Ako si Leni. Sa mata ng Tita Viring ko at ng pinsan kong si Bella, ako ay “Uling” o “Amoy-Patis.” Matapos mamatay ang mga magulang ko, kinupkop nila ako—hindi bilang pamilya, kundi bilang katulong. Habang si Bella ay nagpapaputi sa spa at namimili ng mamahaling gamit, ako naman ay maaga nang nagbabantay sa maliit na negosyo ng isda na iniwan ng Tatay ko. Lahat ng kinikita ko ay kinukuha ni Tita Viring.
“Pambayad ‘to sa pagtira mo sa amin!” sigaw niya. “Huwag kang magreklamo. Maitim ka na, wala ka pang mararating sa buhay!”
Tiniis ko ang lahat. Tahimik akong nagtrabaho, nag-aral sa gabi, at palihim na pinalago ang negosyo gamit ang kaunting itinatago kong pera.
ANG YACHT PARTY
Kaarawan ni Bella. Gusto niyang magpakitang-gilas sa fiancé niyang si Martin, anak-mayaman. Nagrenta si Tita Viring ng isang luxury yacht para sa isang exclusive party.
“Kailangan perfect ito!” sabi ni Tita Viring. “Dapat isipin ni Martin at ng pamilya niya na old rich tayo.”
Sinama nila ako sa yate, pero hindi para mag-party—para maging server.
“Leni, magsuot ka ng maskara ha,” utos ni Bella habang inaayusan ng make-up artist. “Itim ka kasi, at baka mangamoy isda ka, masira appetite ng mga guests. Doon ka lang sa gilid, mag-abot ng wine.”
Suot ang uniporme ng waitress at maskara na tumatakip sa mata ko, sumunod ako. Habang nagkakasiyahan sila, umiinom ng champagne si Tita Viring at nagyayabang tungkol sa yate, tahimik akong nagsilbi…
Ngunit sa pagdating ng may-ari ng yate—isang bilyonaryo—nagbago ang lahat. Nilampasan niya ang mga ‘donya’ at yumuko sa akin, ibinibigay ang kontrata sa kamay ko, na parang ako lang ang karapat-dapat.
Sa gabing iyon, natutunan kong minsan, ang katotohanan at pagsusumikap ay hindi nakikita sa balat o itsura—kundi sa tibay ng loob at dedikasyon.