ISANG BINATA ANG NAKATUKLAS NG ISANG LUMANG CASSETTE TAPE SA LOOB NG NABILI NIYANG SECOND-HAND NA KOTSE KUNG SAAN MARIRINIG ANG USAPAN NG DALAWANG MAGKASINTAHAN NA NAGPAPLANONG TUMAKAS AT MAGPAKASAL NANG LIHIM

ISANG BINATA ANG NAKATUKLAS NG ISANG LUMANG CASSETTE TAPE SA LOOB NG NABILI NIYANG SECOND-HAND NA KOTSE KUNG SAAN MARIRINIG ANG USAPAN NG DALAWANG MAGKASINTAHAN NA NAGPAPLANONG TUMAKAS AT MAGPAKASAL NANG LIHIM

“Sir, sigurado na po kayo dito? Luma na ‘to, maraming aayusin sa makina,” tanong ng mekaniko kay Gio habang tinitingnan ang isang 1998 model na Toyota Corolla. Kupas na ang pintura, sira ang aircon, at amoy luma ang loob.

“Oo, Boss. Ito lang ang kaya ng budget ko eh. Project car ko na lang din pampalipas oras,” sagot ni Gio habang inaabot ang bayad.

Sa totoo lang, hindi lang “project car” ang hanap ni Gio. Kailangan niya ng “escape pod.” Kailangan niya ng lugar na matatambayan sa labas ng bahay nila. Dahil sa loob ng bahay ng mga Cortez, parang laging may giyera.

Ang kanyang tatay na si Mang Raul at nanay na si Aling Tessie ay nasa proseso ng annulment. Araw-araw ay sigawan, sumbatan, at basagan ng pinggan ang almusal niya. Nakaka-drain. Nakakapagod. Gusto niyang magmaneho palayo at huwag nang bumalik.

Nang maiuwi ni Gio ang kotse, agad siyang nagkulong sa garahe. Sinimulan niyang linisin ang loob. Maraming kalat. Resibo ng gasolinahan mula 2005, mga barya, at sa ilalim ng passenger seat, may nakapa siyang matigas na bagay.

Isang lumang cassette tape. Walang case. Ang nakasulat lang sa sticker gamit ang pentel pen ay: “OUR GREAT ESCAPE – 1998”.

Na-curious si Gio. Mahilig siya sa vintage items. Buti na lang at gumagana pa ang cassette player ng kotse kahit paano. Ipinasok niya ang tape at pinindot ang Play.

Krrrrr-click.

Umikot ang tape. Puro static muna sa simula. Tapos, may boses ng lalaki.

“Test… mic test. Mahal, naririnig mo ba ako?”

Tapos, boses ng babae. Tawa nang tawa. “Oo naman! Ang lakas-lakas ng boses mo, para kang nasa rally! Hinaan mo, baka magising sina Tatay!”

“Sorry na. Excited lang ako. Bukas na ‘to, mahal. Sa wakas, makakaalis na tayo dito. Handa ka na bang iwan ang buhay mayaman para sa isang tulad ko?”

“Kahit sa ilalim pa ng tulay tayo tumira, basta kasama kita, okay lang ako. Mahal na mahal kita.”

Napangiti si Gio. Parang pelikula. Ang sweet. Ramdam na ramdam niya ang pagmamahalan ng dalawang tao sa recording. Nagkwentuhan pa sila tungkol sa pangarap nilang bahay—isang maliit na kubo na may taniman ng gulay, at dalawang anak na papangalanan nilang “Rommel” at “Rose”.

Teka. Rommel? Rose?

Napakunot ang noo ni Gio. Ang pangalan niya ay Giovanni Rommel. Ang kapatid niya ay si Rosemarie.

Pinakinggan niyang mabuti ang boses. Medyo matinis at bata pa ang boses ng babae, pero yung tawa… pamilyar na pamilyar. Yung boses ng lalaki, na may halong yabang at lambing… kilalang-kilala niya.

Dali-daling binuksan ni Gio ang glove compartment ng kotse para hanapin ang Original Receipt at Certificate of Registration (OR/CR) na hindi pa niya masyadong na-check kanina dahil sa pagmamadali.

Previous Owner: Raul Cortez.

Nanlaki ang mata ni Gio. Ang kotseng nabili niya sa isang buy-and-sell website ay ang mismong kotse ng tatay niya noong binata pa ito! Ang kotseng ibinenta daw nito noong ipinanganak si Gio para pambayad sa ospital. At ang tape… ito ang ebidensya ng pagtatanan ng mga magulang niya noong araw na tinalikuran ng Nanay niya ang mayaman nitong pamilya para sumama sa Tatay niyang mekaniko noon.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Biglang bumukas ang pinto ng bahay na konektado sa garahe. Rinig na rinig ni Gio ang sigawan mula sa kusina.

