ISANG LALAKI NA MATAGAL NANG NAGPAPANGGAP NA BULAG UPANG MAKIPAGSABAYAN SA HIRAP NG BUHAY ANG AKSIDENTENG NAKASAKSI SA ISANG KRIMEN SA LOOB NG JEEPNEY NA NAG-IWAN SA KANYA SA GITNA NG ISANG MATINDING DILEMA KUNG IPAGPAPATULOY BA NIYA ANG KANYANG PAGKUKUNWARI O IPAGTATAPAT ANG KATOTOHANAN UPANG MAISALBA ANG BUHAY NG ISANG INOSENTENG DALAGA

ISANG LALAKI NA MATAGAL NANG NAGPAPANGGAP NA BULAG UPANG MAKIPAGSABAYAN SA HIRAP NG BUHAY ANG AKSIDENTENG NAKASAKSI SA ISANG KRIMEN SA LOOB NG JEEPNEY NA NAG-IWAN SA KANYA SA GITNA NG ISANG MATINDING DILEMA KUNG IPAGPAPATULOY BA NIYA ANG KANYANG PAGKUKUNWARI O IPAGTATAPAT ANG KATOTOHANAN UPANG MAISALBA ANG BUHAY NG ISANG INOSENTENG DALAGA

“Sarya, paki-abot nga ng baston ko,” mahinang utos ni Mang Carding habang kinakapa ang gilid ng kanilang papag.

Ang asawa niyang si Sarya ay mabilis na lumapit, dala ang isang lumang kahoy na puti ang dulo. Sa labas ng kanilang barung-barong sa gilid ng riles sa Manila, nagsisimula na ang ingay ng lungsod. Si Carding ay kilala sa kanilang barangay bilang ang “Bulag na Mang-aawit.” Araw-araw, bitbit ang kanyang gitara, sumasakay siya sa mga jeepney upang manghingi ng barya kapalit ng kanyang mga kanta.

Ngunit may isang lihim si Carding na tanging si Sarya lang ang nakakaalam.

Hindi siya bulag.

Sampung taon na ang nakalilipas, matapos ang isang aksidente sa konstruksyon, bahagyang lumabo ang kanyang paningin, ngunit hindi ito tuluyang nawala. Subalit sa lupit ng buhay at kawalan ng trabaho para sa isang may-edad na, natuklasan niyang mas malaki ang kinikita niya kapag kinakaawaan.

Ang pagpapanggap na bulag ang nagpaaral sa kanyang mga anak at naglagay ng pagkain sa kanilang mesa. Naging eksperto na siya sa pagtitig sa malayo nang walang kurap at sa paggamit ng kanyang pandinig upang tantyahin ang paligid.

Isang mainit na Martes ng hapon, sumakay si Carding sa isang biyaheng Guadalupe-Cartimar.

Siksikan ang jeep. Naka-suot siya ng itim na salamin, yakap ang gitara.

“Tabi-tabi lang po, mga suki,” aniya sa garalgal na boses habang dahan-dahang umuupo malapit sa pinto.

Nagsimula siyang mag-strum ng gitara, umaawit ng isang lumang kanta ni Rico J. Puno. Ang kanyang mga mata, sa likod ng madilim na lente, ay malayang nagmamasid sa sahig ng jeep. Nakikita niya ang mga sapatos ng mga pasahero, ang pag-abot ng pamasahe, at ang pagod sa mga mukha nito.

Sa kabilang dulo ng jeep, may isang dalagang estudyante, si Mia, na tila balisa.

Katabi nito ang isang lalaking naka-jacket kahit tirik ang araw. Napansin ni Carding ang kakaibang kilos ng lalaki. Dahan-dahan nitong binubuksan ang zipper ng bag ng dalaga gamit ang isang matalas na blade.

Hindi ito napapansin ni Mia dahil nakasuot siya ng earphones.

Kinabahan si Carding. Gusto niyang sumigaw, pero ang isang bulag ay hindi dapat nakakakita ng pandurukot. Ipinagpatuloy niya ang pagkanta, pero ang kanyang boses ay nanginginig na.

Biglang nagpreno ang jeep nang malakas.

Sa gulat ni Mia, napatingin siya sa kanyang bag at nahuli niya sa akto ang lalaki.

“Magnanakaw!” sigaw ng dalaga.

Ngunit ang lalaki ay mabilis. Inilabas nito ang balisong at itinutok sa tagiliran ni Mia.

