GALIT ANG MGA EMPLEYADO DAHIL NABABAWASAN ANG MGA BAON NILA SA REF NG OPISINA. PINAGHIHINALAAN NILA ANG TAHIMIK NA JANITOR KAYA NAGLAGAY SILA NG HIDDEN CAMERA PARA MAHULI ITO. PERO NALAGLAG ANG PANGA NILA NANG PANOORIN ANG VIDEO

GALIT ANG MGA EMPLEYADO DAHIL NABABAWASAN ANG MGA BAON NILA SA REF NG OPISINA. PINAGHIHINALAAN NILA ANG TAHIMIK NA JANITOR KAYA NAGLAGAY SILA NG HIDDEN CAMERA PARA MAHULI ITO. PERO NALAGLAG ANG PANGA NILA NANG PANOORIN ANG VIDEO

Mainit ang ulo ng buong Accounting Department. Isang linggo nang may “multo” sa pantry.

“Sino na naman ang kumain ng baon ko?!” sigaw ni Sheryl. “Yung Carbonara ko, kalahati na lang!”

“Yung akin nga, yung Adobo, wala nang laman kundi sabaw!” reklamo ni Roy.

Nagkatinginan ang mga empleyado. Isa lang ang hinala nila.
Si Mang Pedring. Ang 60-anyos na janitor. Tahimik lang ito, laging nakayuko, at laging may bitbit na lumang ice cream container bilang lunch box.

“Siya lang naman ang walang pambili dito eh,” bulong ni Roy. “Siguro tinitikman niya yung mga imported nating baon kasi inggit siya.”

Para mahuli ang salarin, nag-ambagan sila para bumili ng maliit na Hidden Camera. Itinago nila ito sa ibabaw ng water dispenser, nakatutok mismo sa ref.

“Humanda ka sa akin bukas, Pedring. Sisante ka,” gigil na sabi ni Sheryl.

Kinabukasan, maagang pumasok ang lahat. Excited silang panoorin ang replay.
Nag-umpukan sila sa laptop ni Roy.

“O, ayan na! Tanghaling tapat, walang tao sa pantry,” sabi ni Roy habang pinipindot ang play.

Bumukas ang pinto ng pantry. Pumasok ang magnanakaw.

Nalaglag ang panga nilang lahat.

Hindi si Mang Pedring ang pumasok.
Ang pumasok ay si Sir Don Miguel. Ang CEO ng kumpanya. Ang boss nilang ubod ng yaman, laging naka-Barong Tagalog, at napaka-sungit.

“S-Si Boss?!” gulat na bulong ni Sheryl.

Sa video, nakita nilang binuksan ni Sir Miguel ang ref.
Ginalaw niya ang carbonara ni Sheryl, inamoy, pero ibinalik.
Ginalaw niya ang adobo ni Roy, tinikman nang konti, pero napangiwi at ibinalik.

Tapos, kinuha ni Sir Miguel ang lumang ice cream container ni Mang Pedring sa pinaka-ilalim.

Umupo ang milyonaryong boss sa maliit na mesa. Binuksan niya ang container.
Ang laman: Sinangag, Pritong Tuyo, Itlog na Maalat, at Kamatis.

Nakita ng mga empleyado kung paano nagliwanag ang mukha ng masungit nilang boss.
Tinanggal ni Sir Miguel ang kanyang mamahaling relo. Naghugas ng kamay. At nag-kamay siya sa pagkain!

Sinawsaw niya ang tuyo sa suka. Kinamay ang itlog na maalat. Subo nang subo. Parang gutom na gutom.

Pero ang mas nakakagulat… habang kumakain si Sir Miguel, umiiyak siya.

Tumutulo ang luha ng boss habang nginunguya ang tuyo. Para siyang batang sabik na sabik.

“Ang sarap… Nay… ang sarap…” bulong ni Sir Miguel sa video, rinig sa audio ng camera. “Ganitong-ganito ang luto ni Nanay noon.”

Natahimik ang mga empleyado. Nakaramdam sila ng hiya. Pinaghinalaan nila si Mang Pedring, pero ang totoo, ang baon pala nito ang pinaka-espesyal sa lahat.

Biglang bumukas ang pinto ng opisina. Pumasok si Sir Miguel, seryoso na naman ang mukha.

“Good morning,” bati ni Sir Miguel. “Anong pinapanood niyo diyan?”

Nagkatinginan sina Roy at Sheryl. Wala na silang nagawa kundi aminin.

“Sir… kasi po… may kumakain ng baon namin… kaya nag-camera kami…”

Pinakita nila ang video.

Namula si Sir Miguel. Napakamot sa ulo ang milyonaryo. Nawala ang pagka-strikto nito.

“Ah… eh…” nautal ang Boss. “Sorry. Ako ‘yan.”

“Sir naman!” tawa ni Roy para basagin ang tension. “Kayang-kaya niyo pong bilhin ang buong restaurant! Bakit po baon ni Mang Pedring ang tinitira niyo?”

Bumuntong-hininga si Sir Miguel at ngumiti nang malungkot.

“Alam niyo ba, sawang-sawa na ako sa Steak, Lobster, at Caviar,” kwento ng Boss. “Lumaki ako sa probinsya. Tuyo at itlog lang ang ulam namin noon ng Nanay ko bago siya namatay. Nung nakita ko ang baon ni Pedring sa ref… hindi ko napigilan. Na-miss ko ang Nanay ko. Na-miss ko ang simpleng buhay.”

Tumingin si Sir Miguel kay Mang Pedring na kakapasok lang para maglinis.

“Pedring!” tawag ng Boss.

“P-Po, Sir?” kabadong sagot ng janitor.

“Yung baon mo… sorry ha, inuubos ko lagi,” ngiti ni Sir Miguel. “Ang sarap kasi eh.”

Napangiti si Mang Pedring. “Naku Sir, okay lang po! Ipagluluto ko na lang po kayo bukas kung gusto niyo.”

“Talaga?!” tuwang sabi ng Boss. “Sige! Ganito na lang ang deal natin.”

Humarap si Sir Miguel sa lahat.

“Sagot ko na ang lunch niyo araw-araw! Magpapa-cater ako ng Pizza at Pasta para sa inyo. Pero si Pedring…” inakbayan niya ang janitor. “Si Pedring ang Executive Chef ko. Siya ang magluluto ng Tuyo, Tinapa, at Itlog na Maalat para sa akin araw-araw! At may dagdag na P5,000 na bonus ka sa akin kada buwan, Pedring!”

Nagpalakpakan ang buong opisina. Nagtawanan sila.

Mula noon, hindi na “multo” ang kumakain sa pantry. Tuwing tanghali, makikita ang mga empleyado na kumakain ng mamahaling catering, habang ang Boss at ang Janitor ay masayang nagkakamay sa gilid, pinagsasaluhan ang pinakamasarap na pagkain sa mundo—ang lasa ng tahanan.