ISANG BETERANONG BRODKASTER NA NALALAPIT NA ANG SAPILITANG PAGRERETIRO ANG NAKATANGGAP NG ISANG NAKAKAPANINDIG-BALAHIBONG TAWAG MULA SA ISANG ESTRANGHERO NA NAGBANTA NA LULUNDAG MULA SA ISANG MATAAS NA GUSALI KUNG HINDI NIYA SASAGUTIN ANG TATLONG MAHIWAGANG TANONG SA ERE

ISANG BETERANONG BRODKASTER NA NALALAPIT NA ANG SAPILITANG PAGRERETIRO ANG NAKATANGGAP NG ISANG NAKAKAPANINDIG-BALAHIBONG TAWAG MULA SA ISANG ESTRANGHERO NA NAGBANTA NA LULUNDAG MULA SA ISANG MATAAS NA GUSALI KUNG HINDI NIYA SASAGUTIN ANG TATLONG MAHIWAGANG TANONG SA ERE

“Paki-cut ang music, Roman! Ipasok mo na ‘yung linya uno!”

Kumalabog ang mabigat na headset sa tenga ni Chito, kasabay ng mabilis na pagpindot niya sa mga kumikislap na pulang butones ng soundboard. Amoy kape at lumang carpet ang maliit at malamig na booth ng himpilan.

Ito na ang huling labinlimang minuto ng kanyang tatlumpung taong karera bilang panggabing brodkaster ng programang “Tinig ng Gabi.” Bukas, papalitan na siya ng dalawang maingay na vlogger.

Gusto sana niyang tapusin ang programa nang tahimik, nagpapasalamat sa mga tapat na tagapakinig na sumubaybay sa kanya sa loob ng maraming dekada.

Ngunit isang hindi inaasahang tawag ang bumasag sa kanyang maayos na plano.

“Hello? Nasa ere ka na. Sino ‘to at ano ang mabigat na problema mo ngayong gabi?” bungad ni Chito, pilit na kinokontrol ang panginginig ng kanyang boses.

Sa kabilang linya, tanging malakas na ihip ng hangin at mabilis, tila kinakapos na paghinga ang maririnig.

Ilang mabibigat na segundo pa ang lumipas bago nagsalita ang isang lalaki.

Ang boses nito ay basag at tila punong-puno ng matinding pagod at kawalan ng pag-asa.

“Ang pangalan ko ay Elias,” sabi ng caller, ang tono ay malamig. “Nakatayo ako ngayon sa mismong dulo ng isang rooftop. Kapag binaba mo ang tawag na ‘to, o kapag may narinig akong sirena ng pulis na paparating, tatalon ako.”

Agad na napatayo si Roman, ang batang technician ni Chito, at mabilis na kinuha ang kanyang cellphone upang tumawag ng awtoridad.

Ngunit mahigpit na sumenyas si Chito ng ekis gamit ang kanyang mga braso.

Alam ng beteranong brodkaster sa tagal niya sa industriya na ang maling galaw at anumang ingay ng pulisya ay maaaring maging mitsa upang kumitil ng buhay ng isang desperadong tao.

“Elias, kalma lang tayo,” pilit pinahina at pinalambot ni Chito ang kanyang tono, gamit ang boses na umalo sa libu-libong taong nawawalan ng pag-asa.

“Bakit ka nandiyan? Anong mabigat na dahilan para tapusin mo ang lahat ngayong gabi?”

“Dahil walang nakikinig sa akin!” sigaw ni Elias, sinabayan ng isang garalgal na pag-iyak na tumagos sa mikropono.

“Buong buhay ko, naghanap ako ng atensyon. Naghanap ako ng taong sasagot sa mga tanong ko. Pero ang mismong taong dapat na gumabay sa akin, mas pinili ang trabaho niya kaysa sa sarili niyang kadugo.”

Kumunot ang noo ni Chito.

Isang malamig na kilabot ang unti-unting gumapang sa kanyang batok pababa sa kanyang gulugod.

“Anong mga tanong ba ang hindi nasagot, Elias? Nandito ako. Sabihin mo sa akin ngayon din. Makikinig ako nang buong puso.”

“May tatlo akong tanong,” malamig na tugon ni Elias, halos kainin ng ugong ng malakas na hangin ang kanyang boses.

“Una, bakit mas madaling magbigay ng payo sa mga estranghero kaysa sa sariling pamilya?”

Napalunok si Chito.

Tila isang matalim na patalim ang bumaon sa kanyang dibdib.

Parang sinasampal siya ng sarili niyang konsensya sa mismong ere.

Hiwalay siya sa kanyang asawa at halos sampung taon na niyang hindi nakakausap o nakikita ang kanyang kaisa-isang anak na si Anton.

“Dahil… minsan, ang mga estranghero ay walang inaasahang perpeksyon mula sa atin,” maingat at madamdaming sagot ni Chito, ang mga mata ay nakapikit habang mahigpit na hawak ang mikropono.

