ISANG GALIT NA AMA SA LAGUNA ANG SUMUGOD SA ABANDONADONG MANSYON UPANG BUGBUGIN ANG ISANG HALIMAW NA KINUKUHANAN NG PERA AT PAGKAIN ANG KANYANG PITONG TAONG GULANG NA ANAK

ISANG GALIT NA AMA SA LAGUNA ANG SUMUGOD SA ABANDONADONG MANSYON UPANG BUGBUGIN ANG ISANG HALIMAW NA KINUKUHANAN NG PERA AT PAGKAIN ANG KANYANG PITONG TAONG GULANG NA ANAK

Naging isang malaking palaisipan kay Andre ang mga sunod-sunod na nawawalang gamit sa loob ng kanilang bahay sa Laguna. Bilang isang masipag na ama, ang tanging kaligayahan niya pagkatapos ng mahabang araw sa trabaho ay ang panonood ng “It’s Showtime” habang nagpapahinga sa sala kasama ang kanyang pitong taong gulang na anak na si Chantel at ang dalawang taong gulang na bunso na si Jaxel.

Habang nasa labas ng bansa ang kanyang asawang si Clarizze, si Andre ang naiiwang mag-asikaso sa mga bata. Ngunit nitong mga nakaraang linggo, napansin niyang palaging nababawasan ng libu-libong piso ang kanyang pitaka. Hindi lang iyon, maging ang paborito niyang mamahaling skincare serum na The Ordinary ay naglaho na parang bula sa banyo.

At ang pinakapinagtataka niya, ang isang buong kaldero ng niluto niyang adobo na nakatabi sana para sa hapunan ay bigla na lamang nawala.

Kumbinsido si Andre na may nakakapasok na magnanakaw sa kanilang tahanan. Nagpasiya siyang mag-imbestiga.

Isang hapon, habang naglalaro si Chantel sa labas, aksidenteng nahulog mula sa bag ng bata ang isang maliit na notebook. Nang buksan ito ni Andre, nanlamig ang kanyang buong katawan.

Punong-puno ito ng mga guhit ng isang nakakatakot na pigura na kulay itim. Sa ilalim ng bawat drowing, may nakasulat sa malalaking letra: “HALIMAW.”

May isang pahina pa na naglalaman ng nakakagimbal na mensahe:

“Binigay ko ang pera ni Papa at ang ulam namin para hindi na magalit ang Halimaw sa lumang bahay.”

Umakyat ang matinding kaba at nag-aalab na galit sa ulo ni Andre. May isang masamang tao na nananakot at nanghuhuthot sa kanyang inosenteng anak!

Ang lumang bahay na tinutukoy ng bata ay ang abandonadong mansyon sa dulo ng kanilang kalsada, isang lugar na matagal nang pinamumugaran ng mga tambay at hindi kilalang tao.

Walang inaksayang oras si Andre. Hindi na siya humingi ng tulong sa iba dahil gusto niyang turuan ng leksyon ang taong nananamantala sa kahinaan ng kanyang anak.

Kinuha niya ang kanyang matigas na baseball bat na may logo ng LA Lakers, isinuot ang sapatos, at mabilis na naglakad patungo sa madilim na mansyon.

Pagdating sa tapat ng abandonadong bahay, amoy na amoy ni Andre ang alikabok at nabubulok na kahoy. Dahan-dahan siyang pumasok sa loob.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Madilim ang paligid, ngunit sa dulo ng isang wasak na pasilyo, nakita niya ang isang anino na nakaupo sa sahig.

Rinig na rinig ni Andre ang pamilyar na tunog ng sikat na laro na Mobile Legends mula sa isang basag na cellphone.

Humigpit ang hawak niya sa baseball bat. Handa na siyang humampas. Buong lakas niyang sinipa ang sirang pinto at sumigaw.

“Walang hiya ka! Anong ginagawa mo sa anak ko?!” umaalingawngaw na sigaw ni Andre.

Napatayo ang pigura sa matinding gulat at nabitawan ang hawak nito.

Saktong tumama ang liwanag ng buwan mula sa butas na bubong, at doon tumambad kay Andre ang mukha ng tinatawag na “Halimaw.”

Hindi ito isang siga o masamang loob. Isa itong matandang lalaki na nagngangalang Bob. Ang buong kaliwang bahagi ng mukha nito at ang mga braso ay balot ng malalalim at sariwa pang mga peklat ng matinding paso.

Sa lapag, nakita ni Andre ang walang-laman na tupperware ng kanyang adobo, at sa nanginginig na kamay ng matanda ay ang nawawalang bote ng serum.

Pilit pala nitong ipinapahid ang mamahaling likido sa kanyang mga nagbabalat na sugat upang maibsan ang hapdi at pag-igting ng balat.

Bago pa man makapagsalita si Andre, may maliliit na paang tumakbo papasok sa madilim na kwarto.

Humahangos si Chantel, umiiyak at mabilis na humarang sa pagitan ng kanyang ama at ng nanginginig na matanda.

“Papa, huwag po! Huwag niyo pong saktan si Kuya Bob!” hagulgol ng bata. “Mabait po siya!”

Nalito si Andre at ibinaba ang hawak na bat.

“Chantel, bakit mo binibigyan ng pera at gamit ang taong ito? Bakit mo siya tinawag na halimaw sa notebook mo?”

Patuloy sa pag-iyak ang bata habang hinahawakan ang duguang kamay ni Bob.

“Kasi po, tinutukso siya ng ibang mga bata na halimaw dahil sa mukha niya. Pero Papa, siya po ang nagligtas sa akin! Tatlong buwan na po ang nakakalipas, noong naglalaro ako sa bakanteng lote at biglang nagkasunog sa mga tuyong damo, naiwan po ako sa gitna. Si Kuya Bob po ang tumalon sa apoy para ilabas ako. Nasunog po siya dahil sa akin.”

Tila tumigil ang pag-ikot ng mundo ni Andre. Parang piniga ang kanyang puso sa matinding konsensya.

Naalala niya ang araw na iyon—umuuwi siyang nag-aalala dahil muntik nang madamay ang anak sa sunog sa kabilang kanto, ngunit wala siyang ideya kung sino ang nagligtas dito bago dumating ang mga bumbero.

Nagtago si Bob sa abandonadong bahay dahil sa kawalan ng pamilya at takot na itaboy ng mga tao dahil sa kanyang anyo.

Ibinibigay ni Chantel ang pera upang makabili ito ng gamot, at ang skincare ng ama upang pagalingin ang nasunog nitong balat.

Bumagsak ang mga tuhod ni Andre sa maalikabok na sahig. Binitawan niya ang baseball bat at walang-patid na tumulo ang kanyang mga luha.

Niyakap niya nang napakahigpit si Chantel at dahan-dahang lumapit sa matanda.

Humingi siya ng tawad habang hinahawakan ang mga balikat ng nagligtas sa buhay ng kanyang anak.

Iniuwi ni Andre si Bob sa kanilang bahay, ipinagamot sa isang maayos na ospital, at tinanggap bilang isang tunay na kapamilya.

Napatunayan ng isang ama na ang pinakamagandang puso ay madalas nagtatago sa pinakanakakatakot na anyo, at ang tunay na halimaw ay ang lipunang marunong manghusga ngunit bulag sa tunay na kabayanihan.