ISANG BATANG MALUNGKUTIN ANG HINDI TUMATAWA KAHIT NAPAYAMAN NA NILA—SINUBUKAN NA NG KANYANG MGA MAGULANG LAHAT PERO BIGO, HANGGANG MAY ISANG BATANG MAY ALAGANG UNGGOY ANG NAPADAAN SA KANILANG GATE

ISANG BATANG MALUNGKUTIN ANG HINDI TUMATAWA KAHIT NAPAYAMAN NA NILA—SINUBUKAN NA NG KANYANG MGA MAGULANG LAHAT PERO BIGO, HANGGANG MAY ISANG BATANG MAY ALAGANG UNGGOY ANG NAPADAAN SA KANILANG GATE

Si Althea ay lumaki sa mundo ng karangyaan: mansion, mga mamahaling laruan, sariling mini-zoo, at halos lahat ng bagay na kayang bilhin ng pera. Ngunit may isang bagay na hindi maibigay ng yaman—isang tawa.

Kahit anong gawin ng kanyang mga magulang, tahimik ang bata. Hindi suplada, hindi galit—malungkot lang. Para bang may hinahanap na hindi nila maibigay.

“Anak, tingnan mo, bagong tablet oh… may laro pa na gusto mo,” sabi ng mama niya, si Daphne, nakangiti pero may lungkot sa mata.

Umiling lang si Althea.

“Althea, gusto mo bang pumunta sa Japan? Disneyland? Kahit saan mo gusto,” tanong ng papa niyang si Marco, halos nagmamakaawa.

Pero tumalikod lang ang bata at naglakad pabalik sa silid niya.

Nagdala na sila ng child therapists, clowns, entertainers, kahit aso at pusa—pero wala. Hindi pa rin siya tumatawa.

Hanggang isang hapon… kung kailan ang tadhana mismo ang kumatok sa kanilang gate.

—

Habang nakaupo si Althea sa hardin, nagguguhit ng mga ulap sa papel, biglang may narinig siyang malakas na sigaw mula sa labas.

“Bituin! Bumaba ka diyan! Huwag kang malikot!”

Paglingon niya, may batang babae—payat, morena, halatang sanay sa araw—tumakbo sa harap ng gate nila. At sa balikat ng bata ay may nakadikit na maliit na unggoy na kulay tsokolate na parang hindi nauubusan ng energy.

Ang pangalan ng batang babae ay Mira, at ang unggoy niya ay si Bituin.

Biglang tumalon si Bituin mula sa balikat ni Mira—derecho sa tuktok ng gate—at naglakad-lakad doon na parang nagra-runway sa maliit na fashion show.

“Hoy! Bawal pumasok diyan!” sigaw ng guard.

Pero bago pa makalapit ang guard—

PRRRRRT!

Umutot si Bituin. Malakas. Nakakabingi.

Napatigil ang lahat.

At sa unang pagkakataon…
napangiti si Althea.

Maliit. Pero totoo. Matingkad.

Nanlaki ang mata ni Daphne, napa-iyak ng tahimik.
Si Marco napahawak sa dibdib, parang hindi makapaniwala.

“Teka… ngumiti ‘yung anak natin?” bulong ni Marco.

Tumawa si Mira, nahihiya. “Pasensya na po kayo… ganyan po talaga si Bituin pag kinakabahan. Tumatunog ang puwet.”

Biglang tumaas ang kilay ni Bituin, tumalon pababa… at umupo sa tabi ni Althea na parang matagal na silang magkakilala.

Tinitigan ni Althea ang unggoy.
Tinitigan din siya ni Bituin.

Tapos—

PRRT ulit.

At doon, hindi na ngiti ang lumabas.
Tumawa si Althea. Malakas. Masaya. At hindi napipilit.

Parang bumigay ang mga pader na matagal niyang itinayo sa paligid ng puso niya.

—

Sa sumunod na mga araw, araw-araw bumibisita si Mira at si Bituin.
Si Althea, na dating tahimik, ngayon ay malikot at masayahin.

“Nakakatawa ka talaga, Bituin!” tawa niya habang hinahabol ang unggoy sa hardin.

Si Daphne at Marco, halos maiyak sa tuwa, pinapanood lang ang pagbalik ng kulay sa buhay ng anak nila.

Isang araw, tinanong ni Marco si Mira:

“Anak, paano mo napatawa ang anak namin…? Kahit kami, hindi namin nagawa.”

Ngumiti si Mira, sabay haplos sa ulo ni Bituin.

“Hindi po kasi lahat napapasaya ng laruan o pera. Minsan… kailangan lang nila ng kaibigan.”

Tumingin si Marco kay Althea, na kumakain ng ice cream kasama si Mira habang si Bituin ay nagsusubok magnakaw ng cone.

At alam niya—tama ang bata.

—

Pagkatapos ng ilang buwan, nagbago ang mundo ni Althea.
Mas madaldal, mas palatawa, mas buhay.

At sa araw na kailangan nang bumalik ni Mira sa probinsya, nagyakapan silang dalawa.

“Babalik ka, ha?” pakiusap ni Althea.

“Oo naman!” sagot ni Mira. “At si Bituin, hindi nabubuhay nang wala kang tawa.”

PRRT.

Tumawa silang tatlo.

At mula noon, hindi na naging malungkot si Althea.
Nalaman niyang hindi sapat ang yaman para mapuno ang puso—pero sapat ang isang tunay na kaibigan… kahit pa may malikot na unggoy.

Isang simpleng bata at isang maliit na alagang unggoy ang nagpabalik ng ngiting hindi nabili ng kahit gaanong kayamanan.

At iyon ang pinakamasayang biyayang natanggap ng pamilya.

Isang ngiti na hindi na nawala.