INIS ANG MGA MASISIPAG NA KATRABAHO DAHIL SILA YUNG OVERTIME NANG OVERTIME PERO HINDI NAPAPANSIN. INAKALA NILANG MAY “BACKER” ITO O SIPSIP. PERO NATAHIMIK SILA NANG IPALIWANAG NG BOSS ANG DAHILAN

INIS ANG MGA MASISIPAG NA KATRABAHO DAHIL SILA YUNG OVERTIME NANG OVERTIME PERO HINDI NAPAPANSIN. INAKALA NILANG MAY “BACKER” ITO O SIPSIP. PERO NATAHIMIK SILA NANG IPALIWANAG NG BOSS ANG DAHILAN

Sa Logistics Department ng kumpanya, may dalawang klase ng empleyado.

Nariyan si Marites. Siya ang “Bida ng Sipag.” Alas-siyete pa lang ng umaga, nasa opisina na. Tambak ang folders sa mesa. Walang tigil ang type sa keyboard. At alas-otso na ng gabi kung umuwi. Laging O.T. (Overtime). Laging haggard.

Sa kabilang banda, nariyan si Anton. Siya ang tinatawag nilang “Mr. Petiks.”

Pumapasok siya ng 9:00 AM (sakto lang).
Madalas siyang nakikita na nakatunganga lang sa monitor habang humihigop ng kape.
Paminsan-minsan, click lang siya nang click.
At pagsapit ng 5:00 PM sharp, nagpapatay na siya ng computer at umuuwi na.

Galit na galit si Marites kay Anton.

“Ang kapal ng mukha!” bulong ni Marites sa katabi niya. “Tignan mo ’yang si Anton. Uuwi na naman! Tayo dito, lunod na sa trabaho, siya parang walang ginagawa! Siguro malakas ang kapit niyan kay Boss!”

Dumating ang araw ng Promotion Announcement. Bakante ang posisyon ng Team Manager.

Sigurado ang lahat na si Marites ang makukuha. Siya ang pinakamasipag. Siya ang laging puyat.

Tinawag ni Mr. Reyes, ang Boss, ang lahat sa meeting room.

“Good morning team,” bati ni Mr. Reyes. “I am happy to announce our new Team Manager… Mr. Anton Cruz.”

Katahimikan.

Nanlaki ang mata ni Marites. Pumutok ang ugat niya sa leeg. Hindi siya nakapagpigil.

“SIR?!” sigaw ni Marites. “Wait lang po! Unfair naman yata ’yan!”

Napatingin ang lahat kay Marites.

“Bakit si Anton?!” sumbat ni Marites, nangingilid ang luha sa galit. “Sir, ako po ang laging O.T.! Ako po ang laging nauunang pumasok! Si Anton? Wala pong ginagawa ’yan kundi tumitig sa computer! Alas-singko pa lang, umuuwi na! Tamad siya Sir! Bakit siya ang na-promote?!”

Kalmadong tumingin si Mr. Reyes kay Marites. Tumingin siya kay Anton.

“Anton,” sabi ng Boss. “Pakita mo sa kanila.”

Tumayo si Anton. Inilabas niya ang laptop niya at ikinabit sa projector.

Ipinakita niya ang screen. Isang Excel Program na may mga codes na gumagalaw mag-isa.

“Marites,” tanong ni Anton. “Ilang oras mong ginagawa ang Daily Sales Report?”

“Apat na oras!” sagot ni Marites. “Kasi mano-mano kong tinitignan ang resibo at tinatype sa Excel!”

Ngumiti si Anton. Pinindot niya ang isang Button sa screen na may label na “AUTO-SORT.”

Sa loob ng tatlong segundo, natapos ng program ang report. Walang error. Malinis.

Napanganga si Marites.

“Ito ang ginagawa ko sa maghapon,” paliwanag ni Anton. “Yung oras na nakikita niyong ‘nakatulala’ ako? Nagko-coding ako. Gumagawa ako ng Automated System para mapadali ang trabaho natin. Yung trabahong inaabot kayo ng 8 hours at overtime? Natatapos ng system ko sa loob ng 15 minutes.”

Natahimik ang buong opisina.

Nagsalita si Mr. Reyes.

“Marites, pinapahalagahan ko ang sipag mo. Pero sa kumpanyang ito, hindi sukatan ang pagpapaka-pagod. Ang gusto ko, Efficiency.”

Tinapik ni Mr. Reyes si Anton.

“Kaya ko pinromote si Anton, hindi para mag-hari-harian. Ang trabaho niya bilang Manager ay ituro sa inyo ang ginawa niyang system.”

Tumingin ang Boss sa lahat ng empleyado.

“Gusto ko, matuto kayong mag-trabaho nang ‘Smart’, hindi lang ‘Hard’. Ayoko nang nag-o-overtime kayo. Gusto ko, pagpatak ng 5:00 PM, umuwi na kayo. Gamitin niyo ang system ni Anton para matapos agad ang trabaho, nang sa ganoon… may oras pa kayo para sa mga pamilya niyo at sa mga sarili niyo.”

Napayuko si Marites. Narealize niya na sa sobrang busy niya sa pagta-trabaho nang mano-mano, hindi siya nag-isip ng paraan para mapadali ito. Ang inakala niyang “tamad” ay siya palang may pinaka-matalinong diskarte.

“Sorry Anton…” bulong ni Marites. “Akala ko kasi naglalaro ka lang.”

“Okay lang ’yun,” ngiti ni Anton. “Basta bukas, turuan kita. Para sabay-sabay na tayong uuwi nang maaga.”

Mula noon, wala nang nag-o-overtime sa opisina. Masaya ang lahat, mataas ang productivity, at higit sa lahat—lahat sila ay nakakauwi na nang may araw pa para makalaro ang mga anak at makasalo ang pamilya sa hapunan.