ISANG LANDLADY ANG NAGSAMA NG MGA BARANGAY TANOD UPANG SIKRETONG PASUKIN ANG INUUPAHANG KWARTO NG KANYANG TAHIMIK NA TENANT DAHIL GABI-GABI SIYANG NAKAKARINIG NG UMIIYAK NA BABAE NA NAGMAMAKAAWA PARA SA KANYANG BUHAY

ISANG LANDLADY ANG NAGSAMA NG MGA BARANGAY TANOD UPANG SIKRETONG PASUKIN ANG INUUPAHANG KWARTO NG KANYANG TAHIMIK NA TENANT DAHIL GABI-GABI SIYANG NAKAKARINIG NG UMIIYAK NA BABAE NA NAGMAMAKAAWA PARA SA KANYANG BUHAY
Kusot-kusot na ang lumang basahan sa mga kamay ni Aling Remedios habang matiyaga niyang pinapakintab ang pasilyo ng kanyang maliit na paupahan sa Sampaloc.
Araw ng Lunes, at tulad ng nakagawian ng isang istriktang may-ari, sinisiguro niyang walang ni isang alikabok sa kanyang nasasakupan.
Kilala siya sa buong kalye bilang isang babaeng hindi marunong ngumiti at walang pinapalampas na pagkakamali ng kanyang mga umuupa.
Ngunit sa nakalipas na tatlong araw, hindi ang alikabok ang nagbibigay sa kanya ng matinding sakit ng ulo, kundi ang bago niyang tenant sa Room 4 na nagngangalang Crisanto.
Isang linggo pa lamang nakalilipat si Crisanto.
Mukha itong mabait, palaging nakayuko, at nagpakilalang isang panggabing call center agent.
Ngunit may isang malagim at nakakatakot na sikreto itong itinatago.
Nagsimula ang kalbaryo ni Aling Remedios noong Martes ng madaling araw.
Eksaktong alas-dos, habang nagtitimpla siya ng kape sa kanyang kusina na katabi lamang ng kwarto ni Crisanto, nakarinig siya ng isang matinis na hagulgol.
Boses ng isang babae.
Lumapit siya sa pader at idinikit ang kanyang tainga.
“Parang awa mo na! Huwag mo akong saktan! May mga anak pa akong naghihintay sa akin!” pagmamakaawa ng nakakakilabot na boses.
Kasunod nito ay ang malagim na pagtawa ng isang lalaki—ang mismong boses ni Crisanto!
Tumayo ang lahat ng balahibo sa katawan ng matanda.
Gusto niyang kumatok ngunit nanaig ang matinding takot.
Kinabukasan, inabangan niyang lumabas si Crisanto.
Maputla ang binata, maitim ang ilalim ng mga mata sa halatang kakulangan sa tulog, at may bitbit na dalawang napakalaking itim na garbage bag na maingat nitong itinapon sa basurahan sa labas.
Gumapang ang kilabot sa gulugod ni Aling Remedios.
Anong klaseng halimaw ang tinanggap niya sa kanyang pamamahay?
Kinagabihan, naulit ang malagim na eksena.
Mas malakas ang iyak. Mas matindi ang pagmamakaawa.
Hindi na makatulog si Aling Remedios.
Bilang isang responsableng mamamayan at matapang na landlady, hindi siya papayag na gawing slaughterhouse ang kanyang pinaghirapang paupahan.
Page: SAY – Story Around You | Original story
Pagsapit ng ikaapat na gabi, hindi na siya nag-atubili.
Bago pa man mag-alas dos ng madaling araw, lihim siyang pumunta sa barangay hall at humingi ng tulong.
Mabilis na rumesponde ang tatlong matitipunong tanod na may dalang mga batuta at posas.
Tahimik silang gumapang sa makipot na pasilyo ng paupahan patungo sa tapat ng Room 4.
Eksaktong pagtapat nila sa pinto, umalingawngaw ang isang nakakabasag-pusong iyak mula sa loob.
