GUMUHO ANG ISANG OSPITAL DAHIL SA LINDOL AT ISANG DESPERADONG AMA ANG SUMUGOD SA MGA NAGBABAGSAKANG KONGKRETO UPANG ILIGTAS ANG KANYANG SANGGOL NGUNIT ISANG NAKAKAIYAK NA KATOTOHANAN ANG MATUTUKLASAN NIYA SA LOOB NG INTENSIVE CARE UNIT

GUMUHO ANG ISANG OSPITAL DAHIL SA LINDOL AT ISANG DESPERADONG AMA ANG SUMUGOD SA MGA NAGBABAGSAKANG KONGKRETO UPANG ILIGTAS ANG KANYANG SANGGOL NGUNIT ISANG NAKAKAIYAK NA KATOTOHANAN ANG MATUTUKLASAN NIYA SA LOOB NG INTENSIVE CARE UNIT

“Dapa! Lahat kayo, pumunta sa ilalim ng mga mesa!” Nakabibinging hiyaw ng isang guwardiya kasabay ng nakakikilabot na pagngitngit ng mga bakal at pagbitak ng makapal na semento.

Halos tumilapon si Arnel mula sa kinatatayuan niya sa mismong tapat ng cashier sa ground floor ng isang malaking pampublikong ospital sa Quezon City. Ang inaasahan niyang tahimik na umaga ng pagbabayad ng bill ay biglang napalitan ng isang matinding bangungot nang tumama ang isang magnitude 7.2 na lindol. Nagbagsakan ang mga fluorescent lights mula sa kisame, sumabog ang malalaking salamin ng botika, at nagkagulo ang daan-daang pasyente na nag-uunahan palabas ng gusali.

Subalit habang ang lahat ng tao ay desperadong tumatakbo patungo sa kaligtasan ng kalsada, iisang direksyon lamang ang nasa isip ni Arnel. Ang ika-apat na palapag. Ang Neonatal Intensive Care Unit. Naroon ang kanyang anak na si Maya, ipinanganak na premature tatlong araw pa lamang ang nakalipas at nagpapalakas pa sa loob ng incubator.

Wala nang kuryente at nabalot ng makapal na alikabok ang buong paligid. Hindi ininda ni Arnel ang pagyanig na hindi pa rin tuluyang tumitigil. Ubos-lakas siyang nakipagsiksikan laban sa agos ng mga nagpapanik na doktor, guwardiya, at nurse pababa ng hagdan.

Nang makarating siya sa ikalawang palapag, isang malaking bahagi ng kongkretong dingding ang bumagsak sa kanyang harapan, muntik nang dumagan at pumutol sa kanyang mga binti.

“Sir, bawal na pong umakyat! Guguho na ang gusaling ito, kailangan na nating lumabas!” sigaw ng isang lalaking nurse na may dugong tumutulo mula sa ulo habang pilit siyang hinihila pababa.

“Nasa itaas ang anak ko!” tanging naisagot ni Arnel.

Walang pag-aalinlangan, matapang siyang tumalon sa ibabaw ng gumuhong semento at nagpatuloy sa mabilis na pag-akyat. Ramdam niya ang panginginig ng kanyang mga tuhod at ang matinding kakapusan sa hininga, ngunit ang imahe ng kanyang maliit at walang kalaban-labang sanggol ang nagbibigay sa kanya ng lakas na higit pa sa normal na tao.

Pagdating niya sa ika-apat na palapag, bumulaga sa kanya ang isang mas nakapanlulumong eksena. Ang buong pasilyo ay tila dinaanan ng matinding pambobomba. Ang mga tubo ng tubig sa kisame ay sumabog, nagdudulot ng mala-ulan na pagbaha sa madulas na sahig.

Ang mabigat na pinto ng NICU ay na-jam at hindi mabuksan dahil sa tabingi nitong hamba na naipit sa gumuhong kisame.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Kumuha si Arnel ng isang mabigat na fire extinguisher sa gilid ng pader. Walang pag-aalinlangan, buong lakas niyang inihampas ito sa makapal na salamin ng pinto ng tatlong beses hanggang sa tuluyan itong mabasag.

