HALOS GUMUHO ANG MUNDO NG ISANG DALAGA NANG MAWALA NIYA ANG PINAKAMAHALAGANG RELOS NG KANYANG LOLO KAYA GINAWA NIYA ANG LAHAT UPANG MAPALITAN ITO BAGO ITO MAWALAN NG BUHAY NGUNIT ISANG SIKRETO ANG MABUBUNYAG SA HULING HININGA NG MATANDA

HALOS GUMUHO ANG MUNDO NG ISANG DALAGA NANG MAWALA NIYA ANG PINAKAMAHALAGANG RELOS NG KANYANG LOLO KAYA GINAWA NIYA ANG LAHAT UPANG MAPALITAN ITO BAGO ITO MAWALAN NG BUHAY NGUNIT ISANG SIKRETO ANG MABUBUNYAG SA HULING HININGA NG MATANDA
Kumakalampag ang barya at susi na nahulog mula sa bag ni Maya habang nanginginig ang kanyang kamay sa bangketa ng Colon Street sa siyudad ng Cebu.
Wala siyang pakialam sa mga naglalakad na nababangga niya o sa matinding init ng araw na tumatagos sa kanyang uniporme.
Ang tanging tumatakbo sa isipan niya ay labis na takot at paninisi sa sarili.
Nawala niya ang lumang Seiko na relos ni Lolo Teryo—ang kaisa-isang alaalang naiwan ng kanyang lola bago ito pumanaw.
Tatlong oras na siyang walang patid na naghahanap.
Binalikan niya ang pinanggalingang boarding house, ilalim ng upuan sa sinakyang jeep, at ang sahig ng karenderya, ngunit bigo siyang mahanap ang relos.
Hindi niya maaaring sabihin sa lolo ang katotohanan.
Nasa ICU ngayon si Lolo Teryo sa ospital ng Vicente Sotto, binibilang na lamang ang mga huling oras dahil sa malubhang sakit sa baga.
Ang huling hiling nito kanina ay isuot ang naturang relos dahil gusto nitong dalhin ang alaala ng asawa sa kabilang buhay.
Pumasok si Maya sa isang madilim at siksikang eskinita ng mga sanglaan.
Basang-basa na siya ng pawis.
Isa-isa niyang tinanong ang mga nagtitinda, inilalarawan nang detalyado ang nawawalang gamit: lumang modelo ng Seiko na may kupas na gintong paligid, itim na strap ng balat, at may natatanging hiwa sa salamin nito.
Matapos ang halos dalawampung tindahan na puro pag-iling ang isagot, lumingon siya sa isang sulok kung saan nakaupo ang matandang lalaking may hawak na magnifying glass.
Nang ilarawan ang relos, naglabas ang lalaki ng pamilyar na bagay mula sa isang kahon.
Halos maiyak si Maya sa tuwa.
Eksaktong-eksakto ang itsura nito sa relos ng kanyang lolo, kahit ang gasgas sa salamin ay kaparehong-kapareho.
“Tatlong libo iyan, ineng. Rare item kasi ito,” paliwanag ng nagtitinda.
Wala nang inaksayang panahon si Maya.
Ibinigay niya ang lahat ng laman ng kanyang pitaka.
Iyon ang perang inipon niya pambayad sana sa exam sa nursing, ngunit walang mas mahalaga kaysa sa huling kaligayahan ng taong nagtaguyod sa kanya mula nang maulila siya sa mga magulang.
Tumakbo si Maya palabas ng magulong Colon, pumara ng taxi, at nagmamadaling bumalik sa ospital.
Rinig niya ang sariling paghinga habang tinatahak ang pasilyo.
Page: SAY – Story Around You | Original story
Pagpasok sa kwarto, sumalubong ang malakas na tunog ng makina na sumusukat sa tibok ng puso.
Nakapikit si Lolo Teryo, hirap na hirap sa paghugot ng hangin mula sa kanyang oxygen mask.
Dahan-dahang lumapit si Maya sa kama.
Hindi napigilan ang pagtulo ng maiinit na luha habang hinahawakan ang malamig na kamay ng matanda.
Maingat niyang isinuot ang biniling relos sa mahinang pulso nito.
“Lolo, nandito na po ako,” nanginginig niyang bulong.
“Nandito na po ang paborito ninyong relos. Pasensya na po kung natagalan ako.”
Unti-unting iminulat ni Lolo Teryo ang pagod na mata.
Pilit siyang ngumiti nang makita ang apo.
Ibinaba niya ang paningin sa relos na nakasuot ngayon sa kanyang pulso.
Hinaplos niya ang gasgas na salamin nito gamit ang hinlalaki.
Sa kabila ng matinding sakit, may kapayapaang bumalot sa kanyang maamong mukha.
“Napakabuti mong bata, Maya,” mahina at halos paos na sambit ng matanda.
“Ginawa mo pa talagang bilhin ang relos na ito sa labas para lang hindi ako malungkot.”
Nanigas si Maya sa kinatatayuan.
Kumabog nang malakas ang dibdib sa pagtataka.
“Po? Lolo, iyan po ang relos ninyo. Naiwan ko lang po kanina sa kwarto kaya binalikan ko.”
Umiling si Lolo Teryo, dahan-dahang pinipiga ang kamay ng apo.
“Anim na buwan na ang nakakalipas… noong umiiyak ka gabi-gabi dahil wala tayong mahanap na pambayad sa matrikula mo… palihim kong isinangla ang tunay kong relos kay Mang Kardo sa kanto.”
Tila pinahinto ng panahon ang pag-ikot ng mundo ni Maya.
Wala siyang kakayahang magsalita, tanging luha lamang ang patuloy na umaagos sa kanyang mga pisngi.
“Ang perang iyon ang ginamit natin para makapagpatuloy ka sa pag-aaral,” patuloy ni Lolo Teryo, nananatili ang mapayapang ngiti.
“Bumili lang ako ng mumurahing peke sa palengke at sinadya kong gasgasan ang salamin para hindi mo mahalata na wala na ang orihinal. Ayaw kong maramdaman mo na naging pabigat ka.
Ang relos na naiwala mo kanina… ay matagal nang peke.
Ngunit itong binili mo ngayon gamit ang sarili mong sakripisyo, ito ang pinakatotoo at pinakamahalagang bagay na isusuot ko sa kabilang buhay.”
Bumagsak sa sahig ang mga tuhod ni Maya habang humahagulgol at niyayakap nang mahigpit ang braso ng lolo.
Ang kaba niya kanina sa pagkawala ng gamit ay napalitan ng napakalalim na pasasalamat.
Sa huling mahabang tunog ng makina na naging hudyat ng payapang paglisan ng matanda, naiwan kay Maya ang walang hanggang pamana—hindi mamahaling relos, kundi ang dakilang pag-ibig ng isang lolo na ibinigay ang lahat ng sakripisyo para sa magandang kinabukasan ng kanyang apo.