“Wala ka talagang kwenta, Raul! Puro ka yabang! Sabi mo noon, giginhawa tayo? Nasaan na?! Pagod na pagod na ako sa kakahintay sa mga pangako mo!” sigaw ni Aling Tessie.

“Aba’t ako pa ang sinisi mo?! Sino ba ang nagpumilit na magpaaral sa private school kay Gio kahit di kaya? Ikaw ‘tong maarte! Sana hindi na lang kita pinakasalan!” ganting sigaw ni Mang Raul.

Bumigat ang dibdib ni Gio. Ang layo ng mga boses na ito sa mga boses sa tape. Paano naging ganito? Saan nawala ang “kahit sa ilalim ng tulay”?

Kinuha ni Gio ang cassette tape. Pumasok siya sa loob ng bahay. Nasa kusina ang dalawa, nagkaka-dinuro.

“Ma, Pa, sandali lang,” sabi ni Gio nang mahinahon.

“Huwag kang makialam dito, Gio! Usapan ‘to ng mag-asawa!” bulyaw ng Tatay niya.

“Makinig muna kayo,” sabi ni Gio. Ipinatong niya ang isang lumang portable radio cassette player na nakuha niya sa garahe sa ibabaw ng mesa. Ipinasok niya ang tape.

“Ano ‘yan? Wala kaming panahon para sa—”

Click.

Umalingawngaw sa kusina ang boses ng batang Raul at Tessie.

“…Tandaan mo ‘to, Tessie. Kahit anong mangyari, kahit maghirap tayo, basta magkahawak ang kamay natin, kaya natin ‘to. Pangako ‘yan.”

“Pangako, Raul. Ikaw lang, sapat na.”

Natigilan si Aling Tessie. Napahinto siya sa pagpupunas ng luha. Tumingin siya sa radyo, tila hindi makapaniwala. Si Mang Raul naman, na akmang aalis na sana, ay napako sa kinatatayuan.

Tumahimik ang paligid. Tanging ang static ng tape at ang boses ng nakaraan ang naririnig. Narinig nila ang mga pangarap nila noon—mga pangarap na natupad naman (nagkaroon sila ng bahay, nakapagtapos si Gio), pero natabunan ng stress, bayarin, at sumbatan sa paglipas ng panahon.

Narinig nila kung paano sila tumawa. Yung tawang matagal nang nawala sa bahay na iyon.

Nang matapos ang recording, nag-click ang player. Stop.

Walang nagsalita ng ilang minuto.

Nakita ni Gio ang Nanay niya na nakayuko, umiiyak nang tahimik. Hindi na ito galit. Umiiyak ito dahil sa pangungulila sa babaeng narinig niya sa tape—ang dating siya na puno ng pag-asa at pagmamahal.

Si Mang Raul naman ay napaupo sa silya. Nakatulala. Marahan niyang hinawakan ang cassette case.

“Saan mo nakuha ‘to?” garalgal na tanong ng Tatay niya.

“Sa kotse, Pa. Binili ko yung lumang Corolla na nakita ko sa online listing. Hindi ko alam na sa inyo pala ‘yun dati,” sagot ni Gio. “Pa… Ma… narinig niyo ba ‘yung sinabi niyo? ‘Kahit anong mangyari’?”

Tumingin si Mang Raul kay Aling Tessie. Tumingin si Aling Tessie kay Mang Raul. Sa mga mata nila, nakita nila hindi ang kaaway na sinisigawan nila araw-araw, kundi ang kasintahan na handang isuko ang lahat para sa isa’t isa dalawampu’t limang taon na ang nakakaraan.

“Pasensya ka na, Tessie…” basag na boses ni Mang Raul. “Nakalimutan ko… nakalimutan ko kung paano kita mahalin dahil naging abala ako sa pagtatrabaho para buhayin kayo. Akala ko, pera lang ang kailangan mo.”

Umiling si Aling Tessie at lumapit sa asawa. Hinawakan niya ang kamay nito—ang kamay na naging magaspang na sa kakaka-mekaniko.

“Pasensya ka na rin, Raul. Naging demanding ako. Nakalimutan kong tao ka rin napapagod. Na-miss ko lang yung dating tayo.”

Lumabas si Gio ng kusina at dahan-dahang isinara ang pinto. Iniwan niya ang kanyang mga magulang. Hindi man nito agad maaayos ang lahat ng problema nila, at siguro tuloy pa rin ang mga bayarin at stress, pero sa gabing iyon, walang sigawan. Walang basagan.

Bumalik si Gio sa garahe at tiningnan ang lumang kotse. Luma man at sira-sira, may mga bagay pa rin palang pwedeng ayusin basta’t hindi mo susukuan. Minsan, kailangan mo lang mag-rewind para maalala kung bakit mo sinimulan ang byahe.