigong camera na gawa sa kahoy at tanso, umubo ang pitumpung taong gulang na si Mang Nestor. Amoy kemikal at lumang papel ang buong silid, malayo sa mga modernong studio na may matitingkad na ilaw. Mahigpit niyang pinunasan ang lente gamit ang isang malinis na basahan, hindi pinansin ang pagmamaktol ng binata.

“Leo, umayos ka nga. Para ito sa lola mo,” madiing sagot ni Anton, ang ama, na hindi man lang tumitingin sa kanyang asawang si Maya. Nakatayo sila sa harap ng isang kupas na backdrop na may pintang mga puno, ngunit halos isang metro ang layo nila sa isa’t isa. Halata sa mugtong mga mata ni Maya ang mga gabing iniyakan niya dahil sa napipintong paghihiwalay nilang mag-asawa.

“Sige na, Mang Nestor. Gusto lang naming makuha ang litrato para matapos na ito,” walang emosyong utos ni Maya, pilit na inilagay ang isang pekeng ngiti sa kanyang mga labi.

Tiningnan sila ni Nestor sa viewfinder ng kanyang camera. Sa loob ng limampung taon ng kanyang pagkuha ng litrato, kabisado na niya ang bawat anyo ng pekeng kaligayahan. Ang mga ngiting hindi umaabot sa mata, ang mga balikat na naninigas, ang mga kamay na pilit na inilalayo sa isa’t isa.

Dahan-dahang inalis ni Nestor ang kanyang mukha sa likod ng camera. Ibinaba niya ang kanyang salamin.

“Hindi ko kayo kukuhanan,” malamig ngunit matigas na wika ng matanda.

Nagulat ang tatlo. “Ano pong ibig ninyong sabihin? Magbabayad naman po kami,” kunot-noong tanong ni Anton.

“Hindi tinatanggap ng lente ko ang kasinungalingan,” sagot ni Nestor, naglakad palapit sa kanila. Itinuro niya ang patlang sa pagitan ng mag-asawa. “Tingnan niyo ang mga sarili ninyo. Nandito kayo para bigyan ng alaala ang isang matandang nagmamahal sa inyo, pero ang ibibigay ninyo ay isang litratong puno ng panlilinlang? Ang litrato ay nagpapabagal sa oras, ngunit hindi nito maitatago ang katotohanan. Kung maghihiwalay kayo bukas, huwag niyong idamay ang camera ko ngayon.”

Binalot ng nakakabinging katahimikan ang studio. Ang mapagmataas na mukha ni Anton ay biglang bumagsak. Si Maya ay napatakip ng bibig habang nag-uunahan sa pagtulo ang kanyang mga luha. Ang pagrerebelde sa mata ni Leo ay napalitan ng matinding takot at pighati.

“Ayoko pong maghiwalay kayo,” basag ang boses na pag-amin ni Leo, tuluyang humagulhol at napaluhod sa sahig. Ang matapang niyang pader ay gumuho. “Lagi na lang kayong nag-aaway. Akala ko ba pamilya tayo?”

Ang mga salitang iyon ang tuluyang bumasag sa matigas na puso ng mag-asawa. Tila nagising sila mula sa isang mahabang bangungot ng pride at pagmamataas. Walang atubiling tumakbo si Maya at yinakap nang mahigpit ang kanyang anak. Ilang segundo pa, dahan-dahang lumapit si Anton, lumuhod, at binalot ng kanyang malalaking braso ang mag-ina. Umiyak sila nang sabay-sabay, ibinuhos ang lahat ng pagod at galit na matagal nilang kinimkim.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Bumalik si Nestor sa likod ng kanyang camera. Wala siyang sinabi. Sa kalagitnaan ng kanilang mahigpit na pagyayakapan, habang basa ng luha ang kanilang mga mukha ngunit buo ang kanilang mga puso, pinindot ng matanda ang shutter.

Isang maliwanag na kislap ang pumuno sa madilim na studio. Sa wakas, nakuha ni Nestor ang pinakamagandang litrato ng araw na iyon—hindi isang perpektong ngiti, kundi isang pamilyang handang ayusin ang kanilang mga sira, nakabitin sa isang walang hanggang alaala ng pagpapatawad.