INIWAN AKO NG ASAWA KO PARA SA KAIBIGAN KO NOONG HIGH SCHOOL MATAPOS ANG PAGKAKUNAN KO — MAKALIPAS ANG TATLONG TAON, NAGKITA KAMI SA GASOLINAHAN AT HINDI KO MAPIGILAN ANG NGITI KO
Akala ko noon, si Marco na ang aking forever. Binuo ko ang lahat ng pangarap kasama siya—bahay, pamilya, at isang kinabukasang puno ng pagmamahalan. Ngunit nang makunan ako, bumagsak ang lahat ng iyon. Sa halip na maging sandigan ko, naging estranghero si Marco. Laging wala, laging malamig.
Doon ko kinapitan ang matalik kong kaibigan noong high school, si Liza. Siya ang pinagbuhusan ko ng lahat ng sakit at takot. Pero sa likod ng mga payo niyang tila puno ng malasakit, siya pala ang dahilan kung bakit tuluyan akong iniwan ni Marco. Nang inamin ng asawa ko na may relasyon sila, para akong tinusok ng libu-libong punyal. Wala akong nagawa kundi manlumo habang sabay silang lumalakad palayo.
Lumipas ang tatlong taon, at natutunan kong lumaban. Hindi ako nagpaiwan sa lungkot. Nakahanap ako ng magandang trabaho, nagkaroon ng bagong mga kaibigan, at nagsimulang muling magtiwala sa sarili ko. Minsan, sa gabi, iniisip ko pa rin ang sakit, pero hindi na ako natatali roon. Ang sugat ay naging peklat—paalala ng kung gaano ako kalakas.
Hanggang isang araw, dumaan ako sa isang gasolinahan. Pinuno ko ang tangke ng kotse ko nang biglang mapalingon ako. Sa kabilang pump, nandoon sila—si Marco at si Liza. At hindi sila maganda ang itsura. Nagsisigawan sila, halos hindi na alintana ang mga taong nakatingin. Kita ko ang galit sa mukha ni Marco at ang desperasyon kay Liza.
Lumapit ako, hindi dahil gusto kong makialam, kundi dahil gusto kong ipakita na wala na silang kapangyarihan sa akin. Tumigil sila sa pagtatalo at napatingin sa akin. Tahimik, nagdikit ang kanilang mga mata sa akin. Naramdaman ko ang tensyon, parang oras na para sa isang engkwentro.
“Kamusta?” tanong ko, kalmado ang tinig pero matalim ang tingin. Hindi ko na kailangang magsalita pa ng masama—sapat na ang presensya ko para ipaalala kung sino ang iniwan nila at kung sino ang nakabangon.
“Akala mo ba masaya kami?” singhal ni Liza, halos nanginginig. Kita kong basag na ang kanyang loob. Hindi ako sumagot, ngumiti lang ako at tiningnan silang dalawa. Si Marco, hindi makatingin ng diretso, para bang nahihiya, o baka nagsisisi na.
May ibang motorista na ring tumitingin, at lalo silang napapahiya. Habang sila’y nag-aaway, ako naman ay naglakad pabalik sa kotse, mataas ang noo at may kumpiyansa. Habang sinasara ko ang pinto, narinig ko pa ang pagtatalo nila, mas malakas na, mas marahas. At doon ko napatunayan—hindi ko na kailangang maghiganti. Ang mundo na ang gumawa noon para sa akin.
Habang pinapaandar ko ang sasakyan, isang ngiti ang gumuhit sa labi ko. Ngiti ng panalo, ngiti ng isang taong hindi lang nakaligtas, kundi nakahanap ng tunay na kalayaan. Ang dating babaeng iniwan nilang durog, ngayon ay isang matatag na mandirigma.
At sa likod ng salamin ng kotse, kita ko silang nag-aaway pa rin, habang ako nama’y papalayo na—patungo sa isang mas maliwanag na bukas.