ISANG BATANG DENTISTA SA PROBINSYA ANG LUBOS NA NAGTAKA KUNG BAKIT NAGMAMAKAAWA ANG ISANG MAGANDANG DALAGA NA BUNUTIN ANG KANYANG MGA WALANG SIRANG NGIPIN SA HARAPAN
Amoy ng matapang na alcohol at nakakakilabot na ugong ng dental drill ang sumalubong sa unang pasyente ng araw.
Napabuntong-hininga si Dr. Benjie habang inaayos ang kanyang face mask at salamin. Sa tatlong taon niya sa pagiging dentista sa maliit na bayan ng San Isidro, ngayon lang siya nakaharap sa ganitong klase ng kahilingan.
“Sigurado ka ba rito, Miss Elena? Walang kahit anong sira ang mga ngipin mo sa harap. Napakatibay at pantay na pantay. Isang malaking pagkakamali kung bubunutin natin ito para lang palitan ng pustiso,” seryosong paliwanag ni Benjie, nakatitig sa dalagang nakaupo sa dental chair na kanina pa pinipiga ang sariling mga kamay sa kaba.
Yumuko si Elena, tumulo ang luha sa kanyang pisngi.
“Kailangan ko po talagang ipabunot, Dok. Babayaran ko po kayo ng doble. Nag-ipon po ako mula sa pagtitinda ng kakanin para rito. Parang awa niyo na po, gawin niyo na.”
Napapailing na ibinaba ni Benjie ang kanyang mga instrumento.
“Hindi pwede. Labag ito sa sinumpaan kong tungkulin. Hindi ako maninira ng malusog na bahagi ng katawan nang walang medikal na dahilan. Makakaalis ka na.”
Nang marinig ang pagtanggi, tuluyang napahagulgol si Elena. Lumuhod siya sa malamig na tiles ng klinika, walang pakialam sa mga nagtatakang pasyente sa waiting area.
“Dok, pakiusap po! Dalawang linggo na pong hindi kumakain ang nanay ko. Pabulag na po siya nang tuluyan dahil sa komplikasyon at nade-depress dahil sa nangyari sa Ate ko.”
Nangunot ang noo ng batang dentista at inalalayan ang dalaga patayo.
“Anong kinalaman ng ngipin mo sa nanay mo at sa ate mo?”
Pinunasan ni Elena ang kanyang mga luha.
“Kambal po kami ni Ate Elvira. Identical twins. Siya po ang paborito ni Nanay. Ngunit noong isang buwan, namatay po si Ate sa isang aksidente sa byahe. Hindi po namin sinabi kay Nanay dahil baka atakihin siya sa puso. Ang alam niya, nasa Maynila lang si Ate nagtatrabaho. Pero araw-araw na siyang naghahanap. Araw-araw siyang umiiyak.”
Page: SAY – Story Around You | Original story
Tumingin si Elena nang diretso sa mga mata ni Benjie.
“Kabisado po ni Nanay ang mukha namin gamit ang pagkapit ng mga kamay niya sa aming mga pisngi at labi. Kabisado niya ang bawat kurba. Pero may isang malaking pagkakaiba kami ni Ate… naka-pustiso po ang apat na ngipin ni Ate sa harap dahil sa pagkakadapa niya noong bata pa kami. Tuwing hinahawakan ni Nanay ang bibig ko, alam niyang ako si Elena. Gusto ko pong magpabunot at magpapustiso na parehong-pareho sa hugis ng kay Ate… para kapag umuwi ako at hinawakan ni Nanay ang mukha ko, mararamdaman niyang umuwi na ang paborito niyang anak. Para gumaan na ang loob niya at kumain na siya ulit.”
Nanlamig ang buong katawan ni Dr. Benjie.
Ang inakala niyang isang kahangalang pakiusap ay isa palang napakalalim na sakripisyo ng isang anak at kapatid.
Wala siyang nasabi kundi ang tahimik na pagbagsak ng sarili niyang mga luha.
Ang pag-ibig sa pamilya ay minsan nag-uudyok sa tao na saktan ang sarili, mabuo lamang ang pusong nadurog ng mga mahal nila.
—
Tahimik ang buong klinika.
Hindi agad nakasagot si Dr. Benjie. Nakatingin lang siya kay Elena habang ang bawat salitang narinig niya ay parang dahan-dahang bumabaon sa kanyang konsensya.
“Hindi pa rin tama… pero hindi rin kita kayang pabayaan,” mahina niyang sabi.
Umiling si Elena, tila handang tanggapin ang kahit anong desisyon.
“Dok, kahit hindi niyo po gawin… hahanap na lang po ako ng iba.”
Doon tuluyang napapikit si Benjie.
Sa isang iglap, naalala niya ang sarili niyang ina—kung paano ito umiyak noon nang muntik na siyang mawala sa aksidente. Kung paano nito hinawakan ang mukha niya, paulit-ulit, na parang tinitiyak na buhay pa siya.
“Hindi,” bigla niyang sabi.
Napatingin si Elena.
“Hahanapan natin ng paraan… pero hindi sa paraang sisirain natin ang ngipin mo.”
Lumipas ang tatlong araw.
Nasa loob ng maliit na bahay si Elena, kinakabahan habang hawak ang kamay ng kanyang ina na si Aling Rosa. Mahina na ito, payat, at halos wala nang gana sa buhay.
“Anak… dumating na ba si Elvira?” mahina nitong tanong.
Napalunok si Elena.
Bago pa siya makasagot, may kumatok.
Pagbukas ng pinto, tumambad si Dr. Benjie—may dala-dalang maliit na kahon.
“Pwede po bang pumasok?” magalang niyang tanong.
Sa tulong ng kaunting prosthetic dental appliance na ginawa niya—isang pansamantalang removable cover na eksaktong ginaya ang pustiso ng yumaong kambal—naisuot iyon ni Elena nang hindi sinisira ang tunay niyang ngipin.
Dahan-dahan siyang lumapit sa ina.
“Nanay…” nanginginig niyang tawag.
Inabot ni Aling Rosa ang mukha ng anak.
Hinawakan nito ang pisngi… ang labi… ang ngipin.
Tumigil ang matanda.
Isang mahabang katahimikan.
Pagkatapos—
“…Elvira?” mahina ngunit puno ng pag-asa nitong bulong.
Napapikit si Elena habang tuluyang tumulo ang luha.
“Opo, Nay… nandito na ako.”
Biglang napahigpit ang yakap ni Aling Rosa.
“Kumain ka na, Nay… sabay tayo,” pabulong niyang sabi habang umiiyak.
Sa unang pagkakataon matapos ang ilang linggo, napangiti si Aling Rosa.
At kumain.
Sa isang sulok, tahimik na nakamasid si Dr. Benjie.
Akala niya, doon na matatapos ang lahat.
Pero kinabukasan—
Habang inaayos niya ang mga gamit sa klinika, may dumating na bisita.
Isang lalaking naka-uniform ng bus company.
“Dok, kayo po ba si Dr. Benjie?” tanong nito.
“Oo, bakit?”
Iniabot ng lalaki ang isang sobre.
“Nag-survive po yung babaeng naaksidente noong isang buwan… si Elvira po. Kagagaling lang niya sa Maynila at hinahanap ang pamilya niya.”
Nanlaki ang mata ni Benjie.
Parang tumigil ang mundo.
At sa isip niya, iisa lang ang tanong—
Paano nila sasabihin sa isang ina na dalawang beses siyang nabigyan ng milagro… pero isa doon ay isang kasinungalingan na nagligtas sa kanya?