Ako si Celestine. Sa tingin ng lahat, isa lang akong simpleng housewife—walang trabaho, palaging nasa bahay, at umaasa lang sa asawa. ‘Yan ang imaheng ipininta ng asawa kong si Markus sa loob ng limang taon.
Ngayong gabi ay ang 10th Anniversary Gala ng Apex Global Solutions—ang kumpanya na ipinagmamalaki ni Markus. Ayon sa kanya, Junior Partner na siya, at ngayong gabi ay ia-announce bilang bagong President.
“Celestine,” sulyap niya sa akin habang nasa sasakyan, “diba sinabi ko sa’yo, ‘wag kang magsusuot ng ganyan? Mukha kang pupunta sa lamay. Ang dami ng investors at VIPs, don’t embarrass me.”
Pinahigpit ko ang hawak sa aking purse. “Markus, ito lang ang kasya sa akin. At elegante naman ito.”
“Elegante? Baduy. Basta pagdating doon, umupo ka lang sa Table 10—dulong table ‘yon. ‘Wag kang lalapit sa mga Boss ko. At para sa Diyos, ‘wag kang aakyat ng stage kahit anong mangyari. Ayokong isipin nila na walang taste ang asawa ng magiging Presidente.”
Nanahimik na lang ako. Hindi niya alam, ang gown na suot ko ay Vintage Dior, nagkakahalaga ng kalahating milyon—hindi fake tulad ng mga binibili niya para sa… iba.
Pagdating namin sa Grand Ballroom, iniwan agad ako ni Markus. “Doon ka lang sa likod,” utos niya bago siya nagmadaling lumapit sa VIP section.
Umupo ako sa Table 10, kasama ang mga tech support at interns. Habang nakaupo, pinagmamasdan ko si Markus: gwapo sa tuxedo, ngiti abot-tainga. Ang aura niya ay malakas—pero ang kaibahan ng gabi ay unti-unting lumalabas…
Habang tinatawag ang pangalan ng CEO, nagsimula ang tahimik na tensyon. Natawag ang kanyang pangalan para tumanggap ng award. Lumapit siya sa stage, confident at may hawak na mikropono.
Ngunit bago siya makapagsalita, tumayo ako. Hindi para pumalakpak, hindi para sumali sa selfie ng VIPs. Tumayo ako para ipakita sa lahat kung sino talaga ang may hawak ng Apex Global Solutions.
Ang mga mata ng mga bisita, investors, at mismong mga boss niya ay napalingon sa akin. Tahimik ang ballroom. Ang suot kong Dior gown ay kumikinang sa ilaw, bawat hakbang ko ay may bigat ng pagkilala.
“Ladies and gentlemen,” mahina kong sinabi, ngunit malinaw sa lahat, “ang taong inyong itinuturing na CEO ngayong gabi… ay pinamumunuan ko na sa likod ng lahat ng operasyon ng kumpanya. Ako ang may-ari ng Apex Global Solutions.”
Napatingin si Markus, namutla, ang mukha puno ng pagkabigla. Wala siyang maibulong. Ang dating tinitingala at ipinagmamalaki sa kanya ng iba—ngayon ay lumalantad.
Ang night gala na iyon, na inakala niyang siya ang bida, ay nauwi sa pagkamangha at paggalang sa akin—ang simpleng housewife na ngayon ay kinikilala bilang tunay na reyna ng Apex Global Solutions.