ISANG LALAKI ANG BUONG TAPANG NA SINUGOD ANG ISANG HOLDAPER SA LOOB NG BANGKO DAHIL NAMUKHAAN NIYANG ANG SUOT NITONG JACKET AY PAG-AARI NG KANYANG SARILING KAPATID, NGUNIT NAGIMBAL SIYA NANG MATUKLASANG WALA PALANG NANGYAYARING KRIMEN

ISANG LALAKI ANG BUONG TAPANG NA SINUGOD ANG ISANG HOLDAPER SA LOOB NG BANGKO DAHIL NAMUKHAAN NIYANG ANG SUOT NITONG JACKET AY PAG-AARI NG KANYANG SARILING KAPATID, NGUNIT NAGIMBAL SIYA NANG MATUKLASANG WALA PALANG NANGYAYARING KRIMEN

Pangatlong lunok na ni Mateo ng sarili niyang laway habang naiinip na nakatitig sa umiikot na pulang numero sa digital screen ng bangko.

Number 142 pa lang ang tinatawag, samantalang ang hawak niyang papel ay Number 189.

Napabuntong-hininga siya, ramdam ang panginginig ng kanyang mga binti dahil sa sobrang lakas ng aircon.

Sa kanyang kandungan ay mahigpit niyang yakap ang isang kupas na brown envelope na naglalaman ng isandaang libong piso—ang ipon niya mula sa tatlong taong pagiging call center agent, nakalaan para sa operasyon ng kanyang nanay.

Tahimik ang buong paligid, maririnig lang ang mahinang pag-uusap ng mga teller at ang patuloy na tunog ng pag-print ng resibo.

Ngunit ang nakakabinging katahimikan ay biglang binasag ng malakas na kalabog ng salaming pinto.

“Dapa! Walang kikilos nang masama! Dapa kung ayaw ninyong masaktan!” dumagundong ang malalim at nakakatakot na boses mula sa tatlong lalaking biglang pumasok.

Nakasuot sila ng itim na bonnet, madilim na sunglasses, at makakapal na leather jacket kahit tirik ang araw sa labas.

Nagkagulo ang mga tao.

Nagsigawan ang mga matatanda, umiyak ang mga bata, at agad na nagtago sa ilalim ng mga upuan ang mga empleyado ng bangko.

Kusang bumagsak si Mateo sa malamig na sahig, nanginginig ang buong katawan habang yakap nang mahigpit ang kanyang pera.

Rinig niya ang mabibigat na yabag ng mga sapatos ng mga lalaki na mabilis na naglakad papunta sa counter.

“Ilabas ninyo ang lahat ng pera! Ngayon na!” sigaw ng lalaking nasa unahan na tila siyang lider ng grupo.

Itinutok nito ang isang mahaba at itim na bagay na mukhang baril na nakatago sa loob ng isang itim na bag.

Nang dahan-dahang iangat ni Mateo ang kanyang paningin upang silipin ang nangyayari, may isang pamilyar na detalye ang kumuha ng kanyang pansin.

Ang jacket ng lider ng mga holdaper.

Mayroon itong malaking burda ng isang gintong agila sa likod na may natastas na pulang sinulid sa kanang pakpak.

Nanlaki ang mga mata ni Mateo.

Imposibleng magkamali siya.

Siya mismo ang nanahi ng tastas na iyon kagabi dahil iyon ang paboritong jacket ng kanyang nakababatang kapatid na si Leo!

Bumilis ang tibok ng puso niya.

Si Leo?

Ang kapatid niyang nag-aaral ng kursong HRM, naging holdaper?

Gumapang ang matinding galit, awa, at pagkabigo sa dibdib ni Mateo.

Alam niyang kapos sila sa pera, pero hindi niya akalaing aabot ang kanyang kapatid sa paggawa ng ganito kasamang krimen para lang makatulong sa pamilya.

Page: SAY – Story Around You | Original story

“Bilisan ninyo! Wala kaming buong araw!” bulyaw muli ni Leo sa nanginginig na teller.

Hindi na nakapag-isip nang matino si Mateo.