“Huwag! Ibababa ko na ang baril, maawa ka sa pamilya ko!” hikbi ng babae.
“Wala na akong pakialam! Katapusan mo na ngayon!” sigaw ng lalaking boses.
Hindi na hinintay ng hepe ng mga tanod ang susunod na mangyayari.
Gamit ang kanyang mabigat na sapatos, sinipa niya nang buong lakas ang kahoy na pintuan.
Kumalabog ito nang malakas at tuluyang bumukas.
“Walang kikilos nang masama! Taas ang mga kamay! Huli ka na, kriminal!” palahaw ni Aling Remedios na buong tapang na sumunod sa mga tanod, hawak ang isang mahabang pamalo.
Ngunit sa halip na duguang biktima at nakakakilabot na krimen ang sumalubong sa kanila, isang kakaibang eksena ang nagpatigil sa ikot ng kanilang mundo.
Walang babaeng nakagapos. Walang baril. Walang patak ng dugo.
Sa gitna ng kwarto na napapalibutan ng mga nakadikit na makakapal na karton ng itlog sa dingding, nakaupo si Crisanto sa harap ng isang kumikislap na laptop at isang mamahaling mikropono.
Ang mas nakakagulat?
Nakasuot ang binata ng isang mahaba at kulot na peluka, namumula ang mukha dahil sa matinding gulat habang nakataas ang dalawang kamay na may hawak na isang pirasong papel na naglalaman ng script.
Bumagsak ang panga ng mga tanod.
Napakurap-kurap si Aling Remedios, hindi maiproseso ng utak ang kanyang nakikita.
“C-Crisanto? Nasaan ang babaeng pinapatay mo?!” naguguluhang tanong ng landlady.
Nanginginig na tinanggal ni Crisanto ang peluka sa kanyang ulo at nahihiyang napakamot sa kanyang batok.
“Aling Remedios… pasensya na po kung nabulabog ko kayo. Wala pong ibang tao rito kundi ako lang.”
“Eh sino ‘yung babaeng umiiyak na narinig namin?!” bulyaw ng hepe ng tanod.
“Ako rin po ‘yun,” mabilis na sagot ni Crisanto.
Upang patunayan, biglang naging manipis, matinis, at eksaktong boses ng babaeng umiiyak ang lumabas sa bibig ng binata.
“Opo, sir tanod, ako po talaga ang umiiyak.”
Pagkatapos ay bumalik ito sa kanyang normal na malalim na boses.
“Isa po akong freelance voice actor sa isang sikat na drama channel sa internet.
Dahil wala po akong pambayad sa ibang talento, ako na po ang gumagawa ng boses ng bida, kontrabida, at pati na rin po ng mga babaeng karakter.
Kailangan ko po itong tapusin ngayong madaling araw para may maipadala akong pandagdag sa pambili ng gamot ng nanay ko sa probinsya.
‘Yung itim na garbage bag po na nakita niyo, mga pinagtabasan lang po ‘yun ng acoustic foam at mga kalat ko.”
Natahimik ang buong kwarto bago tuluyang sumabog sa isang malakas at umaalingawngaw na halakhak ang mga tanod.
Napasapo sa noo ang hepe habang tumatawa hanggang sa mapaluha.
Namula nang husto ang mukha ni Aling Remedios sa tindi ng kahihiyan.
Ang inakala niyang walang-awang serial killer na nagpapahirap ng mga kababaihan sa madaling araw ay isang napakahusay at mapagmahal na anak pala na nagsusumikap maghanapbuhay!
Ibinaba ng matanda ang kanyang hawak na pamalo at hindi na rin napigilang matawa sa sariling katangahan.
Kinabukasan, imbes na palayasin ang kanyang bagong tenant, nakatanggap si Crisanto ng isang mainit at masarap na mangkok ng sopas mula sa istriktang landlady, na may kasama pang mahigpit na bilin:
“Galingan mo sa susunod mong drama, ha?
Pero sana sa susunod, comedy naman para hindi ako inaatake sa puso!”