ISANG DRIVER ANG BIGLANG TINAWAG NA HOLDAPER MATAPOS MAWALA ANG ISANG NEGOSYANTENG SUMAKAY SA KANYANG SASAKYAN, NGUNIT ANG TOTOONG KWENTO AY NAKATAGO SA ISANG VOICE RECORDING NA NAIWAN SA LIKOD NG UPUAN AT MAGPAPABAGO SA BUHAY NG LAHAT NG MAKARINIG NITO

ISANG DRIVER ANG BIGLANG TINAWAG NA HOLDAPER MATAPOS MAWALA ANG ISANG NEGOSYANTENG SUMAKAY SA KANYANG SASAKYAN, NGUNIT ANG TOTOONG KWENTO AY NAKATAGO SA ISANG VOICE RECORDING NA NAIWAN SA LIKOD NG UPUAN AT MAGPAPABAGO SA BUHAY NG LAHAT NG MAKARINIG NITO

Alas-diyes ng gabi nang tanggapin ni Arman ang booking sa Quezon City. Malakas ang ulan, halos hindi na makita ang kalsada sa dami ng tubig na bumabagsak sa windshield. Pang-apat na biyahe na niya iyon, at balak na sana niyang umuwi para sa asawa at anim na taong gulang na anak.

Ang pasahero: si Victor Lazo. Nakasuot ng mamahaling relo, may dalang leather attaché case, at halatang iritable.

“Bilis lang, kuya. May hahabulin akong meeting,” utos nito habang padabog na isinasara ang pinto.

Tahimik lang si Arman. Sanay na siya sa ganitong klaseng pasahero—mga nagmamadali, mainitin ang ulo, akala mo pagmamay-ari ang mundo.

Habang bumabaybay sila sa EDSA, napansin ni Arman na may kausap si Victor sa telepono. Mahina pero malinaw ang ilang salita.

“Hindi puwedeng pumalya. Nasa akin na ang pera… Oo, cash lahat.”

Saglit na kinabahan si Arman. Pera? Cash? Pero hindi niya pinansin. Trabaho lang.

Pagdating sa isang madilim na bahagi ng kalsada malapit sa isang bakanteng lote, biglang nagsalita si Victor.

“Dito na lang. Ihinto mo.”

“Sir, wala pong masyadong ilaw—”

“Dito nga!”

Huminto si Arman. Bumaba si Victor nang walang lingon-lingon. Ngunit may napansin si Arman—naiwan ang attaché case sa likod.

Bubuksan sana niya ang pinto para tawagin ang pasahero, pero biglang may dalawang lalaking naka-hoodie ang sumulpot mula sa dilim. Nilapitan si Victor.

Sa rearview mirror, nakita niya ang komosyon. May pagtatalo. May tulakan.

At pagkatapos—isang malakas na putok.

Napayuko si Arman sa takot. Pagtingin niyang muli, wala na si Victor. Wala na rin ang dalawang lalaki.

Parang binuhusan ng malamig na tubig ang katawan niya.

Kinabukasan, nag-viral ang balita: “NEGOSYANTE, NAWAWALA MATAPOS SUMAKAY SA RIDE-HAILING APP.”

Mas lalong nanlumo si Arman nang makita ang sarili niyang mukha sa TV. Siya ang huling nakakita kay Victor.

Tinawag siyang suspek.

Pinuntahan siya ng mga pulis. Kinuha ang dashcam, ang phone records, lahat. Ipinilit niyang wala siyang kinalaman. Pero paano niya mapapatunayan?

Sa presinto, halos hindi siya makatingin sa asawa niyang umiiyak. “Hindi ako holdaper,” paulit-ulit niyang sabi.

Tatlong araw ang lumipas. Wala pa ring bangkay. Wala pa ring malinaw na lead.

Habang nasa garahe, nililinis ng asawa niya ang sasakyan—umaasang makakita ng kahit anong makakatulong. Doon nila napansin ang maliit na digital voice recorder na nakasingit sa ilalim ng upuan.

Hindi iyon kay Arman.

Nanginginig ang kamay niyang pinindot ang play.

Page: SAY – Story Around You | Original story

“Sigurado ka bang walang makakaalam?” boses iyon ni Victor.

Sumunod ang isa pang boses. “Relax. Kapag nawala ka, lalabas na parang ninakawan ka ng driver. Insurance mo pa lang, panalo na tayo.”

Napatigil si Arman.

Nagpatuloy ang recording.

“Ako ang magdi-disappear. Lilipad ako bukas gamit ang private charter. Sa Cayman muna. Pagkalipas ng anim na buwan, saka ako babalik. Sabihin mo sa media, may mga kaaway ako sa negosyo. Gamitin natin ‘yan.”

Tumawa si Victor.

“Sorry na lang sa driver. Collateral damage.”

Parang gumuho ang mundo ni Arman. Hindi holdap ang nangyari. Hindi siya ang target—ginamit lang siya.

Agad nilang dinala ang recorder sa pulis.

Sa imbestigasyon, natuklasan ang mas malalim na plano. Baon sa utang si Victor. Nalulugi ang kumpanya. Ang insurance policy niya? Halos limampung milyon.

Ang dalawang lalaking naka-hoodie? Mga tauhan niya.

Ang putok? Blank cartridge.

Ang pagkawala? Scripted.

Pero may mali.

Hindi nakaalis si Victor ng bansa.

Sa CCTV ng isang pribadong airstrip sa Pampanga, nakitang dumating siya—pero hindi na umalis.

Tatlong linggo matapos ang recording na iyon, may natagpuang bangkay sa isang abandonadong warehouse. Si Victor.

Pinatay siya ng mismong mga kasabwat niya.

Ayon sa imbestigasyon, nagkaroon ng alitan sa hatian ng pera. Hindi nila nagustuhan ang planong magtago si Victor nang mag-isa sa ibang bansa habang sila ang haharap sa panganib. Kaya bago pa maisakatuparan ang staged disappearance, tinuluyan na nila.

Ang balitang iyon ang tuluyang naglinis sa pangalan ni Arman.

Sa press conference, opisyal siyang pinawalang-sala. Humingi ng paumanhin ang ride-hailing company. May mga netizens na nag-sorry sa maling paratang.

Pero hindi na maibabalik ang tatlong linggong impiyerno.

Isang gabi, habang tahimik silang kumakain ng pamilya niya, tinanong siya ng anak.

“Papa, bad guy ba ‘yung sumakay sa’yo?”

Napaisip siya.

“Hindi lang siya bad guy,” sagot ni Arman. “Takot siya. At dahil sa takot niya, may mga nadamay.”

Makalipas ang ilang buwan, bumalik sa normal ang lahat. Pero may isang bagay na hindi na nawala—ang pag-iingat ni Arman sa bawat pasaherong sasakay.

Dahil minsan, hindi mo alam na ang simpleng “Dito na lang, ihinto mo,” ay simula na pala ng isang planong kayang wasakin ang buhay mo.

At kung hindi dahil sa maliit na voice recorder na naiwan sa likod ng upuan, baka habang-buhay na siyang tatawaging holdaper.

Sa huli, ang lalaking nagplano ng sarili niyang pagkawala ang tuluyang nawala—habang ang taong ginawa niyang scapegoat ang nakaligtas at nagpatuloy.

Isang biyahe lang iyon sa isang maulang gabi.

Pero para kay Arman, iyon ang gabing muntik nang magtapos ang lahat—dahil sa isang pasaherong gustong takasan ang sarili niyang pagbagsak