ISANG MASUNGIT NA MAYAMAN ANG WALANG AWANG PINASARADO ANG ISANG MALIIT NA ANIMAL SHELTER SA KANYANG SUBDIVISION DAHIL MAINGAY DAW ANG MGA ASO NGUNIT SA HULI AY HUMAGULGOL SIYA SA HARAP NG KAMERA NANG MATUKLASANG ANG MGA ASONG ITO ANG NAG-IISANG LINE OF DEFENSE MULA SA KAPAHAMAKAN
Sa gitna ng Forbes Park, ang pinaka-eksklusibong subdivision sa Metro Manila, umuusok sa galit si Don Eduardo, isang makapangyarihang negosyante.
Nagbabakasyon siya sa kanyang bagong mansyon ngunit hindi siya makatulog dahil sa tahol ng mga aso mula sa isang maliit, luma, at palyadong animal shelter sa kanto ng kalsada.
Ang shelter na ito, na pinatatakbo ni Lola Carmen, ay nandiyan na bago pa man naitayo ang subdivision, kinupkop ang mga asong kalye na itinapon ng iba.
Kinabukasan, bitbit ang tatlong abogado at limang security guards, sumugod si Don Eduardo sa shelter.
“Ipasara ito!” dumadagundong niyang utos habang itinuturo ang mga kulungan.
“Ang baho! Ang ingay! Nakakasira ng halaga ng mga lupa dito! Bibigyan kita ng isang milyon, matanda, basta dalhin mo ang mga asong ‘yan sa probinsya bukas na bukas din. Kapag hindi, ipapatawag ko ang mga taga-city hall at ipapa-euthanize ko silang lahat!”
Umiiyak at nanginginig na nagmakaawa si Lola Carmen habang nakayakap sa isang pilay na aspin.
“Sir, parang awa niyo na. Hindi ko sila pwedeng ilipat agad. At hindi lang sila ordinaryong aso. Araw-araw silang nagkakagulo tuwing madaling araw dahil… may naamoy silang kakaiba sa lupa. Maniwala kayo!”
“Kakaiba sa lupa? Ano, ginto?!” sarkastikong tawa ni Don Eduardo.
“Huwag mo akong daanin sa drama ng mga ulol na aso! Bukas, tapos ang shelter mo!”
Gabi bago ang nakatakdang demolisyon ng shelter, tahimik ang mansyon ni Don Eduardo.
Ngunit sa ilalim ng kanyang higanteng bahay, sa nakatagong drainage system ng subdivision, palihim na kumikilos ang isang grupo ng terorista.
Isang buwan na nilang pinaplano ang malaking pag-atake sa mga pulitiko at bilyonaryo sa Forbes Park gamit ang isang bago at walang amoy na uri ng liquid explosive.
Walang na-detect ang high-tech security cameras at sensors ni Don Eduardo.
Ngunit alas-tres ng madaling araw, sumabog sa matinding tahol at alingawngaw ang buong animal shelter ni Lola Carmen.
Mahigit limampung aso ang sabay-sabay na nagwala, kinalmot ang mga kulungan, at nakatitig sa direksyon ng mansyon ni Don Eduardo.
Page: SAY – Story Around You | Original story
Nagising si Don Eduardo at mas lalong nag-init ang kanyang ulo.
“Heto na naman ang mga bwisit na hayop na ‘yan! Guards! Paputukan niyo na sa ere!”
Bago pa makakilos ang mga guardiya, biglang nakawala ang mga aso dahil sa tulong ni Lola Carmen na sadyang binuksan ang mga pinto.
Tila isang alon ng mga aspin ang sumugod palabas at tumakbo nang mabilis, hindi para umatake, kundi papunta sa mismong mga manhole cover sa labas ng mansyon ni Don Eduardo.
Pinalibutan ng mga aso ang mga manhole, walang tigil sa pagtahol at pagkalmot sa aspalto.
Dahil sa matinding ingay, rumesponde ang isang patrol ng bomb squad na nag-iikot malapit sa lugar dahil sa naunang intelligence report na hindi nila matunton.
Nang makita nila ang reaksyon ng mga aso, agad silang nag-check sa ilalim ng lupa.
Tumambad sa kanila ang tatlong malalaking canister ng C4 liquid explosives, nakakabit na sa timer na may limang minuto na lang.
Mabilis nilang dinis-armahan ang bomba at inaresto ang mga terorista sa kabilang kanto.
Pagkalabas ng balita, pinatawag ng mga otoridad si Don Eduardo sa labas.
Namumutla at nanginginig ang bilyonaryo nang ipaliwanag ng head ng bomb squad ang nangyari.
“Sir, ang explosives na ito ay walang amoy sa tao at hindi na-de-detect ng mga sensors niyo,” paliwanag ng opisyal.
“Ang mga asong kalye lang mula sa shelter ang nakakaamoy ng traces ng ammonium nitrate sa hangin tuwing gabi. Sila ang rason kaya maingay gabi-gabi. Binabalaan nila kayo. Kung itinuloy ninyo ang demolisyon o ipinapatay niyo sila, sa susunod na araw, abo na kayo at ang buong pamilya niyo.”
Napatingin si Don Eduardo sa mga asong kalye.
Ang iba sa kanila ay pilay, bulag, o may galis, ngunit lahat sila ay nakaupo nang tahimik, hinihingal, na tila mga bayaning nakabantay sa kanya.
Ang mga hayop na tinawag niyang “basura” at “ulol” ay ang tanging pumigil sa kanyang kamatayan.
Bumagsak ang mga tuhod ng bilyonaryo sa malamig na aspalto.
Sa harap ng mga news camera, mga pulis, at ni Lola Carmen, humagulgol siya nang napakalakas.
Gumapang siya palapit sa pilay na aspin at niyakap ito nang mahigpit, hindi iniinda ang dumi at amoy.
“Patawad… patawarin niyo ako,” iyak ni Don Eduardo.
Kinabukasan, hindi giniba ang shelter.
Sa halip, ibinili ni Don Eduardo si Lola Carmen ng isang malaking farm, nag-donate ng milyun-milyon para sa modernong pasilidad, at kinupkop niya ang pilay na aspin na pinangalanan niyang “Saviour”—isang patunay na ang pinakamahal na security system sa mundo ay hindi kayang tumbasan ang loyal na puso ng isang asong kalye.