GINAWA KO LAHAT PARA ALAGAAN ANG AMING MGA ANAK HABANG ANG ASAWA KO AY NASA ABROAD – PERO NANLAMIG AKO NG UMUWI SYA
Tatlong taon din halos ang lumipas mula nang umalis si Ruel, ang asawa ko, para magtrabaho sa Dubai. Ang araw-araw kong buhay ay parang teleserye—may halong drama, may halong comedy. Ako ang naging nanay at tatay sa bahay.
Ako ang gumigising sa madaling-araw para asikasuhin ang almusal ng mga bata. Ako rin ang gumagawa ng assignment nila kahit minsan hindi ko maintindihan ang mga Math problem. Minsan nga, natawa ang anak kong si Mico.
“Sabi ni Teacher, Mommy, mali raw ’yong sagot mo sa division.”
Napakamot ako ng ulo. “Ay naku, anak, basta ang mahalaga, na-divide ko kayo ng kapatid mo sa pagkain—pantay ang hotdog at itlog!”
Kahit mahirap, natutunan kong gawing masaya ang lahat. Nagkaroon kami ng movie nights, kwentuhan bago matulog, at kahit lugaw lang ang ulam, sinisigurado kong masarap ang tawa namin. Pero sa bawat halakhak, may lungkot din. Kasi alam kong kulang pa rin—wala ang Papa nila.
Si Ruel naman, paminsan-minsan tumatawag, pero ramdam ko ang pagod niya. Dumating pa sa puntong halos hindi na siya makatawag. Naiintindihan ko, pero aminado ako, sumasakit ang loob ko.
—
Dumating ang araw ng kanyang pagbabalik. Ang mga bata, may hawak pang kartolina na may sulat na “Welcome Home Papa!” Si Ruel, bitbit ang maleta, naka-jacket at may pasalubong. Niyakap niya ang mga anak namin na halos hindi bumitaw sa kanya.
Pero nang lumapit siya sa akin, parang iba. Oo, niyakap niya ako, pero ramdam ko ang lamig. Parang pormalidad lang, hindi tulad ng dati na puno ng gigil at lambing.
Kinagabihan, habang tulog ang mga bata, nag-usap kami.
“Ruel,” sabi ko, “hindi ko alam kung ako lang ba, pero parang iba ka. Nanlamig ka.”
Umupo siya, napabuntong-hininga.
“Pasensya ka na, Ana. Hindi ko alam kung paano haharapin ang lahat. Matagal akong malayo, tapos parang… natakot akong baka hindi mo na ako kailangan. Kasi ang lakas-lakas mo na.”
Natawa ako kahit may luha. “Ruel, Diyos ko, akala mo ba gusto ko talagang maging superwoman? Oo, kinaya ko. Oo, tumawa kami ng mga bata. Pero sa bawat pagtawa, may parte sa akin na gustong umiyak, kasi wala ka. Hindi ibig sabihin na malakas ako, hindi na kita kailangan. Sa totoo lang, mas lalo kitang hinintay.”
Natigilan siya, sabay napangiti.
“Ikaw talaga, Ana. Kaya siguro kahit anong layo ko, hindi kita kayang kalimutan. Ikaw lang ang kayang magpatawa sa akin kahit may lungkot.”
Umupo siya sa tabi ko, sabay hawak ng kamay ko. “Pasensya na. Hindi na ako nanlalamig. Nataranta lang ako. At ngayong nandito na ako, gusto kong bumawi. Gusto kong makasama ka—at magpakatawa uli kasama mo.”
—
Kinabukasan, gumising kaming magkakasama. Habang kumakain ng almusal, nagbiruan ang mga bata.
“Papa, marunong ka ba gumawa ng baon? Kasi si Mommy, minsan sabaw ng sardinas, nilagay sa thermos!”
Napahalakhak si Ruel. “Aba, anak, ’yon ang tinatawag na lutong pinoy surprise!”
At doon, sabay-sabay kaming nagtawanan.
—
Sa huli, natutunan ko na ang lakas ko pala ay hindi para ipakita kay Ruel na kaya kong mag-isa, kundi para patunayan sa kanya na may uuwian siyang pamilya na buo, masaya, at handang magpatawad.
At oo, kahit nanlamig siya sa umpisa, ngayon alam kong mas mainit na ang pagmamahalan namin—parang kape sa umaga, na kahit gaano katagal na nakalimutan sa mesa, puwede pa ring painitin at muling malasahan.