ISANG BOARDER ANG KINILABUTAN NANG MAKATANGGAP NG MGA MISTERYOSONG POSTCARD SA ILALIM NG PINTO TUWING UMUULAN NA NAGPAPAKITA NG MGA LUGAR NA PINUNTAHAN NIYA KAYA NAG-ABANG SIYA SA MADALING ARAW UPANG HULIHIN ANG STALKER

ISANG BOARDER ANG KINILABUTAN NANG MAKATANGGAP NG MGA MISTERYOSONG POSTCARD SA ILALIM NG PINTO TUWING UMUULAN NA NAGPAPAKITA NG MGA LUGAR NA PINUNTAHAN NIYA KAYA NAG-ABANG SIYA SA MADALING ARAW UPANG HULIHIN ANG STALKER

Mabigat ang buhos ng ulan sa bubungan ng lumang apartment sa Sampaloc, Maynila. Ang amoy ng lumang kahoy at alikabok ay humahalo sa malamig na hangin na pumapasok sa siwang ng jalousie window. Alas-dos na ng madaling araw, pero gising pa rin si Leo. Nakatitig siya sa isang piraso ng matigas na papel na napulot niya sa ilalim ng kanyang pinto kaninang pag-uwi niya galing sa part-time job.

Isang hand-drawn postcard. Gamit ang watercolor at lapis, iginuhit doon ang eksaktong coffee shop sa Morayta kung saan siya nag-aral kaninang hapon. Detalyado ito—pati ang pwesto ng upuan niya sa tabi ng bintana at ang kulay ng kanyang backpack ay kuha.

Ito na ang ikatlong beses na nangyari ito sa loob ng isang linggo.

Noong Lunes, isang drawing ng LRT station kung saan siya sumakay. Noong Miyerkules, ang lumang aklatan ng kanyang unibersidad.

“Sino ang gumagawa nito?” kinakabahang bulong ni Leo sa sarili. Naisip na rin niyang baka may nag-i-stalk sa kanyang social media accounts, pero naka-private naman ang lahat ng posts niya. Isa pa, ang mga drawing ay hindi galing sa litrato; parang iginuhit ito mula sa pananaw mismo ng taong nandoon.

Wala siyang kaaway, at lalong wala siyang secret admirer. Ang apartment compound na inuupahan niya ay binubuo lang ng anim na kwarto. Ang mga kapitbahay niya ay mga tahimik na probinsyano rin na laging abala. Ang nagbabantay lang sa lugar ay si Mang Bert, isang matandang biyudo na nakatira sa pinakadulong kwarto kasama ang anak nitong si Makisig—isang bente-anyos na binata na hindi nakakapagsalita at may autism, kaya bihira itong lumabas ng kanilang pintuan.

Kinabukasan, kinausap ni Leo si Mang Bert habang nagwawalis ito sa pasilyo.

“Mang Bert, may napapansin po ba kayong umaaligid sa pinto ko tuwing gabi? May nag-iiwan po kasi ng mga drawing eh. Baka may magnanakaw na nagmamanman.”

Kumunot ang noo ng matanda. “Naku, wala naman, Leo. Mahigpit ang kandado natin sa gate. Baka naman mga kaklase mo lang na nagbibiro?”

Pero hindi mapanatag si Leo. Ang pakiramdam na may laging nakamasid sa bawat galaw niya ay nakakapangilabot. Paano kung mapanganib ang stalker na ito? Paano kung nagpaplano itong pumasok sa kwarto niya habang tulog siya?

Kaya naman kinagabihan, nagdesisyon si Leo na tapusin ang misteryo. Pagpatak ng alas-onse, pinatay niya ang ilaw sa kanyang kwarto. Inilagay niya ang kanyang cellphone sa isang sulok, naka-on ang video recording at nakatutok sa ilalim ng pinto. Siya naman ay umupo sa sahig, hawak ang isang makapal na libro bilang pamalo sakaling kailanganin niyang lumaban, at naghintay sa dilim.

Lumipas ang hatinggabi. Rinig na rinig ang patak ng ulan.

Alas-dos y medya ng madaling araw, may napansin siyang anino na tumakip sa liwanag mula sa pasilyo. May tao sa labas ng pinto niya. Pigil ang hininga ni Leo. Nakita niya ang dahan-dahang pag-ungkat ng isang pirasong papel mula sa ilalim ng pinto.

Ngayon na!

Mabilis na tumayo si Leo, pinihit ang doorknob, at hinila nang malakas ang pinto palabas.

