Ako si Elara. Para mailigtas ang pamilya ko sa pagka-bankrupt, napilitan akong magpakasal kay Don Hugo.
Kilala si Don Hugo sa buong siyudad, hindi dahil sa yaman, kundi dahil sa itsura niya. Tinagurian siyang “The Billionaire Pig”. Sobrang taba, may malalaking peklat sa mukha, kalbo, at may bahagyang kuba.
Sa araw ng aming kasal, ramdam ko ang pang-uuyam ng mga bisita.
“Beauty and the Beast ang peg!”
“Pero mukhang hindi magiging prince charming ang beast na ‘yan!”
“Pera lang talaga ang habol ng babae. Imagine, katabi mo matulog ang baboy?”
Iyak ako nang iyak habang naglalakad sa altar. Nandidiri ako. Takot ako.
Ngunit sa unang gabi namin, hindi ako ginulo ni Don Hugo.
“Huwag kang mag-alala, Elara,” malalim at paos ang boses niya. “Hindi kita pipilitin. Matulog ka sa kama, dito ako sa sofa. Hihintayin kitang matanggap.”
Lumipas ang isang taon.
Sa panahong iyon, nakilala ko ang tunay na Don Hugo. Napakabait niya. Ipinagluluto niya ako. Binibigyan ako ng bulaklak araw-araw. At kapag may nang-iinsulto sa akin, siya ang unang nagtatanggol.
Unti-unti, nakalimutan ko ang itsura niya. Minahal ko ang puso niya. Narealize ko na mas lalaki pa siya kaysa sa mga gwapong nanloko sa akin noon.
Dumating ang aming 1st Wedding Anniversary.
Nasa kwarto kami. Naka-upo si Hugo sa gilid ng kama. Tumingin siya sa akin, may kakaibang ngiti sa mukha.
At nang isang iglap, ginawa niya ang isang bagay na hindi ko inaasahan—hinubad niya ang balat na matagal niyang suot.
Sa ilalim ng balat… isang guwapong, maskuladong lalaki ang tumambad sa akin. Ang matagal ko nang pinapangarap. Ang taong sa puso ko naipadala ang lahat ng pagnanasa at pangarap… nakatayo sa harap ko, buhay, at totoo.
Hindi ko alam kung tumawa o umiyak. Ang taong inakala kong bilyonaryong baboy, ang lalaking minahal ko sa loob ng isang taon, ay ang tunay na pangarap ng lahat ng babae.
Ngayon, naiintindihan ko ang lahat: ang pamilya ko, ang kasal, at ang yaman—lahat iyon ay simula lamang ng pinakamagandang sorpresa sa aking buhay.