Hindi niya ininda ang mga matatalim na bubog na humiwa sa kanyang braso nang pilitin niyang ipasok ang kanyang malaking katawan sa maliit na awang.

Sa loob ng madilim at basang kwarto, halos manlumo siya nang makitang tumumba ang mga bakal na kabinet at nawasak ang karamihan sa mga makina.

Ngunit sa isang sulok, nakita niya ang isang babaeng nurse na nakadapa sa sahig. Ang kalahati ng katawan nito ay naipit sa ilalim ng bumagsak na bahagi ng kisame, ngunit ang kanyang dalawang braso ay mahigpit na nakayakap sa isang maliit na incubator upang protektahan ang umiiyak na sanggol sa loob nito.

“Tulong… tulungan mo ang bata,” paos at nahihirapang bulong ng nurse na kinilala ni Arnel sa nameplate nito bilang Pia.

Mabilis na lumapit si Arnel. Ginamit niya ang kanyang malalapad na balikat at matitikas na braso bilang isang karpintero upang iangat ang mabigat na semento. Umugong ang kanyang mga kalamnan, ramdam ang tila pagkapunit ng kanyang mga litid, ngunit nakuha niyang itulak ang debris sapat upang makagapang palabas si Pia.

Binuhat ni Arnel ang incubator habang inalalayan ang pilay na nurse.

Saktong pagkalabas nila ng kwarto, isang malakas na aftershock ang muling yumanig. Nagtakbuhan sila pababa ng hagdan sa gitna ng kadiliman at pagbagsak ng mga natitirang bato.

Ilang beses muntikang madulas si Arnel sa basang hagdanan, ngunit mahigpit at maingat niyang niyakap ang incubator sa kanyang dibdib.

Nang tuluyan silang makalabas sa ligtas na open field ng ospital, napaluhod si Arnel sa semento. Umiiyak siya nang malakas, hinahagkan ang salamin ng incubator habang pinagmamasdan ang maliit na bata sa loob na ligtas at patuloy sa pag-iyak.

“Maraming, maraming salamat, Nurse Pia,” humahagulgol na sabi ni Arnel habang pinupunasan ang kanyang luha at alikabok sa mukha. “Kung hindi dahil sa inyong kabayanihan, namatay na ang anak kong si Maya. Utang ko sa inyo ang buhay ng pamilya ko.”

Naguguluhang napatingin si Pia sa kanya.

Pinunasan ng nurse ang dugong tumutulo sa kanyang labi at dahan-dahang umiling, bakas ang matinding pagod at gulat sa kanyang mga mata.

“Sir Arnel… hindi po si Maya iyan,” nanginginig na sagot ng nurse, na tuluyang nagpatigil sa pag-ikot ng mundo ng ama. “Dahil maayos na ang paghinga ni Maya kaninang madaling araw, inilipat na po siya sa ground floor nursery bago pa man lumindol. Ligtas po ang anak ninyo kasama ng asawa niyo sa kabilang tent.”

Tumingin si Arnel sa sanggol na hawak niya nang may mabilis na kabog sa dibdib.

“Kung ganoon… sino ang batang iniligtas natin?”

Napangiti nang mapait ngunit puno ng pagmamahal si Pia.

“Iyan po si Baby John. Ang batang iniwan ng kanyang nanay sa basurahan malapit sa ospital noong isang linggo. Wala po siyang pamilyang babalikan o maghahanap sa kanya, kaya hindi ko po siya pwedeng iwanan doon sa itaas para mamatay nang mag-isa.”

Sa sandaling iyon, nakaramdam ng kuryenteng gumapang sa buong katawan ni Arnel.

Itinaya niya ang kanyang sariling buhay sa gitna ng gumuguhong gusali upang iligtas ang inaakala niyang sariling dugo at laman, ngunit dinala pala siya ng tadhana upang iligtas ang isang inosenteng kaluluwang walang kumakalinga.

Tiningnan niya ang walang muwang na sanggol, naluha, at sa oras na iyon, alam niyang hindi lang iisa ang iuuwi nilang anak ng kanyang asawa pagkatapos ng trahedyang ito.