HINIYA NG BABAE ANG GUSGUSING LALAKI SA FOOD COURT DAHIL AKALA NIYA AY PALIHIM SIYANG VINIVIDEOHAN NITO PARA IPUPOST SA SOCIAL MEDIA NGUNIT LAKING GULAT NG LAHAT NANG DUMATING ANG MGA PULIS HINDI PARA SA LALAKI KUNDI PARA SA BABAE
Tanghaling tapat sa isang sikat na mall sa Ortigas. Puno ang food court ng mga empleyadong nagmamadaling kumain ng tanghalian, mga estudyanteng nag-aaral (o nagpapanggap na nag-aaral), at mga pamilyang nagpapalamig.
Sa isang sulok, nakaupo si Mang Berting. Suot niya ang kanyang kupas na polo shirt na may logo ng isang construction company, at sa paanan niya ay ang kanyang maalikabok na backpack. Tahimik siyang humihigop ng sabaw ng beef pares na binili niya sa halagang singkwenta pesos.
Sa kabilang mesa naman nakaupo si Tiffany. Naka-business suit, amoy mamahaling pabango, at may hawak na iced coffee na halos kasing mahal na ng arawang sahod ni Mang Berting. Panay ang selfie ni Tiffany, anggulo dito, anggulo doon. Nang ibaba niya ang kanyang telepono, napansin niyang nakatingin sa gawi niya si Mang Berting habang may hawak din itong lumang cellphone.
Agad na kumunot ang noo ni Tiffany. Tumayo siya at padabog na lumapit sa mesa ng matanda.
“Excuse me?” mataray na bungad ni Tiffany. Ang lahat ng tao sa paligid ay napatingin. “Kuya, kanina ko pa napapansin na nakatutok sa akin ‘yang phone mo. Vinivideohan mo ba ako?”
Nagulat si Mang Berting. Muntik pa niyang mabitawan ang kanyang plastik na kutsara. “Ha? Naku, Ma’am, hindi po. May tinitignan lang po ako—”
“Wag ka nang magsinungaling!” sigaw ni Tiffany, na ngayon ay nakakakuha na ng atensyon ng mga security guard. “Alam ko ang galawan niyo. Vinivideo niyo kami tapos ipopost sa Facebook na kesyo ‘maganda sana kaso masungit’ para mag-viral kayo! Akin na nga ‘yan!”
Pilit na inagaw ni Tiffany ang cellphone ni Mang Berting. “Ma’am, sandali lang po! Importante po ‘yan!” pagmamakaawa ng matanda, pero sadyang malakas ang loob ni Tiffany. Nakuha niya ang telepono at agad tinignan ang screen para burahin ang video.
Pero laking gulat niya nang makita ang nasa screen. Hindi camera app ang nakabukas. Video call ito.
Sa screen, may isang batang babae na nakahiga sa ospital, maputla pero nakangiti. “Tay? Nandiyan pa po ba kayo? Nawala po yung video,” sabi ng tinig ng bata.
Natigilan si Tiffany. Ang mga tao sa paligid ay nagsimulang magbulungan. “Anak ko po ‘yan, Ma’am,” mangiyak-ngiyak na paliwanag ni Mang Berting habang dahan-dahang kinukuha pabalik ang cellphone. “Nasa probinsya po sila. Breaktime ko lang po kaya tumawag ako. Pinapakita ko lang po sa kanya ‘yung mall kasi first time ko po makapasok dito. Sabi ko sa kanya, ‘Nak, paggaling mo, dadalhin kita dito. Kakain tayo ng masarap.'”
Page: SAY – Story Around You | Original story
Natahimik ang buong food court. Ramdam ang bigat ng hiya na bumalot kay Tiffany. Pulang-pula ang mukha niya, hindi dahil sa galit, kundi sa sobrang kahihiyan. Gusto na niyang lumubog sa kinatatayuan niya. “I… I didn’t know,” bulong niya.
Pero hindi doon nagtatapos ang kwento. Akala ng lahat, ito ay isang tipikal na kwento ng panghuhusga kung saan ang matapobre ay tuturuan ng leksyon ng tadhana. Pero may kakaibang nangyari.
Habang nagso-sorry si Tiffany at nag-aabot ng pera kay Mang Berting bilang pampalubag-loob (“Pang-gamot po sa anak niyo, tanggapin niyo na po please”), biglang may dumating na dalawang pulis at isang lalaking naka-amerikana. Dumiretso sila sa gawi nina Tiffany at Mang Berting.
Akala ng mga usisero ay huhulihin si Tiffany dahil sa public scandal. Pero nilampasan ng mga pulis si Tiffany.
Huminto sila sa harap ni Mang Berting.
“Roberto ‘Berting’ Dimaculangan?” tanong ng pulis.
Tumango ang matanda, nanginginig. “O-opo? Sir, wala po akong ginawa, nagpapaliwanag lang po ako kay Ma’am—”
“Mr. Dimaculangan,” sabi ng lalaking naka-amerikana. “Ako po si Attorney Go. Hinahanap po namin kayo ng dalawang linggo na.”
Naguluhan si Tiffany at ang mga nakiki-chismis.
“Naalala niyo po ba ‘yung tinulungan niyong matanda na na-hit-and-run sa tabi ng construction site sa Makati noong isang buwan? Yung dinala niyo sa ospital gamit ang kariton?”
Napaisip si Mang Berting. “Si… Sir Donato? Opo. Kamusta na po siya? Wala na po kasi akong balita mula nung iniwan ko siya sa ER.”
Ngumiti ang abogado. “Namatay po si Donato Velasco noong isang linggo dahil sa komplikasyon. Pero bago siya mamatay, binago niya ang kanyang last will and testament. Siya po ang may-ari ng Velasco Land Corporation—ang kumpanyang nagmamay-ari ng mall na ito.”
Napasinghap si Tiffany. Nanlaki ang mga mata ng lahat.
“Wala siyang asawa o anak,” patuloy ng abogado. “Dahil sa kabutihang loob na ipinakita niyo—na kayo lang ang tumulong sa kanya habang ang iba ay nagvi-video lang—ipinamana niya sa inyo ang lahat ng kanyang ari-arian. Mr. Dimaculangan, kayo na po ang bagong may-ari ng mall na ito.”
Hindi makapagsalita si Mang Berting. Tumingin siya sa kanyang cellphone, sa kanyang anak na nakikinig sa video call. “Nak… mukhang hindi lang tayo kakain dito. Atin na ‘to.”
Lumingon si Mang Berting kay Tiffany, na ngayon ay nanginginig na sa takot baka palayasin siya o ipakulong.
Ngumiti si Mang Berting, isang ngiting walang bahid ng galit. “Ma’am, salamat po sa inaalok niyong pera kanina. Pero itago niyo na lang po. Baka kailanganin niyo pang-shopping. Sige po, excuse me, kakausapin ko lang po ang mga empleyado ko.”
Tumayo si Mang Berting, inayos ang kanyang kupas na polo, at naglakad kasama ang mga pulis at abogado, habang si Tiffany ay naiwang nakatunganga, hawak ang kanyang lumalamig na iced coffee, sa gitna ng food court na ngayon ay pag-aari na ng lalaking hiniya niya.