ISANG KILALANG MASUNGIT GURO NA KINATATAKUTAN NG LAHAT NG ESTUDYANTE SA KANYANG KLASE ANG WALANG AWANG KUMUMPISKA SA ISANG CELLPHONE SA GITNA NG ISANG MAHALAGANG EKSAMINASYON UPANG PANGARALAN SANA ANG BASTOS NA TUMATAWAG, NGUNIT LUBOS NA MANGINGINIG ANG KANYANG MGA KAMAY NANG MARINIG NIYA ANG BOSES SA KABILANG LINYA

ISANG KILALANG MASUNGIT GURO NA KINATATAKUTAN NG LAHAT NG ESTUDYANTE SA KANYANG KLASE ANG WALANG AWANG KUMUMPISKA SA ISANG CELLPHONE SA GITNA NG ISANG MAHALAGANG EKSAMINASYON UPANG PANGARALAN SANA ANG BASTOS NA TUMATAWAG, NGUNIT LUBOS NA MANGINGINIG ANG KANYANG MGA KAMAY NANG MARINIG NIYA ANG BOSES SA KABILANG LINYA

“Ipasa ang mga papel ngayon din, at sinumang mahuling nagsusulat pa ay bibigyan ko ng singko!”

Ang matinis na boses ni Ma’am Divina ay tila punyal na umalingawngaw sa silid-aralan. Nagmamadaling nagtayuan ang mga pawisang estudyante, nanginginig ang mga kamay habang iniaabot ang kanilang mga exam. Dalawampung taon na siyang nagtuturo, at kailanman ay wala siyang pinalampas na pagkakamali o pinakinggang palusot. Para sa kanya, ang paaralan ay hindi lugar para sa awa.

Habang nagbibilang ng papel si Divina, biglang nabasag ang katahimikan ng isang pamilyar at nakakairitang tunog. Isang lumang ringtone ang nagmula sa likurang bahagi ng klase.

Sabay-sabay na napalingon ang lahat. Namumutla ang isang payat na binatilyong nagngangalang Leo, pilit kinakapa ang loob ng kanyang kupas na backpack upang patayin ang cellphone.

“Leo,” malamig na tawag ni Divina, dahan-dahang naglalakad palapit. “Ano ang mahigpit kong batas tuwing may pagsusulit?”

“Ma’am… p-pasensya na po. Nakalimutan kong i-silent,” nauutal na sagot ni Leo, halos mangiyak-ngiyak habang nakayuko.

Hinablot ni Divina ang cellphone. “Kumpiskado ito. Makukuha mo ito sa opisina ng dekana.”

Sakto namang tumunog muli ang telepono. Sa halip na i-reject, pinindot niya ang answer button, handang sermunan ang tumatawag dahil sa malaking abala nito.

“Makinig ka, nasa gitna ng klase ang tinatawagan mo at—”

“Hello? Leo? Kapatid mo ‘to ng pasyenteng si Maya!” sumisingit ang nag-aapurang boses ng isang babae sa kabilang linya, sinasabayan ng ingay ng makina sa ospital. “Leo, pumunta ka na rito! May match na para sa bone marrow transplant ng kapatid mo! Kung hindi kayo makakarating sa loob ng isang oras, ibibigay sa iba ang donor! Nag-aagaw buhay si Maya, kailangan ng pirma mo bilang guardian!”

Tila huminto ang pag-ikot ng mundo ni Divina. Ang matinding galit sa kanyang mga mata ay biglang napalitan ng gulat at takot. Kusang bumagsak ang tingin niya kay Leo, na ngayon ay nakaluhod sa sahig at nagmamakaawang ibalik ang telepono.

“Ma’am, parang awa niyo na po,” humahagulgol na pakiusap ni Leo. “Ako na lang po ang magulang ng kapatid ko. Kailangan ko na pong umalis ngayon din.”

Sa loob ng maraming taon, ibinaon ni Divina ang kanyang puso sa semento. Ngunit isang matagal nang sugat ang biglang bumukas. Naalala niya ang sarili niyang anak na babae na binawian ng buhay dahil walang dumating na donor sa tamang oras. Naalala niya ang paghihintay, at ang tuluyang pagkawala ng pag-asa.

Dahan-dahang ibinaba ni Divina ang telepono. Tiningnan niya ang mga estudyanteng naghihintay na palayasin niya ang binatilyo.

Mabilis na isinilid ni Divina ang kanyang mga gamit. Hinawakan niya ang braso ni Leo at itinayo ito.

“Tumayo ka,” utos ni Divina, nanginginig ngunit puno ng awtoridad. “Class dismissed. Iwan ninyo ang mga papel sa mesa.”

Bago pa makapagsalita si Leo, hinila na siya ni Divina palabas ng silid. Nagmadali silang bumaba patungo sa parking lot. Pinagbuksan niya ng pinto ang litong estudyante at pinasakay sa kanyang sasakyan.

“Saan po tayo pupunta?” kabadong tanong ni Leo.

“Sa ospital,” mariing sagot ni Divina habang pinapaandar ang makina. “Kung magko-commute ka, aabutin ka ng dalawang oras sa trapik. Hindi natin hahayaang mapunta sa iba ang donor ng kapatid mo.”

Habang binabagtas nila ang masikip na kalsada, walang tigil ang luha ni Leo. “Bakit niyo po ginagawa ito, Ma’am? Galit po kayo sa akin dahil bagsak ako palagi.”

“Bagsak ka dahil palagi kang puyat. Ngayon alam ko na kung bakit,” sagot ni Divina. “Alam ko ang pakiramdam na maghintay ng milagro na hindi dumating. Kaya ngayon, ako ang maghahatid sa’yo sa milagro mo.”

Page: SAY – Story Around You | Original story

Makalipas ang apatnapu’t limang minuto, nakarating sila sa emergency room. Mabilis na nakapirma si Leo at naihanda ang kapatid para sa operasyon. Sa labas ng operating room, nakaupo si Leo sa sahig nang maramdaman niya ang mainit na kamay ni Divina sa kanyang balikat.

“Pasensya na kung naging malupit ako sa’yo sa klase,” malumanay na sabi nito habang tumatabi sa binatilyo. “Simula ngayon, tutulungan kita sa mga aralin mo. Kailangan mong makatapos ng pag-aaral para mabigyan mo ng magandang buhay ang kapatid mo.”

Sa unang pagkakataon, ang kinatatakutang ‘Dragon ng Departamento’ ay naglabas ng luha sa harap ng isang mag-aaral. Niyakap siya ni Leo nang mahigpit.

Sa araw na iyon, natutunan ni Divina na ang pinakamahalagang leksyon na maituturo niya bilang guro ay hindi nakasulat sa aklat, kundi sa pagpapakita ng tunay na habag sa mga taong pilit na lumalaban sa tahimik na unos ng buhay.