ISANG INA SA TERMINAL NG BUS ANG MUNTIK NANG MAGING BIKTIMA NG ISANG SINDIKATO MATAPOS SIYANG LAPITAN NG ISANG NAGPAPANGGAP NA DOKTORA AT SABIHING NASA OSPITAL ANG KANYANG ANAK NGUNIT ISANG MALIIT NA DETALYE SA CELLPHONE NG SUSPEK NA MAGLILIGTAS HINDI LAMANG SA KANYA KUNDI PATI SA IBA

ISANG INA SA TERMINAL NG BUS ANG MUNTIK NANG MAGING BIKTIMA NG ISANG SINDIKATO MATAPOS SIYANG LAPITAN NG ISANG NAGPAPANGGAP NA DOKTORA AT SABIHING NASA OSPITAL ANG KANYANG ANAK NGUNIT ISANG MALIIT NA DETALYE SA CELLPHONE NG SUSPEK NA MAGLILIGTAS HINDI LAMANG SA KANYA KUNDI PATI SA IBA

Maingay at nakakapasong init ng hapon ang sumalubong kay Aling Martha sa terminal ng bus sa Cubao. Pasado alas-tres na, at mahigpit niyang hawak ang malalaking eco-bag na naglalaman ng mga gulay na galing pa sa lalawigan.

Pupuntahan niya ang anak na si Sofia, isang iskolar na nag-aaral sa Maynila upang kumuha ng kursong accountancy. Halos anim na buwan na silang hindi nagkikita. Umupo siya sa isang lumang silyang bakal, nagpupunas ng pawis sa noo, at pinagmamasdan ang nagmamadaling kilos ng mga tao.

Habang naghihintay ng masasakyan papunta sa dormitoryo ng anak, isang babaeng nakasuot ng malinis na puting uniporme na animo’y doktor ang biglang lumapit. Bakas ang pag-aalala at pagmamadali sa mukha nito. Humahangos itong tumabi kay Martha, dala-dala ang isang itim na folder.

“Kayo po ba si Ginang Martha Santos?” tanong ng babae, nanginginig ang boses.

Nanlaki ang mga mata ni Martha. “A-ako nga po. Bakit? Ano pong kailangan nila?”

“Diyos ko, salamat at nakita ko kayo rito!” mabilis na sabi ng babae. “Ako po si Dr. Helena. Ang anak niyo pong si Sofia… naaksidente po siya kanina lamang. Nasa emergency room po siya ngayon sa aming ospital at lubhang kritikal ang kondisyon. Kailangan po kayo roon ngayon din para pumirma sa consent form sa kanyang operasyon! Wala na po tayong oras!”

Parang binuhusan ng nagyeyelong tubig si Martha. Nagsimulang manginig ang kanyang mga tuhod sa malagim na balita. “Diyos ko po! Ang anak ko! Nasaan po siya? Gusto ko siyang makita!” napasigaw na si Martha, nag-uunahan ang mga luha. Wala na siyang pakialam sa mga bagahe niya na naglalaman ng mga prutas at gulay na pinaghirapan niyang anihin sa bukid.

“Sumama na po kayo sa akin ngayon din. May naka-standby na van sa labas ng terminal,” pilit siyang hinahawakan sa braso ng doktor upang itayo at hilahin papunta sa isang madilim na bahagi ng parking area kung saan nakaparada ang isang malaking itim na van na walang plaka.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Habang naglalakad sila nang mabilis, napansin ni Martha ang dalawang malalaking lalaki na nakasuot ng itim na jacket na naghihintay sa tabi ng nakabukas na pinto ng van. Bubuksan na sana ng doktor nang tuluyan ang pinto upang isakay siya sa loob, ngunit biglang natigilan si Martha. Isang kakaibang kaba ang bumalot sa kanya. May isang bagay na hindi tama.

“Teka lang po, Dra,” pigil ni Martha, pilit na kumakawala. “Pwede ko po bang makita ang ID niyo bilang doktor? O kahit litrato man lang ng anak ko sa ospital? Gusto ko lang po makasiguro.”

Nainis ang doktor ngunit mabilis na kinuha ang kanyang cellphone. Ipinakita niya ang isang madilim na larawan ng isang babaeng duguang nakahiga sa stretcher, ang mukha ay balot ng benda at hindi na makilala.

“Ayan! Tingnan ninyo, ginagamot na siya ngayon! Huwag na tayong mag-aksaya ng oras kung gusto mo pang mabuhay ang anak mo!” bulyaw ng babae, ang tono ay biglang naging barumbado at nakakatakot.

Tinitigan ni Martha ang larawan sa screen. Sa unang tingin, kahawig nga ito ng kanyang anak. Ngunit may napakaliit na detalye na hindi nakalagpas sa kanyang paningin. Sa kanang braso ng babae sa litrato, may tattoo ng isang rosas. Ang anak niyang si Sofia ay walang tattoo. At higit sa lahat, naalala ni Martha na kakatext lang ni Sofia limang minuto bago lumapit ang babaeng ito. Ang sabi sa text: “Ma, nandito na po ako sa loob ng dorm, nagluluto na po ako ng hapunan natin. Ingat po sa byahe.”

Sa isang iglap, naunawaan ni Martha ang nakakakilabot na sitwasyon. Wala siyang anak na nag-aagaw-buhay. Sila ay isang mapanganib na sindikato na dumudukot ng mga tao sa terminal gamit ang panlilinlang upang ibenta o piliting manghingi ng ransom sa pamilya.

Imbes na magpahalata na alam na niya ang totoo, palihim na kinapa ni Martha ang loob ng kanyang bag. Inilabas niya ang isang bote ng maanghang na suka. Walang pag-aalinlangan, binuksan niya ito at buong lakas na ibinuhos nang direkta sa mga mata ng nagpapanggap na doktor.

“Mga tulisan! Sindikato! Kidnapper! Tulungan ninyo ako!” nagpupumiglas na sumigaw si Martha nang buong lakas, umaalingawngaw ang kanyang tinig sa terminal na agad nakapukaw sa atensyon ng mga pasahero at totoong guwardiya.

Namimilipit sa sobrang hapdi ang babae habang nakahawak sa mukha. Ang dalawang lalaki ay nagkukumahog na sumakay sa van upang tumakas, subalit naharang sila ng mga rumespondeng pulis. Inaresto ang grupo na pinaghahanap na pala dahil sa serye ng pangingidnap. Sa huli, umupo si Martha sa gilid, idinial ang numero ni Sofia, laking pasasalamat na ginamit niya ang kanyang talas ng isip upang iligtas ang sarili laban sa kapahamakan.