ISANG LIDER NG MGA TRICYCLE DRIVER ANG NAG-AKLAS AT SINUGOD ANG BAHAY NG KANILANG BARANGAY CAPTAIN DAHIL SA PAGIGING KURAKOT DAW NITO SA BUDGET NG PA-ILAW AT KALSADA NGUNIT NANG WASAKIN NILA ANG PADER NG “MANSYON” NITO AY TUMAMBAD ANG ISANG LIHIM NA OSPITAL

ISANG LIDER NG MGA TRICYCLE DRIVER ANG NAG-AKLAS AT SINUGOD ANG BAHAY NG KANILANG BARANGAY CAPTAIN DAHIL SA PAGIGING KURAKOT DAW NITO SA BUDGET NG PA-ILAW AT KALSADA NGUNIT NANG WASAKIN NILA ANG PADER NG “MANSYON” NITO AY TUMAMBAD ANG ISANG LIHIM NA OSPITAL

Madilim at maalikabok ang kalsada ng Barangay San Roque sa Caloocan. Galit na galit si Rico, ang pangulo ng Tricycle Operators and Drivers Association (TODA). Kanina lang, na-flat ang gulong ng tricycle niya dahil sa malaking lubak sa daan. Madilim kasi, walang poste ng ilaw. Ilang taon na silang nagrereklamo kay Kapitan Berto, pero laging sagot nito: “Walang budget. Pasensya na.”

“Sobrang kapal ng mukha!” sigaw ni Rico sa megaphone habang nasa tapat ng munisipyo. Kasama niya ang limampung residente na may dalang placard. “Si Kapitan Berto, nagpapatayo ng mataas na pader sa bahay niya, pero ang kalsada natin, parang buwan sa dami ng crater! Ang dilim-dilim ng barangay, pero ang bahay niya, siguradong aircon!”

Kumalat ang tsismis na kaya laging “walang budget” ang barangay ay dahil ibinubulsa ni Kapitan Berto ang pera para ipagawa ang kanyang private villa sa loob ng compound nito. Sinasabi ng iba na may swimming pool pa daw sa loob.

Dahil sa sobrang galit at udyok ng damdamin, nagdesisyon si Rico at ang mga kalalakihan na sugurin ang bahay ni Kapitan Berto noong gabing iyon.

“Lusubin natin! Ipakita natin sa kanya na hindi tayo takot!” sigaw ni Rico.

Gamit ang mga maso at bakal, winasak nila ang gate ng compound ni Kapitan Berto. Inasahan nilang bubungad sa kanila ang mga mamahaling sasakyan, landscaped garden, at swimming pool.

Pero nang bumagsak ang gate, natahimik ang lahat.

Walang swimming pool. Walang magarang hardin. Walang luxury car.

Ang bumungad sa kanila ay isang malawak na sementadong area na puno ng mga catre at folding bed. Amoy alcohol at gamot ang paligid. May mga nakasabit na dextrose. May mga oxygen tank sa gilid.

Nakita nila si Kapitan Berto, naka-sando lang at shorts, na nagpapalit ng diaper ng isang matandang bedridden.

“Rico?” gulat na tanong ni Kapitan Berto, hawak ang tabo at bimpo.

Lumapit si Rico, nalilito. “Anong… anong ibig sabihin nito, Kap? Nasaan ang pera ng barangay? Nasaan ang budget sa kalsada?”

Bumuntong-hininga si Kapitan Berto. Itinuro niya ang mga pasyente.

“Ayan,” mahinang sabi ni Kapitan. “Ayan ang kalsada niyo. Ayan ang poste ng ilaw niyo.”

Nakita ni Rico ang mga mukha ng pasyente. Nakilala niya si Aling Nena na may stage 4 cancer. Nakilala niya ang anak ni Mang Jose na may leukemia. Nakilala niya ang nanay ng kumpare niya na kailangan ng dialysis. Lahat sila ay mga residenteng akala ng lahat ay “natutulungan ng DSWD” o “nakakakuha ng libreng gamot sa city hall.”

Page: SAY – Story Around You | Original Story

“Ang budget natin sa barangay ay dalawang milyon lang isang taon,” paliwanag ni Kapitan Berto habang pinupunasan ang pawis. “Kung ipapagawa ko ang kalsada at magpapalagay ako ng magagandang ilaw, ubos ang pera. Wala nang matitira para sa chemotherapy ni Aling Nena. Wala nang pambili ng insulin para kay Tatay Gusting. Wala nang pang-dialysis ang nanay mo, Rico.”

Natigilan si Rico. Ang nanay niya. Naaalala niya na buwan-buwan ay may dumarating na sobre sa kanila na galing daw sa “anonymous donor” para sa gamutan ng nanay niya.

“Kayo…” nanginginig na turo ni Rico kay Kapitan. “Kayo ang nagbibigay?”

“Ako ang pumipirma ng voucher, Rico,” sagot ni Kapitan. “Ni-realign ko ang pondo. Illegal sa papel, oo. Pwede akong makulong sa technical malversation. Pero hindi ko kayang makita na maganda ang kalsada natin, maliwanag ang mga poste, pero ang mga taong naglalakad dito ay namamatay sa sakit dahil walang pambili ng gamot. Mas pinili kong maging ‘kurakot’ sa paningin niyo, kaysa maging ‘walang puso’ sa mga nangangailangan.”

Ipinakita ni Kapitan ang loob ng bahay niya. Walang gamit. Walang TV. Walang sofa. Ang sahig ay puno ng banig kung saan natutulog ang mga bantay ng pasyente. Ang “mansyon” na akala nila ay luho, ay naging makeshift hospice care para sa mga residenteng tinanggihan na ng mga pampublikong ospital dahil puno na.

Napaluhod si Rico sa semento. Binitawan niya ang maso. Ang galit na nag-alab sa dibdib niya kanina ay napalitan ng matinding hiya.

Ang lubak-lubak na kalsada na inirereklamo niya araw-araw ay ang dahilan kung bakit humahaba pa ang buhay ng kanyang ina. Ang dilim ng poste ay ang liwanag ng pag-asa para sa mga batang may cancer.

“Kap… patawarin mo ako…” humagulgol si Rico. “Patawarin mo kami.”

Lumapit ang mga residente at isa-isang nagmano kay Kapitan Berto. Yung iba, tumulong na mag-asikaso sa mga pasyente. Yung iba, inayos ang nasirang gate.

“Ayos lang, Rico,” ngumiti si Kapitan Berto, pagod na pagod. “Pasensya na kayo kung matagtag ang byahe niyo sa tricycle. Pero hangga’t ako ang Kapitan, uunahin ko muna ang buhay bago ang semento. Dahil ang kalsada, pwedeng tapalan ng aspalto bukas. Pero ang buhay ng tao, kapag nawala, hindi na maibabalik.”

Kinabukasan, wala nang nagreklamo sa lubak sa Barangay San Roque. Sa halip, ang mga tricycle driver na mismo ang nagdala ng sako-sakong lupa para tapalan ang mga butas, habang si Kapitan Berto ay patuloy sa kanyang tahimik na misyon sa loob ng kanyang “mansyon” ng pagmamahal.