Bilang panganay, hindi niya pwedeng hayaang masira ang kinabukasan ng kanyang kapatid dahil lang sa isang malaking pagkakamali.

Kailangan niyang pigilan si Leo bago pa dumating ang mga pulis.

Bago pa may masaktan.

Bago pa mahuli ang lahat.

Buong tapang na tumayo si Mateo mula sa kanyang pinagtataguan.

Walang pakialam sa panganib, mabilis siyang tumakbo papalapit sa lider ng mga holdaper.

Sa isang iglap, tinalon niya ito mula sa likod at malakas na dinaluhong pabagsak sa sahig.

Nagpagulong-gulong sila.

“Leo! Hayop ka, anong ginagawa mo?!” maluha-luhang sigaw ni Mateo habang nakapatong sa lalaki at pilit na inaagaw ang hawak nitong armas.

“Bakit ka nanghoholdap?! May ipon na ako para kay Nanay, huwag mong sirain ang buhay mo, utang na loob!”

Nagpumiglas ang lalaki, pilit na tinatanggal ang kanyang bonnet.

“Kuya! Kuya, bitawan mo ako! Ano ba!”

Tuluyang nahablot ni Mateo ang armas.

Inihagis niya ito sa malayo, ngunit imbes na kumalabog ang isang mabigat na bakal, tumunog itong parang basag na plastik.

Napatingin si Mateo sa hinihingal na si Leo na tuluyan nang nahubad ang maskara.

Pawis na pawis ito at nanlalaki ang mga matang nakatingin sa kanya.

Bago pa man makapagsalita si Mateo, biglang umalingawngaw ang isang napakalakas at masayang kanta mula sa mga speaker ng bangko.

“I think I wanna marry you!”

Natigilan si Mateo.

Tumingin siya sa paligid.

Ang dalawa pang armasadong lalaki ay naghubad din ng kanilang maskara at biglang sumayaw kasabay ng tugtog.

Mula sa likod ng opisina, lumabas ang branch manager, nakangiti, may hawak na isang malaking bouquet ng mga pulang rosas at isang maliit na velvet box.

Lumuhod ang manager sa harapan ng teller na kanina lang ay nanginginig sa takot, ngunit ngayon ay umiiyak na sa sobrang kilig.

Tahimik na nanonood ang lahat ng mga kustomer.

Ang ilan ay nakangiti at kinukuhaan pa ng video ang nangyayari.

Unti-unting napagtanto ni Mateo ang sitwasyon.

Napatingin siya ulit kay Leo na ngayon ay nakahawak sa kanyang sumasakit na bewang dahil sa pagkakabagsak sa matigas na sahig.

“Kuya naman eh!” kamot-ulong reklamo ni Leo, namumula sa sobrang hiya.

“Bakit mo ako sinagasaan? Nagpa-part time lang po ako bilang backup dancer sa flash mob proposal ni Sir Manager!

Isang libo rin ‘yung talent fee ko rito para may pandagdag tayo sa pambili ng gamot ni Nanay!

Bakit mo naman tinapos agad ang career ko?”

Pulang-pula ang mukha ni Mateo na mabilis na tumayo at inalalayan ang kanyang kapatid.

Napakamot na lang din siya sa kanyang batok habang nagtatawanan ang ilang tao sa loob ng bangko na nakasaksi sa kanyang kalokohan.

Ang akala niyang matinding trahedya at madugong krimen ay isa lang palang nakakakilig na eksena sa buhay ng ibang tao.

Sa huli, umuwi silang magkapatid na may dalang kwentong hindi nila makakalimutan kailanman.

Nadeposito ni Mateo ang pera nang maayos, at nakuha ni Leo ang kanyang talent fee, may kasama pang libreng meryenda mula sa manager bilang pasasalamat sa aksidenteng pag-eksena ni Mateo na mas lalong nagpapansin sa hindi malilimutang proposal na iyon.

Nakahinga nang maluwag si Mateo; ligtas ang kapatid niya, hindi siya isang kriminal, at sa wakas ay may pandagdag na sila sa gamot ng kanilang ina.