ISANG KILALANG NAGPAPAUTANG ANG BIGLANG SUMUGOD SA ISANG SIKSIKANG WARD NG OSPITAL UPANG PILIT NA KUNIN ANG HULING TITULO NG LUPA NG ISANG NAGMAMAKAAWANG INA NA WALANG IBAYAD SA OPERASYON NG KANYANG ANAK

ISANG KILALANG NAGPAPAUTANG ANG BIGLANG SUMUGOD SA ISANG SIKSIKANG WARD NG OSPITAL UPANG PILIT NA KUNIN ANG HULING TITULO NG LUPA NG ISANG NAGMAMAKAAWANG INA NA WALANG IBAYAD SA OPERASYON NG KANYANG ANAK

“Ibigay mo sa akin ang papel na ‘yan, Elena, kung ayaw mong kaladkarin kita palabas ng ospital na ‘to sa mismong harapan ng naghihingalo mong anak!” Umalingawngaw ang nanggagalaiting boses ni Dante sa buong charity ward.

Wala ni isa sa mga pamilya ng ibang pasyente ang naglakas-loob na makialam. Kilala si Dante sa buong probinsya bilang isang walang-awang nagpapautang na hindi kinikilala ang salitang awa kapag pera ang pinag-uusapan.

Nakaluhod sa malamig na sahig si Elena, mahigpit na nakayakap sa isang pira-pirasong brown envelope.

Sa likod niya ay ang kama kung saan nakahiga ang kanyang anak na si Miko. Ang bata ay namumutla, pinagpapawisan ng malamig, at labis na nahihirapang huminga dahil sa malalang sakit na nangangailangan ng agarang operasyon upang mailigtas sa kamatayan.

“Parang awa mo na, Boss Dante,” humihikbing makaawa ni Elena. “Ito na lamang ang tanging pamana ng aking mga magulang. Kapag kinuha mo ang titulo ng lupang ito, wala na kaming uuwian ng anak ko kapag siya ay gumaling na mula sa kanyang karamdaman. Bigyan mo pa ako ng palugit. Maghahanap ako ng ibang mauutangan.”

Nanatiling matigas ang ekspresyon ni Dante.

Walang sabi-sabi, yumuko siya at sapilitang hinablot ang envelope mula kay Elena. Napasubsob ang ginang sa sahig dahil sa lakas ng batak ng lalaki.

“Paso na ang palugit mo, Elena. Limampung libo ang utang mo, at ang lupang ‘yan ang tanging pambayad mo,” malamig na tugon ni Dante.

Tiningnan niya ang bata, bumuntong-hininga, at tinalikuran ang mag-ina.

“Kung wala kayong pambayad sa ospital, iuwi mo na lang ang anak mo bago pa lumaki ang bill niyo.”

Umalingawngaw ang yabag ni Dante palabas ng ward, nag-iwan ng matinding desperasyon kay Elena.

Napahagulgol siya habang yakap ang kamay ni Miko.

Nagbigay na ng taning ang doktor: kung walang idedepositong pera bago mag-hatinggabi para sa mga kinakailangang gamot, suplay ng dugo, at mismong operasyon, hindi na talaga aabutin ng umaga ang bata.

Lumipas ang tatlong oras na parang isang napakabagal at nakakapanghinang parusa para sa kaluluwa ng isang nag-aalalang ina.

Nakapagpasya na si Elena.

Aayusin na niya ang damit nila sa bag. Tatanggapin na lamang niya ang mapait na katotohanan na sa mundong ito, ang mga mahihirap na katulad nila ay sadyang walang karapatang humingi ng milagro.

Page: SAY – Story Around You | Original Story

Eksaktong alas-diyes ng gabi, bumukas nang malakas ang pinto ng ward.

Napasinghap ang lahat nang bumalik si Dante.

Mag-isa na lamang siya ngayon, pawisan, lukot ang damit, at humihingal, halatang tumakbo nang mabilis.

Napapikit si Elena at awtomatikong humarang sa kama ng anak.

“Aalis na kami, Boss Dante. Huwag mo na kaming saktan pa.”

Hindi siya pinatapos ni Dante.

Dumukot ito ng isang puting sobre sa jacket at ibinato ito sa dibdib ni Elena.

Nanginig ang kamay ng ina nang makita ang laman—makapal na bungkos ng pera, at resibo mula sa cashier na nakapangalan kay Miko, na may selyong “FULLY PAID.”

“Bayad na ang operasyon ng bata, mga gamot, at kwarto niya sa private ward. Ililipat na siya ngayon din ng mga nurse kaya tumabi ka na diyan,” mabilis at naiinis na utos ni Dante.

Natigilan si Elena, hindi makapaniwala.

Tumingala siya sa lalaki, nalilito.

“Ano ito, Boss Dante? Saan galing ang napakalaking halagang ito?”

“Yung walang kwentang lupa mo,” pagputol ni Dante, ang tono ay nananatiling magaspang, “binenta ko kay Donya Carmen. Matagal na niyang pinagnanasaan ang pwestong ‘yon dahil katabi ng hacienda niya, pero binabarat ka ng matandang gahaman na ‘yon dahil alam niyang gipit ka.”

“Pinuntahan ko siya kanina. Sabi ko, kapag hindi niya binili ang titulo mo ng kalahating milyon ngayon din, tatayuan ko ng malaking babuyan ang lupa mo para araw-araw niyang malanghap ang baho.”

“Wala siyang nagawa.”

“Kunin mo ang sukli at gamitin para makapagsimula kayo ng mas maayos at bagong buhay pagkatapos ng araw na ito.”

Tuluyang bumagsak ang luha ni Elena dahil sa labis na pasasalamat.

Lumuhod siya upang halikan ang kamay ng lalaki, ngunit mabilis siyang pinigilan ni Dante upang tumayo.

“Huwag kang lumuhod sa akin, hindi ako santo,” asik ni Dante, ngunit naging mas malumanay ang pagkakahawak.

Nakita ni Elena ang malalim na kalungkutan sa mga mata nito habang nakatingin sa paligid.

“Dalawampung taon na ang nakakalipas, sa mismong higaang iyan binawian ng buhay ang nanay ko.”

“Lumuhod din ako at nagmakaawa sa mga taong may pera, pero walang tumulong sa amin.”

“Sinumpa ko na hindi na ako babalik sa pesteng kwartong ito.”

Bumaling muli si Dante kay Elena.

“Hindi pwedeng may mangyaring masama sa bata. Ayokong may panibagong paslit na maranasan ang impyernong pinagdaanan ko noon.”

“Palakihin mo nang maayos ang anak mo.”

Tinalikuran na siya ni Dante at naglaho sa dilim ng pasilyo ng ospital.