“Sa pamilya, takot tayong makitang palpak. Takot tayong mabigo sila nang paulit-ulit, kaya madalas, mas pinipili nating lumayo kaysa harapin ang sarili nating mga matitinding pagkukulang.”

Natahimik ang kabilang linya.

Rinig ni Chito ang mahina at pinipigilang paghikbi ng lalaki.

“Pangalawang tanong,” garalgal na patuloy ni Elias, na tila humuhugot ng lakas.

“Paano mo mapapatawad ang isang amang hindi man lang dumalo sa graduation ng kaisa-isa niyang anak dahil may kailangan siyang interbyuhin na lokal na pulitiko?”

Natigilan si Chito.

Namuo ang mga mainit na luha sa kanyang mga mata at tuluyang bumagsak sa kanyang pisngi.

Imposible.

Napahawak siya nang mahigpit sa gilid ng malamig na mesa.

Hindi na ito isang ordinaryong tawag mula sa tagapakinig.

Ang pulitiko.

Ang graduation noong 2016.

Tanging isang tao lang sa buong mundo ang maaaring makaalam ng eksaktong detalyeng iyon.

“Anton?” nanginginig at basag na bulong ni Chito, tuluyang nakalimutan na naka-broadcast sila nang live sa libu-libong tagapakinig sa buong bansa.

“Anak… ikaw ba ‘yan?”

Walang sumagot sa linya.

Tanging ang malakas na pagbuntong-hininga ang namayani sa ere.

Page: SAY – Story Around You | Original story

“Anak, parang awa mo na, bumaba ka diyan,” tuluyang bumigay ang emosyon ni Chito.

Ang beteranong brodkaster na kilala sa kanyang pagiging matatag at kalmado ay humahagulgol na ngayon nang walang hiya sa harap ng mikropono.

“Patawarin mo ako! Alam kong naging duwag ako. Alam kong naging isang napakasamang ama ako sa’yo. Sabihin mo sa akin kung nasaan ka, pupuntahan kita ngayon din, kahit saan pa ‘yan!”

“Pangatlong tanong,” putol ng lalaki sa kabilang linya, ang boses ay hindi na galit kundi puno ng matinding pangungulila.

“Kapag bumaba ba ako rito… may babalikan pa ba akong tatay na yayakap sa akin?”

“Oo! Oo, anak! Nandito lang ako palagi! Iiwan ko ang lahat. Tatapusin ko na ang karerang ito, pangako. Nasaan ka ba? Anong building ‘yan?” umiiyak na pagsamo ni Chito habang napatayo na sa kanyang upuan, handang-handang tumakbo palabas ng istasyon upang iligtas ang anak.

Narinig ni Chito ang isang pamilyar na tunog sa kabilang linya—ang lagitik ng isang lighter, at ang mahinang pag-andar ng isang makina ng sasakyan.

Wala nang malakas na ihip ng hangin na bumabalot sa boses nito.

“Hindi ako nasa rooftop, Pa,” mahinang sagot ni Anton, ang boses ay biglang naging napakalinaw, wala nang maingay na background noise.

“Nasa loob ako ng kotse ko. Nakaparada rito sa basement ng istasyon niyo. Kanina ko pa pinapatugtog ‘yung aircon nang malakas sa tapat ng cellphone ko para magtunog hangin.”

Napatulala si Chito.

Dahan-dahan niyang tiningnan si Roman na nakanganga rin at nagpupunas ng luha sa likod ng makapal na salamin.

“Sabi nila huling gabi mo na raw sa radyo,” dagdag ni Anton, pilit na tumatawa sa kabila ng pag-iyak na naririnig pa rin sa boses.

“Kaya gumawa ako ng matinding eksena. Alam ko kasing hindi mo ibababa ang linya kapag may taong humihingi ng tulong.”

“Ito lang ang naisip kong paraan para pilitin kang makinig sa akin. Para malaman kung mahal mo pa rin talaga ako.”

Napahawak si Chito sa kanyang dibdib, nakahinga nang maluwag matapos ang matinding kaba na halos pumunit sa kanyang puso at pumatay sa kanya sa takot.

Pinunasan niya ang kanyang mga luha gamit ang likod ng kanyang palad at dahan-dahang ngumiti nang napakatamis.

“Umakyat ka rito ngayon din sa booth, Anton. O ako ang bababa riyan at babatukan kita nang malakas sa ginawa mong pananakot sa akin,” pabirong banta ni Chito, bagaman patuloy ang walang-tigil na pag-agos ng kanyang mga luha ng kagalakan.

“Pero bago ang lahat… sa aking mga tapat na tagapakinig, maraming maraming salamat sa tatlumpung taon ng pagsasama natin.”

“Ito po si Chito, tuluyan nang nagpapaalam sa ere.”

“Wala na akong bibigyan ng payo, dahil sa wakas, uuwi na ako sa anak ko.”

Binaba ni Chito ang linya at masayang pinatay ang mikropono.

Sa loob ng tatlong dekada, iyon ang pinakamaganda at pinakatotoong pagtatapos ng programa na hindi niya kailanman naisulat o napaghandaan.