“Huwag kang sisigaw kung ayaw mong mamatay!” banta ng lalaki sa mahinang boses na puno ng bagsik.

Natahimik ang buong jeep. Ang ibang pasahero ay natakot at tumingin na lang sa labas. Ang driver naman ay hindi alam ang nangyayari sa likod dahil sa ingay ng trapiko at radyo.

Nararamdaman ni Carding ang tensyon. Nakikita niya ang talim ng balisong na nakadiin sa uniporme ng bata. Ang puso niya ay nagkaroon ng karera.

Kung mananatili siyang bulag, baka masaksak ang bata o kaya naman ay makatakas ang kriminal nang walang humahadlang. Pero kung gagalaw siya nang may katumpakan, mabubuko ang sampung taon niyang pagpapanggap. Mawawalan siya ng kabuhayan. Pagkakaisahan siya ng mga taong nalinlang niya.

“Manong, itigil mo ang jeep!” sigaw ng lalaki sa driver. “Pababain mo ako!”

Habang papatigil ang jeep, napansin ni Carding na mas hinigpitan ng lalaki ang hawak sa leeg ni Mia, tila balak itong isama bilang hostage upang makasiguro sa pagtakas.

Sa puntong iyon, hindi na nakapag-isip si Carding ng tungkol sa kanyang sarili.

Ang nakita niya ay hindi na ang barya sa lata, kundi ang mukha ng kanyang sariling anak sa takot na nasa mga mata ni Mia.

Sa isang iglap, binitawan ni Carding ang kanyang gitara. Hindi na siya nangangapa. Tumayo siya nang diretso, hinubad ang itim na salamin, at sa isang mabilis na galaw ay hinampas niya ang braso ng lalaki gamit ang kanyang matigas na baston.

Nalaglag ang balisong.

Nagulat ang lahat, lalo na ang kriminal na hindi inakalang ang “bulag” ang sasalakay sa kanya.

Gamit ang kanyang lakas na galing sa dating pagtatrabaho sa konstruksyon, sinunggaban ni Carding ang lalaki at idiniin sa sahig ng jeepney.

“Tumulong kayo! Dakpin niyo ito!” sigaw ni Carding.

Noon lang nagising ang ibang pasahero at tinulungan siyang piringan ang lalaki hanggang sa dumating ang mga traffic enforcer sa kanto.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Ligtas si Mia. Umiiyak siyang nagpasalamat kay Carding.

Ngunit sa paligid, ang mga tao ay nagsimulang magbulong-bulungan.

“Nakakakita pala siya?”
“Lahat ba ng binigay nating limos, panloloko lang?”

Ang driver ng jeep na madalas siyang pasakayin nang libre ay nakatingin sa kanya nang may halong dismaya.

Lumapit ang isang pulis upang kunin ang kanyang pahayag.

“Tay, akala ko ba bulag kayo? Marami po kaming report tungkol sa inyo rito sa ruta na ito.”

Napayuko si Carding. Kinuha niya ang kanyang gitara na may lamat na dahil sa kaguluhan.

“Opo, nakakakita ako,” pag-amin niya sa harap ng lahat. “Patawad po. Ginawa ko lang ito dahil sa gutom.”

Inasahan ni Carding na lilibakin siya o kaya ay dadalhin sa presinto para sa panloloko.

Ngunit lumapit si Mia at hinawakan ang kanyang magaspang na kamay.

“Manong, hindi ko po alam kung bakit niyo kailangang magpanggap, pero ang alam ko po, kung hindi dahil sa mga mata ninyo, wala na ako ngayon. Ang paningin niyo ang nagligtas sa akin.”

Pag-uwi ni Carding sa kanilang barung-barong, wala siyang dalang barya.

Bitbit niya ang kanyang gitara at ang katotohanang hindi na siya makakabalik sa kalsada bilang isang bulag.

Ngunit pagpasok niya, nakita niya si Sarya na naghihintay.

Sinabi niya ang lahat.

Sa halip na magalit, niyakap siya ng asawa.

Kinabukasan, isang sorpresa ang dumating.

Ang tatay ni Mia, na pala ay isang may-ari ng isang security agency, ay hinanap siya.

Hindi siya binigyan ng limos, kundi isang disenteng trabaho bilang guwardiya sa isang warehouse.

Sabi nito, kailangan nila ng mga taong may “matalas na mata” at matapang na puso.

Doon narealize ni Carding na sa pagtatapat ng katotohanan, hindi siya nawalan ng paningin—bagkus ay doon lamang siya tunay na nakakita ng bagong simula.