HULING-HULI SA AKTO ANG ISANG KAPATID NA NINANAKAWAN ANG KANYANG NAGHIHIRAP NA ATE NGUNIT ANG NAKAKAGULAT AT MABIGAT NA DAHILAN SA LIKOD NG PAGKAWALA NG PERA AY MAGPAPALUHA SA KANILANG PAMILYA
“Bitawan mo ‘yan ngayon din.” Mariin ang boses ni Lina.
Sa loob ng madilim na silid, nakaluhod ang nakababatang kapatid na si Ronnie. Hawak ng panginginig nitong mga kamay ang yuping lata ng biskwit—ang alkansya ni Lina na halos tatlong taon niyang pinuno ng mga barya at nakatuping libo.
Bumagsak ang ilang barya sa semento. Ang malutong na kalampag nito ay tila bumiyak sa mabigat na hangin. Ramdam ni Lina ang matinding kirot ng pagtataksil mula sa kadugo.
“Ate, magpapaliwanag ako. Hindi ito tulad ng iniisip mo—” uutal-utal na sagot ni Ronnie, isinisiksik ang mga pera sa bulsa ng maong.
“Anong ipapaliwanag mo? Na kinukuha mo ang pinaghirapan kong ipon?!” sumigaw si Lina at inagaw ang lata. “Ito ang pambayad sa matrikula mo! Ito ang dahilan kung bakit puyat ako gabi-gabi sa call center! Tapos nanakawin mo lang para sa bisyo mo?!”
Hindi nakasagot si Ronnie. Nanatiling nakayuko habang mahigpit na nakakuyom ang kamao. Sa galit, naihampas ni Lina ang lata sa pader. Umalingawngaw ang tunog at kumalat ang mga barya.
Ang ingay ay gumising kay Aling Nena. Nagmamadali itong pumasok sa kwarto, umuubo at nakabalot pa ng manipis na kumot ang nanginginig na balikat.
“Ano ba kayong magkapatid? Bakit kayo nagsisigawan? Rinig na rinig kayo sa kalsada!” awat ni Aling Nena, inilalayo si Lina kay Ronnie.
“Tanungin niyo ‘yang paborito ninyong anak, Ma!” garalgal ang boses ni Lina. “Huling-huli ko siya sa akto. Kinukuha niya ang perang pinagpuyatan ko! Hindi na pumapasok nang maayos sa kolehiyo, ngayon nagnanakaw pa rito!”
Nanlaki ang mga mata ng matanda. “Totoo ba ‘yon, anak?”
Umiling si Ronnie. “Kailangan ko po ng pera, Ma. Babayaran ko rin po ito, makahanap lang ako ng raket. Kailangan ko lang maiabot sa kanila bago mag-alas dose.”
Humalakhak nang mapait si Lina. “Para saan? Sa sugarol sa kanto? O may nabuntis kang babae? Ilabas mo ‘yan kung ayaw mong kaladkarin kita sa barangay!”
Akmang susunggaban ni Lina ang bulsa ni Ronnie nang biglang may yumanig na malakas na kalampag mula sa gate sa labas. Isang sunud-sunod na paghampas ng bakal ang nagpatigil sa kanila.
“Nena! Lumabas ka diyan! Alam kong nagtatago kayo!” Isang magaspang na boses ng lalaki ang umalingawngaw. “Tapos na ang palugit ninyo! Kapag hindi niyo inilabas ang interes ngayong gabi, buong bahay niyo ang sisingilin ko!”
Natigilan si Lina. Namutla si Aling Nena at dahan-dahang bumagsak sa sahig, humahagulgol habang tinatakpan ang mukha sa takot.
“Ma, sino ‘yon? May utang ba tayo?” tanong ni Lina.
Bago makasagot ang ina, tumakbo si Ronnie palabas. Sumunod si Lina at nakita niyang iniabot ni Ronnie sa pagitan ng rehas ng gate ang mga pera sa isang maskuladong lalaki na naghihintay sa motorsiklo.
“Ito na po ang para sa interes ngayong buwan. Umalis na kayo at huwag niyo nang guluhin ang pamilya ko,” utos ni Ronnie. Binilang ng lalaki ang pera saka umalis.
Bumalik si Ronnie sa loob, basang-basa ng pawis. Sinalubong siya ng nagtatakang tingin ni Lina.
“Bakit nakikipag-usap ka sa mga nagpapautang? Bakit may utang tayo?” tanong ni Lina.
Si Aling Nena ang sumagot habang inaalalayan ni Ronnie patayo. “Patawarin mo ako, Lina. Noong naospital ka nang halos tatlong linggo sa ICU dahil sa matinding dengue noong isang taon, hindi sapat ang ipon natin. Napilitan akong lumapit kay Mang Tomas para maipambayad sa ospital, para mabuhay ka lang.”
Nanikip ang dibdib ni Lina. “Pero bakit hindi niyo sinabi sa akin?”
“Dahil alam kong papatayin mo ang sarili mo kakatrabaho para mabayaran ‘yon,” patuloy ni Aling Nena, basag ang boses. “Ngunit lumaki ang interes. At nitong nakaraang buwan, nalaman ni Ronnie nang makita niya akong patagong sinisigawan ng mga tauhan niya.”
Page: SAY – Story Around You | Original Story
Unti-unting napagtanto ni Lina ang lahat. Kaya pala palaging umuuwing madungis si Ronnie. Hindi ito sumasama sa barkada; nagtatrabaho ito sa construction site upang tulungan ang ina na bayaran ang utang.
“Ate, nangako sila na aabangan ka nila sa labas at sasaktan ka kapag pauwi ka kung hindi kami magbabayad ngayon,” umiiyak na paliwanag ni Ronnie. “Hindi sapat ang kinita ko sa construction. Nanakawin ko sana muna ang ipon mo, huwag ka lang madamay at masaktan.”
Tuluyang gumuho ang mundo ni Lina. Ang akala niyang pabigat na kapatid ay palihim na sumasalo ng pinakamabigat na pasanin para iligtas sila.
Wala sa sariling niyakap niya ang kapatid at napahagulgol.
Sa maliit na bahay na iyon, natagpuan nila ang mapait na katotohanan: na minsan, ang pag-ibig sa pamilya ay nagkukuwento hindi sa pamamagitan ng perpektong gawa, kundi sa mga desperadong hakbang para maging pananggalang ng isa’t isa.