ISANG MAINGAY AT REKLAMADOR NA MATANDANG LALAKI ANG NAGWALA AT NAGALIT SA MGA TAMAD NA CARETAKER NG ISANG SEMENTERYO HABANG BUONG ARAW NIYANG NILILINIS AT PINAPAKINTAB ANG ISANG MARANGYANG PUNTOD UPANG IPAGMALAKI ANG KANIYANG WAGAS NA PAGMAMAHAL SA KANIYANG NAMAYAPANG ASAWA NA HINDI NA DINADALAW NG KANILANG MGA ANAK

ISANG MAINGAY AT REKLAMADOR NA MATANDANG LALAKI ANG NAGWALA AT NAGALIT SA MGA TAMAD NA CARETAKER NG ISANG SEMENTERYO HABANG BUONG ARAW NIYANG NILILINIS AT PINAPAKINTAB ANG ISANG MARANGYANG PUNTOD UPANG IPAGMALAKI ANG KANIYANG WAGAS NA PAGMAMAHAL SA KANIYANG NAMAYAPANG ASAWA NA HINDI NA DINADALAW NG KANILANG MGA ANAK

“Puro kayo hingi ng tip, puro kayo dada, pero tignan niyo nga itong alikabok! Daig pa ang kalsada sa kapal!” bulyaw ni Mang Reynaldo sa isang nagdaang tagalinis ng Manila North Cemetery, bago niya marahas na piniga ang basahang hawak.

Matirik ang araw, ngunit walang pakialam ang pitumpu’t dalawang taong gulang na biyudo. Nakasuot pa siya ng pormal na puting polo shirt, pawis na pawis, habang buong higpit na kinukuskos ang itim na marmol ng isang malaki at marangyang nitso. Sa kaniyang isip, ito ang sukatan ng tunay na pagmamahal. Kailangang makita ng lahat na siya, kahit matanda na, ay hindi nakakalimot, hindi tulad ng mga kabataan ngayon.

Sa ibabaw ng kalapit na lapida, may isang binata—si Elmo—na tahimik lang na kumakagat sa kaniyang mamon at umiinom ng malamig na buko juice. Kanina pa siya nakaupo roon, pinapanood ang nag-aalburutong matanda.

“Kayo ba, binata?” baling ni Mang Reynaldo kay Elmo, itinuturo ang hawak nitong tinapay gamit ang kaniyang brush. “Dalaw-dalaw din pag may time, hindi puro cellphone. Tignan mo ang mga anak ko, nasa Amerika, nasa Dubai. Ni hindi magawang magpadala ng bulaklak para sa nanay nila. Kaya ako, kahit rayumahin, nilalakad ko mula pa sa kanto para lang kuskusin itong puntod ng mahal kong si Leticia. Ganyan ang tunay na pamilya!”

Tumango lang si Elmo, ngumuya, at inalok ang matanda ng natitirang mamon, ngunit inirapan lamang siya nito.

Inabot ng halos dalawang oras si Mang Reynaldo sa kaniyang pagpapakintab. Ginamitan niya pa ng espesyal na wax ang marmol hanggang sa halos manalamin na ang kaniyang pagod na mukha rito. Nang makuntento, kinuha niya sa kaniyang eco-bag ang dalawang mamahaling kandila na may amoy sampaguita at isang malaking bouquet ng mga puting rosas.

Maingat niya itong ipinatong sa gitna ng nitso. Huminga siya nang malalim, inayos ang kaniyang kwelyo, at nagsimulang umiyak nang bahagya.

“Oh, Leticia, mahal ko,” madramang sambit ni Mang Reynaldo, nilalakasan ang boses para marinig ng mga dumadaan. “Tignan mo ang ginawa ko para sa iyo. Linis na linis. Sana makita ng mga walang kwenta nating anak kung paano kita pinapahalagahan. Ako lang ang nagmamahal sa’yo nang ganito!”

Pinunasan niya ang kaniyang luha gamit ang panyo, bumuntong-hininga nang malakas, at lumingon kay Elmo upang hintayin sana ang reaksyon o paghanga ng binata sa kaniyang dedikasyon.

Dahan-dahang tumayo si Elmo, pinagpagan ang kaniyang pantalon mula sa mga mumo ng tinapay, at lumapit sa nitso. Tinignan niya ang napakalinis at kumikinang na marmol, at saka tinignan si Mang Reynaldo na nakapamewang at bakas ang pagmamalaki sa mukha.

“Ang galing niyo pong maglinis, Tay. Kumikinang talaga,” nakangiting sabi ni Elmo. “Salamat po sa effort. Nakatipid ako sa babayaran sanang tagalinis.”

Kumunot ang noo ni Mang Reynaldo. “Anong pinagsasasabi mong bata ka? Puntod ito ng asawa ko!”

Napakamot sa batok si Elmo bago itinuro ang malaking gintong letrang nakaukit sa mismong gitna ng marmol, na kanina pa pinupunasan ng matanda pero hindi man lang nito binasa.

“Tay, ang nakasulat po diyan ay ‘Arturo Magtibay’. Lolo ko po ‘yan,” mahinahong paliwanag ng binata. Itinuro niya ang daan patungo sa kabilang kanto. “Ang nitso po ng asawa ninyong si Leticia ay doon pa po sa Block 4. Napansin ko nga po kanina pagdaan ko roon, medyo matataas na ‘yung damo.”

Page: SAY – Story Around You | Original story

Nanigas si Mang Reynaldo. Nawala ang lahat ng drama sa kaniyang sistema. Tinitigan niya ang pangalang nakaukit, at saka napagtanto na sa sobrang kagustuhan niyang magmayabang at magreklamo, ni hindi niya namalayang sa maling pamilya niya pala iginugol ang buong hapon. Walang nagawa ang matanda kundi ang mabilis na bawiin ang kaniyang mga mamahaling rosas, kunin ang kandila, at mabilis na maglakad palayo sa sobrang hiya habang pinipigilan ni Elmo ang kaniyang pagtawa.