“Huli ka!” sigaw niya.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Napaatras ang pigura sa labas at napaupo sa sahig dahil sa matinding gulat. Nabitawan nito ang isang maliit na kahon ng krayola at nagkalat ang ilang piraso ng papel.

Nang tumama ang ilaw ng pasilyo sa mukha ng inakala niyang “stalker”, nanlaki ang mga mata ni Leo. Hindi ito magnanakaw. Hindi ito kriminal.

Ito ay si Makisig. Ang piping anak ni Mang Bert.

Nanginginig ang binata, nakatakip ang mga kamay sa kanyang tainga habang umiiling. Halatang na-trigger ang kaba nito sa biglaang pagsigaw at pagbukas ng pinto ni Leo.

“Makisig?” naguguluhang tanong ni Leo. Ibinaba niya ang hawak na libro.

Saktong bumukas ang pinto sa dulo ng pasilyo at nagmamadaling tumakbo palapit si Mang Bert, suot pa ang lumang sando na pantulog.

“Diyos ko, Makisig! Ano bang ginagawa mo rito sa labas?” Niyakap ng matanda ang nanginginig na anak para pakalmahin ito. Tumingin si Mang Bert kay Leo, bakas ang matinding hiya at pag-aalala. “Leo, pasensya ka na. Ako na ang hihingi ng tawad. Nakalimutan kong i-lock ang pinto namin.”

Tiningnan ni Leo ang mga nagkalat na papel sa sahig. Pinulot niya ang isa. Isang drawing na naman. Ngayon naman, iginuhit nito ang sikat na amusement park sa Pasay, kung saan pumunta si Leo kaninang hapon kasama ang mga kaibigan.

“Mang Bert… siya po ba ang gumagawa nito? Bakit po?” malumanay na tanong ni Leo. “Paano niya nalaman kung saan ako pumupunta? Sinusundan ba niya ako?”

Napabuntong-hininga ang matanda habang tinutulungang tumayo si Makisig.

“Hindi, Leo. Hindi siya lumalabas ng building. Takot siya sa maraming tao at sa ingay ng kalsada,” paliwanag ni Mang Bert na may pangingilid ng luha. “Pero maninipis ang dingding ng apartment natin. Tuwing gabi, naririnig ka niyang may kausap sa telepono. Ikinukwento mo nang malakas sa nanay mo sa probinsya ang mga nangyari sa araw mo—yung coffee shop, yung aklatan, yung amusement park.”

Natigilan si Leo. Totoo iyon. Dahil mag-isa siya, ugali na niyang tawagan ang ina tuwing gabi at ikwento ang bawat detalye ng araw niya upang hindi ito mag-alala sa kanya.

“Matalas ang imahinasyon ni Makisig,” patuloy ni Mang Bert. “Gustong-gusto niyang makita ang labas. Kaya tuwing naririnig niya ang mga kwento mo, ginuguhit niya ang mga lugar na sinasabi mo base sa mga lumang magazine na nakikita niya. Ibinibigay niya sa’yo ang mga drawing dahil… pakiramdam niya, kasama mo siyang namamasyal. Pasensya ka na kung natakot ka.”

Tiningnan ni Leo si Makisig. Ang binata ay nakatingin sa kanya ngayon, may inosenteng ngiti habang hawak ang isang asul na krayola.

Bumagsak ang balikat ni Leo, hindi dahil sa pagod, kundi dahil sa bigat ng emosyong pumuno sa dibdib niya. Ang inakala niyang nakakatakot na misteryo ay isa pa lang tahimik na pakiusap ng isang pusong gustong maranasan ang mundo. Walang masamang intensyon, walang banta.

Lumapit si Leo kay Makisig at dahan-dahang kinuha ang isa sa mga drawing. Ngumiti siya sa binata.

“Ang ganda ng drawing mo, Makisig,” sabi ni Leo. “Salamat ha.”

Kinabukasan, hindi na nagtaka si Leo nang makatanggap ulit siya ng postcard sa ilalim ng pinto. Ngunit sa pagkakataong ito, may nagbago. Tuwing tatawag siya sa kanyang ina pagsapit ng gabi, sinasadya na niyang lakasan nang kaunti ang kanyang boses. Mas dinidetalye niya ang kulay ng langit, ang itsura ng mga gusali, at ang saya ng mga taong nakakasalamuha niya.

Alam niya kasi na sa kabilang kwarto, may isang tahimik na kaibigang nakikinig, naghihintay na iguhit ang susunod nilang destinasyon sa labas ng makipot nilang eskinita.