ISANG DELIVERY RIDER ANG NAKATANGGAP NG FAKE BOOKING NA ISANG LIBONG PISONG KAPE, KAYA ININOM NA LANG NIYA ITO SA INIS HABANG UMUULAN SA LABAS NG ISANG ABANDONADONG BUILDING, PERO NAGULAT SIYA NANG MAY BIGLANG SUMIGAW MULA SA DILIM
“Putik na buhay ‘to, oh! Bakit ngayon pa?” sigaw ni Nando sa gitna ng ulan, sabay sipa sa gulong ng kanyang motorsiklo.
Basang-basa na siya, nanginginig dahil sa lamig ng hangin sa Valenzuela. Ang pinakamasaklap, hawak niya ngayon ang paper bag ng anim na baso ng pinakamahal na kape mula sa sikat na coffee shop. Dalawang libong piso. Ganun kalaki ang abono niya sa order na biglang kinansela nang makarating siya sa pin location.
Wala siyang nagawa kundi iparada ang motor at sumilong sa abandonadong pabrika ng tela. Napamura na lang siya sa hangin. Iniisip niya ang pambili ng gatas ng anak at pambayad sa kuryente bukas. Dalawang libong piso—buong araw niyang kinita na naging bula lang.
Sa sobrang inis at gutom, binutasan niya ang isang Venti na Iced Caramel Macchiato. Nilagok niya iyon nang buong panghihinayang. Matamis, malamig, at literal na lasang pagkatalo. Wala na siyang pakialam kung lalo siyang lamigin; gusto lang niyang ubusin ang kape dahil bayad niya iyon.
Habang ngumunguya siya ng yelo at nag-iisip kung paano ipapaliwanag sa asawa ang nangyari, biglang may narinig siyang kaluskos sa loob ng madilim na pabrika.
Kumabog nang malakas ang dibdib niya.
May narinig siyang mahinang ungol na tila galing sa taong nahihirapan.
Sumilip siya sa awang ng sirang pader. Sa tulong ng liwanag mula sa pundidong poste sa labas, nakita niya ang isang pigura ng tao na nakatali sa bakal na silya. Nakapiring ang mga mata nito, may busal sa bibig, at mukhang hirap na huminga.
Parang bumagsak ang puso ni Nando.
May nakidnap!
Gusto sanang tumakbo ni Nando, sumakay sa motor, at tumawag ng pulis, pero napansin niyang nangingisay na ang lalaki at tila nawawalan na ng malay.
Wala siyang choice.
Dahan-dahang pumasok si Nando, hawak pa rin ang kape bilang armas—kung may sumulpot na masamang loob, ibabato niya ang Frappuccino sa mukha nito.
“Boss? Ayos ka lang ba?” pabulong na tanong ni Nando.
Mabilis niyang tinanggal ang busal at piring ng lalaki.
Bumulaga sa kanya ang matandang naka-suit na gusot-gusot at basang-basa ng pawis sa kabila ng lamig. Namumutla ito na parang papel at nangangatog ang labi.
“T-Tulong… asukal… babagsak na… sugar level ko,” nahihirapang bulong ng matanda.
Hypoglycemia!
Naalala ni Nando ang tatay niyang may diabetes. Kapag hindi naagapan, pwede itong ma-coma. Wala siyang dalang kendi si Nando. Wala siyang kahit anong matamis sa bulsa dahil puro barya lang ang laman nito.
Page: SAY – Story Around You | Original story
Doon niya tiningnan ang mga hawak niyang kape na nabasa ng ulan.
Walang atubiling kumuha si Nando ng Java Chip Frappuccino na punong-puno ng asukal at syrup.
“Boss, inumin mo ‘to. Sobrang mahal ‘to, huwag mong isusuka!” sabi niya, sabay tapat ng straw sa bibig ng matanda.
Halos sipsipin ng matanda ang buong baso sa loob ng kinse segundo.
Nang bumalik ang kulay sa mukha nito, biglang may narinig silang mabibigat na yabag paparating mula sa ikalawang palapag.
Ang mga kidnapper!
Mabilis na inalis ni Nando ang pagkakagapos ng matanda gamit ang kalawanging pako.
“Takbo na tayo, boss, baka gawin tayong kape rito!” bulong niya habang inalalayan ang matanda palabas.
Saktong paglabas nila sa kalsada, umalingawngaw ang tunog ng sirena ng pulis.
May nakakita palang concerned citizen sa abandonadong motor ni Nando at nagkataong may nagroronda palang mobile sa malapit.
Nataranta ang mga kriminal nang marinig ang sirena kaya nagkanya-kanya silang takas.
Ligtas na nasaklolohan ng mga pulis sina Nando at ang matanda.
Pagdating sa presinto, nalaman ni Nando na ang iniligtas niya ay si Don Arturo Velez, isang kilalang bilyonaryo na nagmamay-ari ng mga sikat na kapehan sa bansa—kabilang na ang mismong coffee shop kung saan umorder ang um-isnab sa kanya!
Naiyak sa tuwa ang matanda habang nakabalot ng tuwalya.
“Anak, kung hindi dahil sa matamis na kape na ipinainom mo sa akin, baka tuluyan na akong binawian ng buhay. Utang ko sa’yo ang buhay ko,” mangiyak-ngiyak na sabi ni Don Arturo.
Napakamot sa ulo si Nando.
“E, sir… paano po ‘yung abono ko? Dalawang libo rin po ‘yon. Wala na po akong ipapakain sa mag-ina ko bukas dahil fake booking po ‘yung nakuha ko.”
Tumawa nang malakas si Don Arturo.
“Bukas na bukas din, bibigyan kita ng kalahating milyong pisong pabuya, at higit sa lahat, isang libreng prangkisa ng kapehan ko para hindi ka na mabasa sa ulan kailanman.”
At ang pinaka-nakakatawang bahagi?
Lumabas sa imbestigasyon na ang nag-book ng fake order ay isa pala sa mga mismong kidnapper na nagutom at nag-crave ng matamis!
Nakalimutan nitong kunin sa labas ang order nang makita ang rider, dahil natakot mahuli.
Ang mismong kalokohan ng kriminal ang naging dahilan ng kaligtasan ng bilyonaryo, at ng pag-asenso ng isang simpleng rider na naghahanap-buhay ng marangal.
Sa huli, umuwi si Nando sa kanyang mag-ina, may bitbit na matinding pag-asa para sa kanilang kinabukasan